Pink Floyd - Animals (1977)

Idd ja, Sheep is geweldig, als Waters begint met zingen, ongekende stijl wordt hier toegepast, en Floyd bewijst na een x aantal albums nog steeds superverfrissend en origineel te zijn.

Ja, ik zat ook al te denken.... Dit vind ik het ultieme Gilmour-album.
Wat een voortreffelijke showcase is dit voor de beste man, nounou!!

Ik laat me nooit leiden door critici.
De beste critici zijn op sites zoals deze te vinden.
Daar luister ik naar.

Inderdaad, maar ik ben tevens van mening dat ondanks dat Richard Wright voor het eerst in de geschiedenis van de band weinig tot niets essentieels aan het schrijfproces bijdraagt, de plaat wat betreft het toetsenwerk paradoxaal genoeg enkele van zijn meest boeiende (lees: veelzijdige) bijdragen aller tijden bevat.

Daar heb je een punt. Dit album is samen met the wall, wish you where here mij pink favorieten. Donker en luid voor pink floyd's bedoelingen.

4,5

Uitschieter is zeker en vast Sheep, dat vooral na de 4e minuut mooi open bloeit. En dan die gitaar vanaf 08:07! Subliem!

De rest van het album is gewoon goed.

Een 3,5

Dit album vind ik bijna de beste van Pink Floyd. Deze heeft het voordeel dat het makkelijke te beluisteren valt dan Wish You Were Here. 4.5* voor een meer dan geslaagd album!

Ik vind het voornamelijk erg WEIRDE muziek, minder toegankelijk als je het de eerste keer hoort, maar eens je daar voorbij bent, ik heb het voornamelijk over het lange DOGS, dan heb je een overheerlijk album dat eeuwigheidswaarde heeft, zoals zoveel van Pink Floyd.
Sheep blijf ik een ontzettend meesterwerkje vinden.

Ik had deze al het maximum gegeven en daar blijf ik bij hoor.

Tot en met dit album hoorde Pink Floyd tot mijn 'vaste' waarden in mijn dagelijkse portie niet te versmaden en broodnodige muziek.

Het concert van de bijbehorende tour was een hoogtepunt, op dat moment, maar achteraf, voor mij, tegelijkertijd een soort van eindpunt wat betreft mijn liefde voor de Floyd.

Ook op mij maakte het enorme opblaasvarken wat zich in een hoek van de zaal opblies, en vervolgens meerdere rondjes zweefde, hangend aan het dak van Ahoy, enorme indruk.

Maar dat was ook gelijk het probleem; visueel was dat het , en muzikaal had je net zo goed de plaat op kunnen zetten, zo nauwgezet werd de plaat gevolgd.
Het was de tijd dat een vernieuwende golf "andere" muziek zich aandiende, en Floyd bij velen van lieveling veranderde in logge mastadont van een voorbijgaande tijd.

Ik ging mee met die nieuwe golf, want hoeveel opblaasvarkens, oplichtende dinosauruskarkassen ( Rick Wakeman) en openklappende vreemde wezenskoppen gehele drumstellen verhullend ( Yes) kan een mens verdragen?
Op één of andere manier was al die ontzettend knap gespeelde, en virtuoze muziek , voor mij, een persiflage van zichzelf geworden.
Dat er iets moest gebeuren in de popmuziek was duidelijk; althans voor mij.
Oh ja ik heb ze allemaal gezien in die tijd: en ik heb er van genoten, maar het gemis van de menselijke maat; het directe contact tussen mij ( het publiek) en de artiest, het zweet, de passie , het gevoel dat wij als betalende toeschouwers ook nog een rol speelden, dat was helemaal weg. Stokstijf op het podium staande muzikanten, die zich amper tot het publiek richtten, nee dat was niet meer mijn ding.

Is daarom deze muziek helemaal niets?
Nee natuurlijk niet ; mooie composities, perfect uitgevoerd, maar het gemis bleef.
Daarom is dit de laatste Pink Floyd plaat die ik kocht toen die uitkwam.
Heb hem gisteravond voor het eerst sinds een jaar of tien weer eens gedraaid.
Het viel niet tegen. Dat moet ik eerlijk toegeven.
Maar het viel ook niet mee de hele plaat 'uit te zitten'.

Toch ben ik blij dat ik Pink Floyd vele keren live heb gezien ( in die tijd), want ze hebben ook mij gevormd tot de muziekliefhebber die ik nu ben.
En op een afstandje ben ik ze ook wel blijven volgen.
Het reunieconcert ( was dat alweer twee jaar geleden?) op tv, daar heb ik ook van genoten.
Maar ik kan me er sinds deze plaat niet meer zo aan overgeven als voorheen.

@ omayyad,

mooi stuk ook op progwereld over animals

Huh, schrijft Omayyad voor progwereld??

lijkt me niet, het is zo'n druk bezet man! voor dat soort futiliteiten kan hij z'n precious time niet vrijmaken.

alle floyd albums vanaf meddle tot en met the wall zijn 5 sterren waard zo ook deze dus waar een afspiegeling op de maatschapij gemaakt word met wederom zeer sterke teksten en ook zeer subliem gitaarwerk van de heer gilmour, een van de beste van de floyd

Dit is een goed album maar zeker niet de beste van PF. Mijns inziens haalt het album niet het niveau van "Dark side of the moon" of "Wish you were here".
Sheep is wel het hoogtepunt. Ik vind de opnamekwaliteit van de cd wat aan de doffe kant.

geweldig. Vooral kant B vind ik.

Klopt. Muzikaal gezien lijken alle bandleden hier hun beste moment te beleven. Vind het dan ook heel jammer dat hierna de balans teveel doorsloeg naar Waters' ego. Met Wish... en deze plaat had Floyd een gouden formule dat ze wat mij betreft nog jarenlang vast hadden moeten houden.

Als ik een studio album opzet van PF dan is het stiekem toch wel vaak deze,ik vind dit een plaat die in zijn geheel een constant niveau heeft,en eigenlijk geen zwak moment heeft,en echt van het begin tot het eind perfect wegluisterd.Er zit ook een niet te omschrijven sfeer in dit album,telkens als ik hem opzet krijg ik er van die positieve onderbuik gevoelens van,heerlijk album dus(ondanks dat hierop de wereld niet echt rooskleurig geschetst word).Ik dacht altijd dat ik Dark Side en Wish You de beste studio albums vond,maar vind deze denk ik toch nog net iets beter,omdat ik hem ongemerkt toch vaker draai dan ik in eerste instantie dacht.(dan sta ik voor mijn cd kast en ja wat zal ik eens draaien van PF,en dan pak ik haast automatisch het album Animals)Van de studio albums vind ik deze dus de beste gevolgd door Wish You Were Here,dan The Wall,op 4 The Dark Side Of The Moon en op 5 Meddle dus.Alleen aan het live album Is There Anybody Out There is natuurlijk niet te tippen,en vind ik echt veruit het beste PF album aller tijden.

Weliswaar ken ik niet alle albums van Pink Floyd, maar welke ik ken - de genoemde twee plus The Wall - vind ik over het algemeen oervervelend, ongeveer zoals de logica van een wiethippie.
Uitzondering is Animals. Zelfs het lang uitgesponnen Dogs wordt nergens echt saai. Animals is dan ook de enige schijf van Pink Floyd in mijn bezit.

The Wall is in zijn totaliteit ook wel sterk hoor,als concept dan dus,alleen de hoogtepunten op The Wall zijn m.i de echte Pink Floyd topnummers zoals,Comfortably Numb,Mother,Hey You en natuurlijk Run Like Hell.Alleen het album Animals is in zijn geheel erg goed genietbaar,met goede texten en natuurlijk subliem gitaarwerk van de heer Gilmour.Je zou overigens het album The Final Cut ook kunnen proberen,ligt in het verlengde van The Wall,maar is als geheel nog wat beter dan The Wall(er zit nog meer passie en gevoel in).alleen zitten er net als in Animals minder ''echte'' uitschieters in.

The Final Cut heb ik vreemd genoeg nog nooit beluisterd... Misschien toch maar eens doen... De berichten over een ego-trip van Waters en "niet de moeite waard" heb ik toch, onterecht?, ter harte genomen... (De rest, waaronder deze, is letterlijk grijsgedraaid...)

The Final Cut klinkt wat gebondener dan The Wall en ligt m.i. iets meer in de lijn van Animals, al klinkt het muzikaal wat kaler.
Roger's Pros & Cons Of Hitchhiking heeft een beetje dezelfde formule, maar vind ik toch iets beter (dan The Final Cut, dus).

eindelijk heb ik dan Animals gekocht, een van de beste albums allertijden

Net gekocht? Snelle constatering dan!

nou mijn ex-pleegvader had deze CD (samen met Wish You Were Here en The Dark Side of the Moon) dus ik kon Animals al helemaal.
en nu heb ik die drie albums dus zelf

ik weet nog wel dat ie die 2 albums op zn PC liet zien, en ik zag dat t bij Animals nummers van 17 minuten waren (alleen Dogs dan) en hij zei dat t erg goede muziek was, dus ik luisteren en luisteren en nog meer luisteren, zelf bij de afwas en als ik ging slapen
en toen vond ik die 2 ( deze en The Dark Side of the Moon) toen de beste albums allertijden.
niet zozeer dat ze de beste nummers hadden, maar het was een geheel. en dat kan ik erg waarderen

Dit is absoluut een van mijn favoriete top 10 albums,als ik dit album opleg is het plots ca.45 min.later zonder ik het besef,wat een unieke sfeer straalt dit album uit,absolute topklasse maar je moet een beetje moeite doen om het album te begrijpen.

Op zich een mooi album met een geweldige, toch wel duistere thematiek. Als ik alle nummers los van elkaar beoordeel, vind ik eigenlijk alleen Sheep er bovenuit steken.

Ook al werd deze algemeen in de pers iets minder goed onthaald dan voorgangers Wish You Were Here (75) en Dark Side on The Moon (1973), voor mij is dit toch wel het ultieme Floydalbum, die sfeer, die gèkte, die sociale commentaar, want dàt is het toch ook, de lelijke kant van de mensen tonen en metaforen met dieren gebruiken..; maar het is vooral de muzikale gekte die ik onovertroffen vind, dit album heeft gewoon eeuwigheidswaarde!

hoe zat het nou met de versie :

pigs on the wing, met gitaarsolo?

die vind ik namelijk briljant!