Ik dacht al, als ik nu in de updates op Animals klik dan krijg ik vast weer de naam Syd Barrett te lezen
Hoe dan ook, ik mag hier ook wel eens een stukje schrijven. Na Wish You Were Here en eerder al Dark Side of the Moon is dit het derde album alweer dat bij mij de titel "favoriete Pink Floyd" mag dragen. De eerste luisterbeurten had ik dit nooit durven denken: Pigs on the Wing 1 en 2 klonken nogal overbodig (en op zijn minst dubbelop), Dogs ging veel te lang door, en in het derde nummer gebeurde nou ook niet zo veel. Dat een gebruiker als Father McKenzie (toen nog Evanshewson) dit het beste PF-album kon vinden... ik moest toch ergens iets missen.
Maar waar ik DSOTM nauwelijks meer draaide omdat de climax al tig keer beleefd was en ik me aan nummers ging ergeren, en Wish You Were Here bleef steken op 4.5 vanwege het enigszins zwakke einde, werd Animals alleen maar beter. Dit bleek Waters te zijn zoals ik hem wil horen: niet zo geschift als op The Wall of zo mak als op latere (solo-)albums, maar de tijd nemend om te vertellen wat hij wil, de instrumenten ondersteunend - en niet andersom.
De Pigs on the Wings hebben hun plekje gevonden, Dogs en de andere Pigs blijken absoluut bovengemiddelde PF-nummers te zijn vol met eerder bij mij afwezige spanning. En Sheep, het nummer wat ik vanaf begin af aan al goed vond, heeft inmiddels High Hopes vervangen als mijn favoriete Pink Floyd nummer. Wat een opbouw, wat een energie! 5 sterren - en ik kan me inmiddels niet meer voorstellen dat ik vorig jaar april in de Prog KO King Crimson hoger achtte.