Yes - Fragile (1971)

Anderson in The Police , dat bijt elkaar volgens mij .

Wel een leuke gedachtegang trouwens .

Anderson met zijn kosmische boodschappen in vette Wave/Ska/Reggea/Rock sferen .

'k kan me er zeer weinig bij voorstellen .

I Can't Stand Losing My Roundabout... ach, waarom ook niet...

Sting's stem lijkt eerder op die van Andy Fairweather-Low van 60s band The Amen Corner, da's de man die al sinds jaar en dag ritme gitaar zit te spelen achter Eric Clapton .......

De kleine broer van Close to the Edge...... Heeuuum..... Forget it
Zalig werk en al evenveel klassieker als z'n leeftijdsgenoot

ik keek gisteren nog school of rock

listen to the keyboards on this album
they'll wipe te classic out of youre ass

of iets in die trant in ieder geval

en inderdaad wakeman's keyboard is geweldig

En ik weet daarom ook nog niet, of Fragile wel het kleine broertje is van Close to the edge, wat Leeds eerder schreef!

Deze plaat is zeker van dezelfde sterke makelij als Close to the Edge. Ze zijn evenwaardig kwa niveau. Ik veronderstel wel met uw jarenlange muziekkennis (denk ik) dat je begrijpt wat ik zeggen wil.

het bekende Roundabout is een sterke opener die je al direct naar de progressive hoek duwt. meteen een vleugje symphony inproppen en daarna vooral lekker genieten in koor met We Have Heaven en South Side (natuurlijk het lekkere pianogedeelte).

De plaat gaat vanaf Long Distance Runaround een trapje hoger door het meer artistiek werk zoals je zo gemakkelijk op The Fish hoort. Vervolgens eventjes met mood for a day op de rem om dan met Heart of the Sunrise den boel helemaal te doen ontploffen. Want dit laatste nummer vind ik gewoonweg legendarisch.

Jaja, deze plaat zet de mainstream liefhebbers aan het werk.

De oudere broer van Close to the Edge en bijna net zo goed!

ik kan daarmee leven

Ja, dat begrijp ik. Je mag het ook zeker niet met mij eens zijn, we delen hier meningen. Maar ik wissel graag met je van gedachten als je beloofd om niet tegen mij te u-en. Daar word ik erg zenuwachtig van.

Geboortedata spelen op musicmeter geen rol, hoewel er gelukkig hier nog heel wat rond lopen die wel wat jaartjes ouder zijn dan ik.

Kan hier niet enthousiast over worden. M.i teveel gepriegel en interessant doenerij. Ws. stonden de ego's bij Yes al vroeg op de voorgrond, getuige ook de tekst op de binnenkant van de platenhoes. Specifiek word er vermeld wie wat precies heeft gedaan en welke nummers groepsprocessen zijn.
En laat nou voor mij juist net die groepsnummers zijn, die mij kunnen boeien. Het bevestigt m.i dat de kwaliteit bij Yes juist ligt in het groepsproces en niet het individueel geneuzel.
Getuige het slappe Cans and Brahms..wat dacht Rick Wakeman er nou mee te kunnen doen. Ik vind het een maar een slap aftreksel dat nergens heen gaat.
We have heaven, het projectje van Jon Anderson, klink leuk maar leid nergens heen. No. 2 en 3 zijn voor mij dus te verwaarlozen intermezzo's. Gelukkig krijg ik daarna South Side of the Sky, dat net als Roundabout power heeft en het eindelijk weer over muziek maken gaat.
Helaas heb ik dan nog het gepriegel van Bruford..Five Per Cent for Nothing...indeed! Squire met zijn vis en in mindere mate How met zijn Mood for a Day. Die ik het meest te pruimen vind van alle solo ideetjes. Klassiek gitaar spelen gaat hem goed af en ik begrijp waarom ze hem hebben gevraagt voor de solo van Innuendo.
Met Heart of the Sunrise word ik op de valreep nog getracteerd op een dikke 11 minuten kwaliteitsmuziek. Maar te laat om voor mij deze plaat nog vaak te draaien. Nope, het mooiste aan dit album vind ik de hoes.

Ik programmeer die korte stukken gewoon weg en dan hou ik 40 minuten mooie muziek over want bij mij staat het ruim 10 minuten duurend America er ook op.
En dat is meer mooie muziek dan er bijvoorbeeld op Close to the edge of het Yes album staan.
Hoewel Close to the edge in mijn top 10 staat maar het ging om de minuten.

Ik vind The Fish en Mood For A Day anders redelijk onmisbaar op dit album.
Zonder The Fish valt Long Distance Runaround net iets te licht uit en Mood vind ik een heerlijk intermezzo voor de finale.



Haha, ik zie Anderson al samenwerken met de onverschillige Copeland...

Mee eens. We Have Heaven vind ik trouwens ook een heel plezierig stukje muziek en dat stukje roffelen van Bruford kan ik ook nog wel overheen komen, maar Cans & Brahms gaat binnen de context van het album echt helemaal nergens over ..........

Als je dat leuk vindt moet je eens naar Jon Anderson zijn eerste solo album luisteren. We Have Heaven kon zo van Olias Of Sunhillow afkomstig zijn.

Heb nog eens naar Fragile geluisterd maar dan in de vorm van de Gold Standard Collector's Edition en wat klinkt dat goed zeg. Yes heeft nog nooit zo hifi geklonken als op dit album.

Olias staat hier ook in de kast hoor. Ik vind dat meer een voorbode van Anderson's werk met Vangelis. We Have Heaven klinkt in mijn oren veel steviger maar wat de gelaagde zang betreft begrijp ik je vergelijking.

Alleen het synthesizerwerk doet mij denken aan Vangelis. De songs, de zang, de instrumentatie en de stijl van de songs van Olias liggen veel dichter bij We Have Heaven. Voor mij komt al die muziek echt wel van dezelfde planeet (je weet wel, die planeet waar dat zeilschip vliegt)

Wat een plaat deze!
Met Close to the edge + the Yes-album behoort deze voor mij tot de allebeste Yes platen.

Close To The Edge vind ik sterker , maar dat komt meer omdat alles klopt op die plaat . Een overweldigend werkstuk die Yes in mijn optiek nooit meer heeft kunnen overtreffen .
Maar Fragile is zeker 1 van de pronkstukken van de groep . Hier staan stukken op die onvergetelijk zijn .

Nóg sterker dan The Yes Album.

Het compositorische niveau is met name in de lange nummers torenhoog. Geweldige muzikanten zijn hier aan het werk! 'Roundabout', 'South Side of the Sky', 'Mood for a Day' en 'Heart of the Sunrise' zijn hier mijn favorieten.

De band vervalt geen moment in 'moeilijk doen om het moeilijk doen', maar komt juist met uitermate boeiende muziek. Je moet er alleen even voor gaan zitten, want dit is natuurlijk geen simpele achtergrondmuziek.

Het artwork is al net zo mooi als de muziek.

Rhino heeft er weer werk van gemaakt. Schitterend vormgegeven en een uitmuntende geluidskwaliteit. De toevoeging van 'America' (en een rough mix van 'Roundabout') is heel aardig, maar niet per se noodzakelijk.

nee , vind ik een stapje terug , geef mij maar the yes album , maar deze is ook zeer goed , vooral roundabout en long distance runaround

Zat bij de LP een boek? Van wat nu de eerste 7 plus de achterkant van het cd boekje is (van de geremasterde uitgave plus bonustracks)?

Bij de eerste druk in ieder geval wel. Latere drukken hebben dat boekje niet meer (en zijn dan ook goedkoper).

Dank je voor de informatie

Knap album van Yes. Leuk gedaan met die solostukjes, die van Wakeman is de minste. Howe heeft veruit de mooiste bijdrage met het schitterende Mood For a Day. De inzending van Bruford is een heerlijk stukje gefreak. Heb eens een soloplaat van hem gehad, maar dat was mij wat teveel van het goede. De bijdragen van Anderson en Squire zijn ook de moeite waard. De vier groepsnummers zijn allemaal klassiekers, ik mag wel over Long Distance Runaround. Roundabout is één van de weinige bekende nummers die me nooit vervelen. Prachtige hoes, op LP krijg je er nog een mooie kleurenbijlage bij.

De compactere songs hier behoren echt tot het beste wat Yes maakte . De individuele stukjes zijn op zich leuk bedacht , maar ik hoor Yes liever als eenheid . Het zijn stuk voor stuk geweldige musici , maar in deze stijl muziek schijnt men zich altijd te moeten profileren als individu . Nu zijn het hier relatief korte stukjes met Steve Howe's bijdrage als meest nuttige .
Ik had liever gezien dat de groep nog een prachtige bandcompositie er bij had gezet , en in ieder geval de Wakeman , Bruford en Anderson stukjes overboord hadden gegooid .

Tell the moon-dog, tell the March-hare

Tell the moon-dog, tell the March-hare

Tell the moon-dog, tell the March-hare




Prachtig toch?!

Jawel, maar ik ben een hele illusie armer. Toch jaren gedacht dat Anderson zong "Tell the Martian". Qua thematiek sloot dat aan bij de Moondog en bovendien is ook een Martian in de teksten van Anderson geen ongewone verschijning.

Ik zal toch die tekstboekjes beter moeten doornemen....

Toch eigenlijk wel een overgewaardeerd album van yes. Maar twee nummers die echt goed zijn. Roundabout en heart of the sunrise horen bij de beste albums van yes, maar alle kleine groepsstukjes voegen niks toe. South side of the sky doet me niet zo veel, hoewel niet verkeerd. De twee 3 minuters gaan langs me heen zonder enige impact.

Vandaag de laatste editie van dit album voor het eerst beluisterd. Met name de bas is erop vooruit gegaan. De mix klinkt zeer goed uitgebalanceerd.

Die tussenstukjes vallen met de bassigere mix veel meer op hun plaats, het klinkt nu meer als een eenheid.

America is natuurlijk een heerlijk nagerecht. Die 'rough mix' van Roundabout voegt weinig toe, al is het wel leuk de bandleden te horen alsof het echte mensen zijn.