Iron Maiden - Seventh Son of a Seventh Son (1988)

Ik lees hier net de discussie over wasted years en can i play with madness. Ik geloof niet dat Iron Maiden ooit bewust bezig is geweest met een commerciele single. Aangezien ze The reincarnation of Benjamin Breeg ook lekker op single uitbrachten en die is toch moeilijk commercieel te noemen

Dit album heb ik altijd een lastig album gevonden om er een mening over te geven. Als eerste volgt dit album na het geweldige Somewhere in Time, die is al moeilijk te overtreffen. Als tweede hebben ze er een concept album van gemaakt. Dat is vooral te horen aan de nummers Infinite dreams en The Prophecy. Conceptalbums zijn erg lastig om te maken en te beoordelen. Kiss heeft het geprobeerd met: Music from the elder. Daar lopen de meningen ook uiteen. 2 voorbeelden die over het algemeen goed worden beoordeeeld als conceptalbums zijn Tommy van The Who en Pink Floyd's The Wall

Als derde punt vind ik Bruce's zijn stem op dit album als een soort verteller overkomen( het zal wel met dat concept te maken hebben)

7th Son begint overigens wel ijzersterk met Moonchild. Maar de volgende 2 nummers kunnen die lijn niet doortrekken. Dan volgt wat mij betreft het hoogtepunt van dit album: The evil that men do. altijd een dijk van een song gevonden. Krijg altijd het gevoel dat deze song je optilt, meeneemt door de lucht en aan het einde van de song je ergens willekeurig neerdondert en dan zie je maar hoe je weer thuis komt.
Dan volgt de zoektocht terug naar huis met 7th son, maar dat nummer duurt mij te lang. Met The Clairvoyant en Only the good die young eindigt dit album wel erg sterk.
Nogmaals voor mij een lastig album om te beoordelen. Stukken beter als de opvolger( No prayer for the dying) maar t.o.v. Somewhere in Time schiet het te kort

Tuurlijk wel! Wasted Years was al behoorlijk radiovriendelijk, maar misschien nog een lichte verrassing dat die in de Top 40 terecht kwam, Can I Play With Madness is met geen enkele andere reden dan hitpotentie op 7th Son terecht gekomen. En geef ze eens ongelijk? Geen slecht nummer ook, dus ik vond/vind het prima. En dat The Reincarnation of Benjamin Breeg niet commercieel is, is geen bewijs dat ze er niet mee bezig waren. Ze hoopten waarschijnlijk dat ie net zo'n succes zou worden als eerdere singles, maar helaas.

Iron Maiden is natuurlijk wel vooral een albumband en daardoor niet heel afhankelijk van singleverkopen (de LP's verkochten ook wel zonder singles). Maar toch, 2 bescheiden hitjes in de Top 40 heeft ze vele extra fans opgeleverd, zeker weten. En als je je fanschare kunt uitbreiden door een hit te scoren, probeer je dat. Ook Iron Maiden.

In Engeland is dat natuurlijk geheel anders. Daar heeft Maiden niet minder dan 16x in de top 10 gestaan en 35x in de top 50.

Het draagt de naam een conceptalbum te zijn, maar ik vind dat gegeven niet van grote invloed op de plaat op zich. Het blijven gewoon acht afzonderlijke numers voor mij, waarvan de helft prima is en de helft wat magertjes. Volgens mij is Can I Play With Madness veel meer een poging om een hit te scoren dan Wasted Years dat was. Er is niets mis met goede commerciële hardrock natuurlijk, maar naar Maidens maatstaven van toen vind ik het echt een zwak nummer, met een irritant catchy bedoeld refrein. De grote verrassing vind ik Infinite Dreams, dat nummer wordt steeds beter naarmate je het vaker draait.

Precies dat bedoel ik dus. Het was voor Maiden geen must om echte commerciele dingen te maken, want het verkocht toch. Dus dan zou wasted years en can i play with madness bewust radiovriendelijk gemaakt zijn. Ik geloof daar bitter weinig van. Ze scoorde daarvoor ook al vele hits in engeland. Kijk met zoveel materiaal wat ze geschreven hebben zit er zeker wel eens wat tussen wat misschien radiovriendelijk klinkt en als dat dan toevallig Can i play with madness is dan komt dat misschien zo over, maar bewust ....nee!

Haha, volhouden dan dat het niet zo is! En wat is er mis mee als het wel zo zou zijn? Vallen ze dan voor jou van een voetstuk of zo?

Maiden was geen top 40 bandje dat het van 1 a 2 hits per album moest hebben en de rest van de speeltijd met bagger vulde, maar ze hebben wel gewoon nummers gemaakt om wereldwijd mee te scoren in de hitlijsten. Tuurlijk waren ze in Engeland al veel langer immens populair, maar daarbuiten hadden ze het qua hits beduidend moeilijker... Can I Play misschien wel als beste voorbeeld van zo'n lichte knieval voor de commercie.

Wat een belachelijke analyse Tony. Dus als dat niet zo zijn zouden ze bij van hun voetstuk vallen. Ik zet geen mensen op een voetstuk maarIk geloof niet dat ze eens naast elkaar gaan zitten en tegen elkaar zeggen: "nu gaan we eens een radiovriendelijk nummer schrijven die iedereen in de wereld draait" nee ze maken songs en dan kijken ze wat daarvan misschien als single van het album getrokken kan worden

Jij bent daar bij of zo?

Als ik Bruce Dickinson bezig hoor dan is wel duidelijk dat zij bij het schrijven van nummers anticiperen op wat de 'kids' willen. En ik geloof ook niet dat ze in sommige nummers honderd keer het refreintje herhalen omdat dit artistiek/compositorisch zo sterk zou zijn. In een nummer als Can I Play with Madness, dat zelfs inzet met een regel uit het refrein, schuilt toch duidelijk de gedachte van toegankelijkheid voor een groot publiek. Als dan ook nog vele refreintjes erg catchy zijn en de hoezen er uit zien als een knap getekende strip, dan hebben we toch duidelijk te maken met een commerciële band. Daar is overigens niets mis mee. Maar ik zei dat een kwarteeuw geleden al en het riep toen ook verontwaardigde reacties op. Toch een beetje vreemd.

Waarom reageer je zo? Ik vraag je juist waarom het zo belangrijk voor je is dat ze het niet bewust gedaan hebben. Ik heb nergens de conclusie getrokken dat jij mensen op een voetstuk plaatst...

Verder heb ik geen zin om mijn argumentatie voor de 3e keer in andere woorden te formuleren, zoals jij wel blijft doen. Je goed recht hoor, maar ik heb mijn punt gemaakt en voldoende toegelicht.

Wat is dit dan? komt wel erg suggestief over

Enfin...Ik ben het wel eens met je dat Iron Maiden geen top 40 band is gelukkig niet

Can I Play With Madness. Overduidelijk voor de charts geschreven. Luchtige toonzetting, catchy refrein, gemakkelijk te volgen a/b/a/b structuur en daarnaast paste dit type hardrock goed in de tijdsgeest van de tweede helft van de jaren 80. Bovendien vind EMI het ook best fijn iets van het budget terug te zien.

Zoiets schrijf je niet per ongeluk.

Er staan vraagtekens achter de zinnen... Okee, geen vriendelijk gestelde vragen dan, maar wel vragen...

Maar vertel eens dan, waarom is het zo belangrijk voor je dat ze niet bewust hitlijstpotentie hebben ingebouwd in enkele nummers? Ik zou dat niet erg vinden, maar jij wil er niet aan. Waarom niet?

Belangrijkste is of het een goed nummer is. Ik heb het altijd een zwak ding gevonden. Voor dit soort nummers heb ik niet mijn spijkerjekkie vol laten naaien destijds... The Evil That Men Do was wel een goede single. Doet me altijd denken aan Die With Your Boots On.

Hmmm...Laat ik het zo proberen duidelijk te maken Tony.
Ik vind Iron Maiden een band die niet koste wat kost Hits moet maken, daar stemmen ze het schrijven van songs, in mijn ogen, niet op af. Voor de duidelijkheid: al hadden ze 20 top 10 hits in nederland gehad, dat had mij niet uitgemaakt. Maar met het schrijven van songs wordt, in mijn beleving, geen rekening gehouden met de potentiële hitlijsten

Natuurlijk kan het wel zo zijn dat als er een nummer af is en het heeft hitpotentie dat er dan wel aan geschaaft wordt om het, daar komt de term weer:"radiovriendelijker"te maken.

Ik hoop dat het zo duidelijker is

Ik zie niet wat dit met beleving te maken heeft. Ofwel houden ze (soms) rekening met de hitpotentie ofwel niet en dat staat los van de beleving van deze of gene.

Ok, het woord beleving moet "in mijn optiek "zijn
Beleving een verkeerde woordkeuze, kan inderdaad op verschillende manieren worden uitgelegd

Klein onderzoekje. Hoe zou het gaan in zo'n band:

A. We maken lekker onze eigen f*cking songs en blijven trouw aan ons eigen geluid en of dat hits worden, who cares!! Daar mag de platenmaatschappij zich zorgen over maken, wij zijn puur en alleen met de muziek bezig.

B. Jongens, wie heeft een nummertje geschreven dat evt. in de hitlijsten terecht zou kunnen komen? Laten we het zo bewerken dat onze platenmaatschappij en onze bankrekening heel gelukkig worden en onze bekendheid nog een stuk groter...

Ik ga alvast voor optie B, maar dat zal niet verrassen. Wie durft de vragenlijst in te vullen??!!

Ik geloof niet dat je het zo simpel kan stellen. Uiteraard, dat schreef ik hierboven ook, werk je naar zo'n hit toe omdat je dat wil en omdat EMI in dit geval dat ook vast wenselijk vindt. Maar het onststaan van zo'n hit hangt tegelijkertijd ook van toevalligheden aan elkaar.

In het geval van Can I Play With Madness is de hitsingle ergens in het creatieve proces ontstaan. Smith schreef het in een balladevorm heb ik wel eens gelezen. Door toevoegingen van Dickinson en Harris is het nummer geworden zoals het is. Gewoon omdat één van die twee er toevallig iets in hoorde wat zou kunnen werken voor een groot publiek.

3 berichtjes boven jouw bericht staat mijn antwoord eigenlijk al. Min of meer een mix vanAen B

Feit is dat we geen van allen bij Maiden in de studio zaten tijdens de opnames en dus niet weten met welke intentie nummers tot stand zijn gekomen. Feit is natuurlijk ook dat in huize Harris de kachel ook moet roken. Ander feit is dat ze destijds in diverse popprogramma's hun singles hebben staan playbacken. Kortom de band wist dondersgoed hoe je het spelletje moest spelen

Niks mis mee overigens, paar catchy poppy songs in combinatie met meer epische tracks als Infinite Dreams en SSOASS, zorgt voor de perfecte balans. Ik vind daardoor het gehele album van a tot z nog altijd ronduit meesterlijk.

Dat, alleen vind ik de laatste twee nummers zozo. Dat live and die gedoe... vooral The Clairvoyant heeft me een iets te stompzinnig refrein.

Can I Play With Madness vind ik geweldig en de titelsong is mijn favoriete nummer van Iron Maiden.

Waar gaat dit allemaal over?? Of je vindt het mooi, of je vindt het niet mooi, toch??

Ja, eens. Maar dan kunnen we het ouwehoergedeelte wel sluiten.

Verder sluit ik mij bij Nieuwstad aan. Seventh Son is herkenbaar Maiden. Geen knieval, maar wel oog voor de centjes houden. Een goede balans tussen puntige en wat meer uitgesponnen tracks.
Ofschoon ik ook wel eens wat moeite heb met The Clairvoyant en Madness, steken die nog altijd mijlenver uit boven andere zaken die ik wel eens hoor.

Maiden probeerde met Madness mee te liften op de destijds heersende trend in metal/hardrock land namelijk; radiovriendelijke nummers schrijven en hopen daar een hit(je) mee te scoren en zo door te breken naar een groter publiek. Maiden deed dat verrekte knap want (bijna) alle diehards bleven de band trouw, terwijl ook een heel nieuw publiek werd aangeboort. Je houdt ervan of niet, zo simpel is het. Mij stoort het geenzins in ieder geval.

Maar hitjes scoren deden ze dus altijd al. En in 88 waren ze al lang en breed doorgebroken. Iedereen wist wie of wat Iron Maiden was. Die naam stond in de 80´s synoniem voor heavy metal.

Daarom zeg ik ook; naar een groter publiek. (Bijna) iedereen had weleens van Iron Maiden gehoord misschien maar velen konden niet één nummer opnoemen. Dat veranderde al met Wasted years en helemáál met Can I play with madness. Natuurlijk scoorden ze daarvoor al wel hitjes maar dan wel alleen in Engeland en voorzichtig in Amerika. Of hebben ze voor 1986 in bijv. Nederland eerder in de top40 gestaan? Volgens mij niet. Al weet ik het zo uit m'n hoofd niet dus misschien kan iemand dat ophelderen?

Wasted Years is de eerste hitnotering van Iron Maiden in Nederland. Die eindigde hoger (op 12) dan Madness (op 14). Maar Nederland is maar een pisvlekje op de globe. Dat zal voor de b.v. Iron Maiden niet zo speciaal geweest zijn. Flight Of Icarus was de eerste serieuze hit in de VS. Ik denk dat dat meer zoden aan de Maidendijk zette..

Mee eens. Maar juist in zo'n pisvlekje als Nederland begonnen ze dus met Wasted years ineens wél in de hitlijsten op te duiken. En zo waren er vast nog veel meer pisvlekjes waar dat het geval was. Ik weet ook wel dat je beter een beste hit in Amerika kunt scoren dan andersom (zeker qua geld) maar dat bedoelde ik dus ook niet te zeggen. Het ging mij juist meer om de exposure die ze met dat soort nummers bereikten in tegenstelling tot daarvoor.

Ik denk dat dat gevoelsmatig is. Wasted Years was in Nederland een grotere hit dan Can I Play With Madness. Maar iedereen in Nederland kent Can I Play With Madness nog omdat ze juist dat nummer wel eens draaien op Radio Veronica. Wasted Years hoor je nooit meer.

Iron Maiden was rondom Powerslave en die tour in de VS met Twisted Sister redelijk groot in Amerika. En dat was eigenlijk ook gewoon het bestendigen van een status die ze jaren eerder al hadden verworven. Want in eigen land hadden ze tv items, hitsingles, goede albumverkopen, goede merchandiseverkopen, etcetera. Kortom, Maiden was al vanaf 1982 booming business.