Yes - Relayer (1974)

Een verhelderend antwoord, dan weten we ook de gedachtengang er achter waarom Relayer zo'n goede cd zou moeten zijn.



Nou, het is eigenlijk andersom. De suggestie wordt gewekt, dat Relayer zo'n goede plaat is, en (inderdaad) dat mensen die na de eerste prachtige 6 jaren Yes denken: "getverredemme, wat is dit in Godsnaam?" blijkbaar "een ernstig gebrek aan muzikale intelligentie" hebben.
Ik geef er mee aan, dat dat toch wel meevalt, door er tegenover te stellen dat toch heel veel mensen er niet van houden en blijkbaar vinden dat Yes betere platen heeft gemaakt.



De inconsequentie ligt eigenlijk bij jezelf, door te zeggen dat Relayer goed is omdat het als een "uitdaging" moet worden gezien. Maar eigenlijk was 90125 een veel grotere "uitdaging" vanwege het enorme verschil met wat in het verleden werd gemaakt. Als je "uitdaging" als leidraad maakt bij de afweging of iets wel of niet goed is, dan had je 90125 bovenin je lijstje moeten zetten. Dat had met een bandtop 3 niets van doen.

Maar blij met de open discussie! Het woord "alternatief" is gelukkig niet gevallen, er zijn ook hele volkstammen die bepaalde groepen/cd's alleen maar goed vinden omdat het "alternatief" is. Dáár is ook nog een leuke boom over op te zetten!

In plaats van open deuren in te trappen kan men beter terugvallen op het feit dat het je ding is of niet, en dat beleeft iedereen persoonlijk.

Een kleine twintig jaar geleden kwam ik via een kameraad in aanraking met oude Yes, King Crimson en Genesis. Man, wat heb ik dit veel beluisterd, in het donker met de koptelefoon. Daar is het misgegaan

Een paar jaar geleden de vernieuwde uitgave eens aangeschaft en zojuist weer eens beluisterd. Heftig. Je moet een beetje in de "stemming" zijn voor deze. Als je er helemaal in zit kan het geweldig en intens zijn, maar het vraagt wel wat. Ogen dicht en je mee laten voeren. The Yes Album, Fragile en Close To The Edge zijn iets makkelijker te beluisteren (niet persé minder).

Ik hoor overigens niet wat er mis zou zijn met Patrick Moraz. De man is fantastisch.

Nog steeds een van de allermooiste albums die ik ooit heb gehoord, met als absoluut hooghtepunt The gates of delirium. Alles klopt hieraan: virtuositeit, gevoel, melodie, dynamiek, thematisch en een kippenvel bezorgend apotheose

Deze is wel erg zwaar, hoor. Moeilijk toegankelijk, zelfs in vergelijking met voorganger TFTO, die me beter weet te bekoren.

Misschien op het juiste moment met een koptelefoon op nog eens een kans geven...

De kwaliteit van zijn solowerk is best wel 'twijfelachtig' te noemen maar wat Moraz op Relayer doet is inderdaad 'amazing'. Soms lijkt het wel een LP die wordt afgedraaid op 78 toeren!

Ben het met je eens. Diezelfde ervaring heb ik ook gehad. Dit album heeft dan ook wat meer luisterbeurten nodig. Inmiddels beschouw ik dit album als een van de beste platen ooit gemaakt, met Gates of Delirium een van de allerbeste nummers ever. En Patrick Moraz is op dit album een fantastische vervanger voor Rick Wakeman. A propos Patrick Moraz: Ik raad iedere Yesliefhebber aan om eens naar de prachtige Tals from Yesterday tribute te luisteren, met bijdragen van oud-Yesleden Peter Banks, Steve Howe en ... Patrick Moraz, die een hier fantastische pianoversie doet van Soon.

Pretentieus en zwaar over the top (Sound Chaser, doe eens normaal ). Gates of Delirium is een episch, sonisch gedrocht van jewelste. Maar wat is dit een verschrikkelijk goede plaat. Samen met Close to the Edge (wat er in opbouw enigszins op lijkt) de beste plaat van Yes.

4,5* maar overweeg de volle mep te geven.

Vond ik na mijn laatste luisterbeurt het beste van het album. Het schijnt dat heel het Relayer concept afkomstig is van Jon Anderson. En dan te bedenken dat hij wordt beschouwd als de brave van de groep!

Een dijk van een cd, vroeger op casstebandje gehad en elke morgen op in de auto naar de kazerne .
Heerlijk.
Jaren niet gehad maar nu toch al weer lange tijd in mjn bezit.
Vooral het stuk soon spreekt me wel aan!

Schitterende plaat van Yes. Best een verademing na Tales From Topographic Oceans, dat verre van slecht was, maar wel wat inzakmomenten had.

Geen Rick Wakeman, tja. Ik ben een hele grote Wakeman fan, maar eerlijk is eerlijk: Patrick Moraz is ook niet de eerste de beste. Zijn stijl is jazzier dan de klassieke aanpak van Wakeman. Achteraf zorgt dat wel voor een verfrissend album dat toch weer even anders klinkt t.o.v. eerder werk. Moraz drukt hoe dan ook behoorlijk zijn stempel. Voor de één is dat blijkbaar minder positief dan voor de ander.

Zoals enkelen eerder opmerkten is het fijner om eerst kant B te draaien en dan pas kant A. Er lijkt dan meer opbouw in het album te zitten. 'The Gates of Delirium' vind ik een prachtig nummer, vooral dat schitterende einde. Er wordt daar haast een landschap beeldend voor je geschept in muziek. Wat een klanktaal!

'Sound Chaser' vind ik ook prachtig. Howe en Moraz stuwen het nummer naar grote hoogte. 'To Be Over' is ook niet slecht. Klinkt een beetje alsof George Harrison ineens in Yes zat.

Steve Howe is gedurende het hele album trouwens echt in topvorm.

Dit is er in ieder geval eentje van Yes die ik absoluut nog moet aanschaffen.

Dat moet je zeker doen Stijn. Deze reken ik toch - samen met Close to the Edge - tot het hoogtepunt van het oeuvre van Yes.

Ha.... m'n zendingswerk begint z'n vruchten af te werpen

Een matig album van Yes. Na het zeer sterke, Tales From Topographic Oceans, kon dit me niet echt bekoren.

1. The Gates Of Delirium - De zangstukken zijn erg sterk en vormen op zich gewoon al een goed Yes-nummer. Maar dan komt dat instrumentale stuk dat ik vaak skip om maar zo snel mogelijk aan het laatste bedrijf toe te komen: Soon. Hun instrumentale stukken zijn achteruit gegaan: ze beginnen me te vervelen en er zit minder gevoel dan bijvoorbeeld het instrumentale stuk in The Revealing Science Of God. Misschien heeft dat te maken met het vertrek van Rick Wakeman, maar dit instrumentale stuk geeft mij hier het idee dat ze liever zo moeilijk mogelijk willen doen om hun muzikale talenten te bewijzen in plaats van het gevoel in hun muziek te gooien. Soon krikt het niveau van het nummer gelukkig weer helemaal op. Prachtig stuk muziek dat ik maar niet genoeg kan horen.

2. Sound Chaser - Het slechtste nummer van Yes, naar mijn mening (daarbij moet ik wel vermelden dat ik niets van Yes heb dat na Relayer uitkwam). Het stuk met zang valt nog wel mee, maar het instrumentale stuk pakt me totaal niet. Het nummer duurt ook veel te lang.

3. To Be Over - Dit is gewoon een mooi nummer dat te lang doorgaat. Net zoals de andere nummers vind ik het instrumentaal nogal zwak.

De stukken met zang op dit album zijn wel goed, maar instrumentaal knap ik er helemaal op af. Een teleurstellend Yes-album.

Voor mij persoonlijk een gewaagde uitspraak. Relayer is nu net de plaat die Yes terug volledig op de rails zet. Tales heeft hier en daar wat leuks te bieden maar het is te weinig doordacht en het verveeld snel. Een irritante plaat. Staat volledig in de schaduw van de 3 eerdere platen (Yessongs niet inbegrepen) en Relayer.

Sputnikmusic vertelde het volgende over Relayer:

Any fan of progressive rock should pick this album up, as it is one of the two strongest Yes albums along with 1972's Close To The Edge, and is also one of the best progressive rock albums. The jazzy feel makes it unlike any other prog album and puts it above more generic sounding bands and works by Yes. Unfortuantely, this lineup would only last for this one album, as Rick Wakeman soon rejoined the band, and they began an effort to phase Patrick Moraz out of the band. On 1977's Going For The One, all that Patrick Moraz saw for his work with the band was being at the top of the "thank's to..." list. But many prog and Yes fans will never forget his great contribution to a great band.

Over Tales waren ze minder positief:

In 1973 Yes released their most pompous, overblown, and over-the-top effort ever, Tales From Topographic Oceans.

Nu. Er zijn uiteraard fans voor die typische Tales-plaat. Maar ik vind het een forse deuk in hun oeuvre.

Wat mensen soms vergeten, is dat het op Music Meter om persoonlijke meningen gaat. Ik snap niet echt waarom je die citaten gebruikt: ik zei toch dat Tales From Topographic Oceans mij meer kon bekoren dan Relayer? Als ik het nou niet genoeg als persoonlijke mening had verwoord, had ik die citaten begrepen. Wat kan mij het nou schelen dat een recensent Relayer beter vind dan Tales? Ik ga echt niet meer van Relayer houden omdat een recensent daar positief over is en Tales slecht vindt.

Ik vind de muzikale stukken op Tales helemaal niet saai: er zit veel gevoel in en ik vind het in balans. Als ik naar Tales luister krijg ik kippenvel en ik vind het hun beste album. Op Relayer vind ik dat de goede instrumentale stukken te snel vervangen worden door weer iets anders, en weer iets anders, gewoon om het maar moeilijk te laten klinken. Neem nou Sound Chaser. Ik hoor in dat nummer een band die wil laten horen dat ze op het conservatorium hebben gezeten, maar daarom iets speelt zonder enige structuur. En dat vind ik irritant aan Relayer. Maar goed: veel mensen vinden dat blijkbaar niet en hebben datzelfde gevoel bij Tales. Maar ik blijf vinden dat Tales hun sterkste plaat is en dat Relayer daar zeker niet toe behoort.

Ik vind vooral Tales als Relayer platen die de veelbelovende koers na The Yes Album , Close To The Edge en Fragille min of meer blokkeren .
Ik begrijp dat er een hoop liefhebbers zijn van deze platen , maar voor mij is het te veel . Te veel van alles . Tales is een zweverig geheel , maar waar de structuur volkomen stuk gaat . Relayer is erg ambitieus , maar vliegt van de hak op de tak , we horen af en toe zelfs Jon Anderson tekeer gaan , moet ie vooral niet doen want hij heeft daar geen stem voor .
To Be Over vind ik een allerzins acceptabel stuk , maar voor dat komt heb ik eerst de chaos van de twee voorgaande nummers moeten doorstaan . Er zitten best sterke momentjes in hier en daar, maar ik vind het te zwaar op de maag .

Een single-versie van Sound Chaser; Kijk, dat vind ik wel weer humor...

Zo ver ben ik nog nooit gekomen... bij de Soon singleversie zet ik hem altijd snel uit, want dat stukje duurt in het reguliere deel al te lang.

Ik kan niet meer achterhalen waar het gepost is, maar iemand schreef ergens iets in de trant van 'De bandleden waren zelf ook niet blij bij het opnemen van deze plaat, vandaar dat ze er een tijd tussenuit gingen en sterk terug kwamen met Going For The One'.

Grote onzin, blijkt weer eens. Gister hebben we de laatste remaster van deze plaat (en 3 andere titels) gekocht en volgens de liner notes zijn ze nog steeds erg in hun nopjes over deze plaat. Jon Anderson en Steve Howe spreken er gepassioneerd over en het is Alan White's favoriete Yes-album. Dat er solo-projecten verschenen heeft ook blijkbaar niets met de band-status van toen te maken.

Het probleem met Patrick Moraz ontstond volgens de liner notes bij Going For The One pas tijdens de tournee in 1976. Iets met z'n ego (klinkt bekend ). Z'n ontslag ging, uiteraard volgens de trouwe Yes-traditie, weer eens lekker onbeschoft: De terugkeer van Rick Wakeman werd in 1976 al lang en breed de media in geslingerd voordat Patrick het zelf te horen kreeg, net voor de opnames van GFTO. Leuk bandje, dat Yes!

Die tweedeling in Gates of Delirium, geweldig.

De beste van Yes, samen met Topographic Oceans. Prachtige hoes.

Een zeer sterk album van Yes, die helaas niet altijd op waarde wordt geschat. Wakeman is hier vervangen door Patrick Moraz die met zijn jazzy toetsenspel Yes een minder symfonische geluid geeft. De opbouw van het album is het enige in het oog springende minpunt aan dit album. Na de uitstekende en vaak ook meeslepende epic: "Gates of Delirium" is het chaotische "Soundchaser" wel heel zware kost. Het op zich zelf meesterlijke "To be Over" voelt zelfs aan als mosterd na de maaltijd. . De tip van Chris X om eerst de B-kant te draaien en dan pas de A-kant neem ik dan ook ter harte. Een van de positiefste punten aan dit album vind ik het meesterlijke gitaarspel van Howe, die op dit album vaker het voortouw neemt. Yes klinkt zo al gauw een stuk minder zweverig. Na “Close to the Edge “toch eigenlijk wel het sterkste album van Yes.

Heerlijk over the top.

Geweldig album van Yes, een band waar ik op zich vrij onbekend mee ben, ik kende alleen Close to the Edge.
Wat ik bij dit album goed vind is dat ze toch, ook bij gates of delirium van 20 minuten, toch steeds weten te boeien. Dat miste ik bij Close to the Edge toch een beetje.
het klinkt nog steeds erg zweverig, echt compleet anders dan "normale" rock en als je er niet aan gewend bent of er niet van houd, zal het je waarschijnlijk als rare muziek in de oren klinken
Ik zou ze nog wel eens willen horen met Vangelis op de toetsen, die ze eerst hadden gevraagd. Ik ben benieuwd wat de sound van Vangelis zou hebben toegevoegd

Ik ben bang dat dat zich toch zou wreken.
Afgaande op het Jon & Vangelis-materiaal zou het misschien niet lekker hebben gelegen met Steve Howe. En je weet hoe het dan gaat bij deze band: Knallende ruzies en vervolgens wat ellebogenwerk.

Volgens Jon Anderson kregen Vangelis en Steve Howe op de eerste dag al ruzie en hebben ze het toen na tien dagen afgeblazen. Vangelis is geen erg sociaal type, ook als je ziet hoe hij het heeft gedaan met Aphrodite's Child. Maar toch was het jammer, omdat ik denk dat hij het muzikaal gezien zeker had aangekund.

Als ik het boek Close To The Edge mag geloven is Steve Howe ook geen gemakkelijke.
Erg gesteld op z'n spelruimte. Kom niet in de weg want dan haalt ie uit.

Vangelis mag nog blij zijn dat Peter Banks de band tijdens de opnames voor Time And A Word al had verlaten. Daar kreeg je rustig een gitaar van naar je knarretje gesmeten als 'm iets niet zinde...

Kortom de Yes Soap is van alle tijden

En hij miste deze gitaar dan niet eens want hij heeft namelijk "honderdduizendtachtigmiljioen"gitaren.