Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Inderdaad, want Gers zingt Blaze eruit...

Het liefst allebei en dan weer een album zoals The X-Factor =D

Ik heb dat ook. Het nummer heb ik vroeger misschien te vaak gehoord (het was vroeger samen met Wasted Years het enige Maiden nummer wat ze in mijn stamkroeg hadden). Nu ik het nummer eigenlijk alleen nog tezamen met het hele album hoor, valt het pas op dat het een verdomd goede song is.

Eigenlijk zijn deze en zijn voorganger mijn favoriete Maiden albums waar ik maar niet tussen kan kiezen, een beetje als RTL en MOP van Metallica.

Van wie moet je kiezen dan?

Tot en met Somewhere in Time was ik helemaal idolaat van Iron Maiden. Maar met deze plaat raakte het over. Het lijkt wel alsof Maiden hier op de automatische piloot is overgeschakeld. Het zit weer knap in elkaar, maar de bezieling is weg. Ook het artwork steekt schril af bij zijn voorgangers.
Eind jaren tachtig raakte de NWOBHM in een diep dal. Mijn favoriete bands Saxon, Priest en Maiden kwamen met respectievelijk Destiny, Ram it Down en Seventh Son op een niet eerder bereikt creatief dieptepunt.

Dubbel, vind deze wel ok, hij klinkt gewoon heel lekker, maar als ik luister naar het solowerk van bijv infinite dreams begin ik als vanzelf phantom of the opera mee te neurien omdat dat nummer voor mijn beleving exact dezelfde basis heeft

Maar is dat erg? neen

Het herkenbare spel - trukendoos - waar maiden zo bekend mee is geworden is blijkbaar wel zo sterk dat het me toch niet echt stoort, het klinkt immer goed

Ik bedoel het niet gemeen, meneer Malle, maar jij vindt nu dat Iron Maiden prima zichzelf mag herhalen.

Maar Machine Head mag dat niet (of was het een andere metalplaat, dat je dat zei)...

Geen id maar het lijkt me verstandig dat je dat eerst even opzoekt

Idd, let wel, tot en met deze plaat, en zie ik het niet als herhaling, eerder als een manier van spelen die hoedanook elke keer weer lekker in de oortjes klinkt, oftewel, wel herhaling, maar niet storend

Machine Head - Unto the Locust:

Ik vermoed dat Malle vindt dat het hier nog niet uitgemolken is.

Dat vind ik in ieder geval. Iron Maiden borduurt wel verder in hun eigen stijl maar klinkt inmiddels toch wel erg anders dan op het debuut. Met je tijd meegaan zonder je roots te verliezen zou ik het noemen.

Ik vind Seventh son juist één van de mooiste hoezen ooit van Maiden! Trouwens ook nog nooit iemand gehoord die het níet mooi vind maar dat terzijde.

Lelijk vind ik de hoes niet, maar er valt lang niet zo veel op te ontdekken als op sommige voorgangers. Wat dat betreft is dit meer te vergelijken met Piece of Mind.

Ik vind dit totaal geen herhaling, maar een logische volgende stap in de ontwikkeling van de sound van de band. Al vergeleken Powerslave zijn er al grote verschillen te horen. De composities zijn hier ook een stuk beter vergeleken het oude werk. Het titelnummer bijvoorbeeld loopt hier een stuk beter dan een Rime Of The Ancient Mariner of Phantom Of the Opera

Laatste album in de klassieke bezetting en ook het laatste echt goede album wat mij betreft. Dit is tevens een van de weinige Iron Maiden albums waarop elk nummer zeer interessant is. Allemaal goeie composities. Productie ook dik in orde dit maal. Hier en daar een keyboard partijtje. Gedurfd en zeer zeker ook geslaagd. Sluit tevens mooi aan bij het minder agressieve artwork. Jammer dat ze dit progressievere geluid later niet wat meer hebben uitgebouwd. Favoriete tracks: Infinite Dreams, The Prophecy en het titelnummer.

5*

Wat mij betreft hebben ze dat progressievere geluid wel degelijk uitgewerkt. Weliswaar niet met keyboards, maar dergelijke progressie is wat mij betreft te horen op The Clansman, en zeer zeker de laatste twee albums.

Zij het dat het op de door jouw genoemde albums allemaal wel van een behoorlijk minder niveau is vind ik. Het nieuwe of gedurfde was er wel af.

Tuurlijk, maar het geluid is wel een stuk verfijnder, wat ik persoonlijk ook zeer op prijs stel. Ik kan daarom ook niet spreken van een lager niveau, aangezien de band duidelijk beter is op die latere albums. De muziek klinkt uiteraard minder spontaan en los, maar dat heeft niks met niveau te maken.

Alsof Seventh Son zo spontaan en los is. Ik vind het een geweldig album, maar spontaan en los is volgens mij niet zo van toepassing hier.
De latere albums (van na 2000) doen wat mij betreft beslist niet onder voor het klassieke werk uit de jaren 80. Wel is de impact van de huidige albums een stuk kleiner, denk ik.

Dat staat voor mij ook als een paal boven water inderdaad! Misschien vertaal ik dat dan in mijn persoonlijke geval wel naar kwaliteit of niveau

Ik veronderstel ook helemaal niet dat Seventh Son een spontane of losse plaat is, ik geef alleen aan wat het in verhouding met nieuw werk is. Overigens is het oneerlijk om het nieuwe werk af te rekenen op impact, aangezien ze pas 5 jaar oud zijn. Wie weet kijk je er vanuit die visie twintig jaar helemaal anders tegenop, wanneer ze misschien wel degelijk impact hebben gehad.

Ik wil deze plaat zo graag goed vinden, en er staan ook zeker een paar supergeweldige nummers op. Als ik een onkenner van Maiden moest overtuigen, zou ik bijvoorbeeld The Evil That Men Do of The Clairvoyant laten horen.

Only The Good Die Young is direct lekker, Infinite Dreams vond ik pas goed na heel vaak draaien.

Maar verder..., na het intro hebben we bij Moonchild wel het hoogtepunt achter de rug. Can I Play With Madness heb ik nooit wat aan gevonden. Het gesproken gedeelte in de titelsong heeft een hoger Spinal Tap gehalte dan anders...

Maar de mannen spelen weer grandioos. En als gitarist lijkt het me een droom om in Maiden te spelen, daar getuigt ook deze plaat weer van.

Dit is ook een zeer goed album van Maiden , maar vind het niveau van het gitaarspel toch minder dan z,n voorganger.
Het is toch allemaal net iets netter en voorzichtiger.
Toch is dit ook een goede plaat van hun , maar kan S.I.T niet overtreffen , maar ja dat is in mijn ogen haast onmogelijk.
Dit is wel hun laatste echt heel goede plaat.

Opvallend op hoeveel weerstand Can I Play with Madness, de grootste hit die dit album voorbracht, hier stuit. Iets té catchy misschien? Wat mij betreft een exceptioneel goed nummer.

De band putte voor dit album inspiratie uit de novelle Seventh Son van de Amerikaanse auteur Orson Scott Card. Toch eens nagaan of deze literatuur me evenzo weet te bekoren als dit voor mij beste metalalbum aller tijden.

Hum, ik ben het eens met de mening van Jumpjet van 19 oktober j.l. Maiden vond ik geweldig tot en met Somewhere in Time. Dit album was voor mij een teleurstelling, ik heb het amper gedraaid.
Naar mijn mening doen alleen Moonchild en Seventh Son of the Seventh Son zeer geslaagd, de rest is gewoon net wat minder dan wat ik gewent was van Maiden. Overigens vind ik SSotSS ook wel wat weg hebben van het geniale Rime of the Ancient Mariner....
Maar ok, het is wel apart dat sommigen dit album als het beste zien wat Maiden heeft gemaakt. Voor mij blijft dat Piece of Mind en Number of the Beast (in deze volgorde ook).

Dat is juist het mooie aan de periode van pakweg 1980 t/m 1988 van Maiden. Daarin hebben ze eigenlijk alleen maar klasse albums gemaakt. De één vind het ene album de beste de ander weer een ander album. Het zijn echter altijd albums uit deze periode. Ik reken persoonlijk Seventh son absoluut tot de klassiekers van Maiden. Geen slecht nummer te bekennen.

Ik vind op deze albums altijd wel een paar nummers wat minder. Ook op 7th son. Can I play with madness vind ik gewoon erg matig.
Enige album uit de jaren 80 waarvan ik alles top vind is Somewhere in time. Zo heeft iedereen zijn favorieten. Ik kan overigens de cd's vanaf 2000 ook erg waarderen.

Mindere nummers staan op elk album en zijn voor iedereen weer anders. Ik bedoelde meer dat de albums uit de jaren 80 als geheel gewoon top zijn.

Daarmee doe je naar mijn mening The Clairvoyant ernstig te kort. Een van de mooiste Maiden nummers uit welke periode dan ook.

En wat te denken van Infinite Dreams. Das toch echt velen malen beter dan een Quest For Fire of een Sun and Steel...