Pink Floyd - Animals (1977)

With bright knives he releaseth my soul.
He maketh me to hang on hooks in high places.
He converteth me to lamb cutlets,
For lo, he hath great power, and great hunger.

Ik denk die schapen dus ook....dus dat zou een band moeten scheppen.

Overigens, ik vind sheep juist een heel erg sterk nummer.

Ik heb niet alles van deze band, maar als ik uit mijn Pink Floyd collectie de minste moet aanwijzen, is het deze. Sheep vind ik verreweg het gaafste nummer, de andere lange tracks hebben mooie momenten, maar kunnen mij niet continu boeien.

'Sheep' is ook mijn favoriete nummer, maar als album vormt 'Animals' een sterk geheel. Wat mij betreft één van de beste PF albums.

Wat mij betreft ook, inmiddels is Animals zowel WYWH als DSOTM in mijn aanzien voorbij geschoten. 4.5*

Dan verdient Animals het om op plaats 10 van je persoonlijke top 10 te komen!

Animals verdient om in ELKE Top 10 voor te komen!

kheb deze plaat vaak verafschuwd, wat een depressie, maar vandaag valtie goed

wat een dijk zeg

vooruitstrevend, dat wassie zeker, en zo depressief vind ik hem vandaag niet, wish you were here dan weer wel

ik ken eigenlijk niets wat hier ook maar op lijkt en dat maakt de plaat degelijk uniek


kippevelmomenten zijn graadmeter

concept is boeiend, muzikaal zit er behoorlijk vaart in , het is niet dat suffe wat we daarna van floyd gewend zijn

4,5

belachelijke plaat eigenlijk, al die fases met dierengeluiden, als je het zo hard door de speakers laat stomen dat je buren het kenne horen zou ik het niet vreemd vinden dat men denkt dat je volledig de weg kwijt bent en dringend psychiatrische hulp nodig hebt

geniaal dus!

haha ja inderdaad leuke opvatting, zo had ik het nog niet bekeken. leuk.

Als mijn buren denken dat ik een boerderij hou op mijn flatje , zijn ze zelf aan hulp toe.

Ahum, nu haast niemand meer kan ontkennen dat dit een heel erg sterk PF album is ben ik van mening dat er ook maar eens iets over de hoes van het album gezegd mag worden.
Album en hoes (althans in het LP-tijdperk) moeten in elkaars verlengde liggen. Elkaar aanvullen wellicht. En terwijl de plaat op de draaitafel lag kon ik uren naar hoezen liggen kijken. Klaphoezen hadden uiteraard de voorkeur. Daar steken de cd-hoesjes toch maar schril bij af. Ondanks het feit dat in een aantal remasters tegenwoordig toch ook behoorlijk informatief materiaal wordt bijgevoegd. De LP-hoes zal toch altijd een andere sfeer blijven uitademen.
En die sfeer, een wel heel erg sombere(mogelijk bittere) in dit geval, is zo verschrikkelijk voelbaar op dit album. Maar dus ook op de cover. Het Battersea Power Station London gefotografeerd met de dreigende inktzwarte rookuitstoot daarboven...en dat achterlijke varken waar ze 3 dagen mee in de weer zijn geweest om het op te laten stijgen en precies boven de fabriek te laten zweven.
Toen dat varken "los brak" en in de aanvliegroute van Heathrow verzeild raakte denk ik dat een aantal mensen op zijn minst gedacht moeten hebben ook dringend psychiatrische hulp nodig te hebben.

Dus zo vreemd zijn bovenstaande overwegingen nu ook weer niet.

Ik zou 'm niet per se depri willen noemen. Somber daarentegen weer wel. Waters zegt het zoals het is. En zo is het ook en zal het, jammer genoeg, altijd wel blijven. Met de prachtige muziek erbij wordt het een keihard, maar geweldig en overweldigend, statement.

Depri? Ik ook niet! Bij depri neig ik meer naar The Wall.

Alhowel Animals niet mijn favoriete PF album is, vind ik hem persoonlijk wel beter dan The Wall; die laatste is toch te wisselvallig, ook al is het een dubbelalbum.

blij dat ik nooit echt naar teksten luister zeg

heavy sjit

And when you loose control, you'll reap the harvest you have sown.
And as the fear grows, the bad blood slows and turns to stone.
And it's too late to lose the weight you used to need to throw
around.
So have a good drown, as you go down, all alone,
Dragged down by the stone.

blift een prachtige plaat

Ik luister hem nu. Blijft prachtig.

idem;)

Ik heb hem ook maar weer eens opgezet , nou ja opzetten is een groot woord , ik doe `n mp3 cd op mijn werk in de speler en alle albums van Pink Floyd komen voorbij geknald .
Animals is een erg goed album , met toch de voorkeur voor Dogs , hoewel deze animals mij elke nacht uit m`n slaap houden .
Ik ga 0,5 omhoog naar de volle mep van 5 glittering stars .
Mooi gemiddelde ook van dit album , 4.13 .

Deze ook weer eens beluisterd. Wilde hem nog eens een kans geven, vanwege je weet wel. Maar het wilde weer niet lukken. Na het zeer teleurstellende Wish you were here, lukte het PF nog verder te zakken namelijk met Animals. En na wat later bleek werd met The Wall voorlopig de bodem wel bereikt. Naar mijn idee zijn ze daar ook nooit meer vandaan gekomen.
De magie van hun eerste albums is weg en bleef weg. Waters ontpopte zich steeds meer als een huistiran met zeer beperkte muzikale en tekstuele ideeen. Nog erger werden zijn megalomane trekjes. Zijn onverteerbare drang om zijn wereld- en maatschappijvisie in liedjes te stoppen. De breuk met de anderen bleek inderdaad onvermijdelijk. Na eerst Richard Wright weg te hebben gestuurd liep het ook spaak met de andere leden.

Zeer teleurstellende en deprimerende plaat, zowel muzikaal als tekstueel. De eendimensionale teksten van Waters zijn nauwelijks te harden, laten misschien een puberhart sneller slaan, maar zijn anno nu tamelijk onverteerbaar.
De hoes is wel mooi en het gebouw kwam laatst in de film Children of Men weer eens voorbij. In dit geval een vlag op een modderschuit.

Raar dat je deze en Wish You niet waarderen kunt, want dat zijn nou net de meest evenwichtige Pink Floyd platen die er zijn volgens mij. Jij houd meer van Piper en Saucerful van PF zeker?

nee joh. die floyd fanaten wilen gewoon elke plaat hetzelfde

floyd keerde idd na animals en wish langzaamaan terug naar de stijl van dsotm et voila, de fans waren tevreden

wish en animals , vooral de laatste steken met kop en schouders boven tdsotm uit

Als ik een PF album pak dan zijn het steevast deze of Wish You die ik dan veelal draai. Als ik wat anders wil draaien van PF, dan is het vaak The Final Cut of soms The Wall. Dark Side en Meddle draai ik hoogst zelden nog, omdat ze me niet veel meer doen.

Het maakt niet uit hoe vaak of wanneer ik het beluister: Elke keer raakt die moker me weer. En elke keer denk ik weer bij mezelf en kom tot de conclusie dat het ten alle tijden zo raak is, zo on-the-dime en dan ook op een zeer oprechte manier gebracht door de gehele band.

Wat een band, wat een album!

Standbeelden-materiaal, dit!

Piper en alles wat ze in die tijd maakten vind ik erg leuk. Fris en vindingrijk. Die Engelse popsound uit die tijd (ook de eerste 2 van Soft Machine) heeft dat. Echt goed (technisch) is het niet maar dat wordt gecompenseerd door de onbevangenheid van nieuwe bands met nieuwe muziek. Dat heb je nu nog steeds.
Saucerful is wat stuurloos, de lange nummers waren spannend toen je ze voor het eerst hoorde, maar hebben vandaag toch veel van hun mysterie verloren. De korte nummers op die plaat vindt ik wel weer leuk.
Daarna raakte PF op drift en na een lange zoektocht was daar ineens Dark Side. Die ik echt, zelfs nu, na al die jaren en duizenden andere platen nog steeds een juweel vindt.
Voor mij was dat gezien de dingen die ze daarna deden een toevalstreffer. Een mooie mix van experiment en echte nummers.

ieder z'n smaak natuurlijk, maar een 1????

een 1 is wel erg weinig. er zijn maar verrekte weinig platen waar ik daadwerkelijk een 1 voor zou geven.

Geen-verstand-van-muziek-berichten verwijderd.

Ok, was een beetje kinderachtig. Wish had in ieder geval nog een paar mooie nummers. Dus ik ga daar iets onder zitten.

2,5 is nog steeds te weinig Bobbee , want dat is onvoldoende en Animals is zoals Kaztor hierboven al aangeeft .
Standbeelden-materiaal .

2.5* is een krappe voldoende in mijn ogen, kan ik wel mee leven, en lijkt al een stuk beter dan die kille 1*. Als bobbee dat zo voelt is het ook zijn goed recht vind ik. het hoeven ook niet altijd vieren en vijfen te zijn toch?