Pink Floyd - Animals (1977)

The Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here en The Wall, worden door velen als hun ultieme 3 meesterwerken gezien. Deze zit inderdaad in de sandwich tussen die platen in. Misschien omdat hij erg duister is, en niet erg toegangkelijk, word hij wellicht meer gewaardeerd door liefhebbers die verder kijken dan alleen maar hun mainstream en meest gemakkelijke platen.

Ik vind overigens ook, dat van alle PF platen deze het minst luid op cd gezet is, en productioneel, wat minder is dan de andere 3 toppers. The Wall vind ik productioneel het beste klinken, maar daardoor ook weer het meest bombastisch. Een iets minder goed geluid zorgt dan wel weer voor een bepaalde sfeer, en werkt het duistere aspect van dit album dan wel weer in de hand.

Persoonlijk vind ik The Wall nog moeilijker te luisteren dan Animals.
maar dat zal wel voornamelijk aan de speelduur liggen.

(Ik ben nu het heerlijke On The Beach van Meneer Young aan het luisteren. Is ook wel een plaat voor in de herfst )

Ik heb van deze een Japanse persing, en die klinkt ongelooflijk goed; De lyrics zitten er in het Engels èn in het Japans in, zo ook de titels op de hoes zijn in beide talen afgedrukt; Toch een soort "collector's item", denk ik, niet??

Hmmmm klinkt lekker zo'n Japanse editie!!
Maar wat ook al eerder gezegd is; ik deel de mening dat dit DE cultplaat van Pink Floyd is. De productie vind ik uitstekend; de toch wat duistere teksten komen zo beter tot hun recht en ook de breekbare manier waarop Pigs on the Wing op plaat is gezet zorgt voor een verhoging van de sfeer. Meesterlijk!!!!

De eerste plaat van Pink Floyd waar ik wat aan moest wennen. Waarschijnlijk omdat dit toch wat zwaardere kost is dan dat ik van ze kende. Maar het kwartje is nu toch wel gevallen moet ik zeggen en nu kan ik ook van Animals genieten. Met name een track als Dogs, en dan het magistrale gitaarspel, vind ik fabuleus. Op naar The Wall!

Ik vind dat het komt door het te hoge zanik-gehalte op die plaat. Waters krijgt teveel de overhand en er is daarop te weinig ruimte voor de band om uit hun plaat te gaan. The Final Cut heeft een gezondere balans, maar de sfeer in de band was toen dusdanig verziekt dat het vertrek van Waters helaas een kwestie van tijd was. Animals toont een band die op alle vlakken in balans is en dat had niet moeten veranderen. De band was nergens zo goed als hier, in mijn opinie.

Absoluut mee eens!

Waters heeft op Animals ook al het hele concept bedacht . Waar Gilmour en Wright in ''78'' het soloavontuur voor eventjes opzochten , was Waters al het nieuwe concept aan het uitdiepen .
Waters heeft ooit ( en wellicht ook wel terecht ) naar buiten gebracht dat zijn 3 collega's feitelijk met niets kwamen en hijzelf dus individueel met een basisidee aankwam .
Dat The Wall in de geest van Waters is gemaakt is dus niet zo gek .
Ik vind overigens dat Gilmour op The Wall best speelruimte krijgt . Zowel als gitaristVocalist en medeproducer is hij nog volop aanwezig .
Maar kennelijk is Gilmour ook niet zo weg van Animals . Hij heeft toen hij uiteindelijk de band weer een herstart gaf zonder Waters , nooit iets gespeeld van die plaat , laat staan solo .
Toch staan hier zijn betere gitaarpartijen op . Rauwer en lyrischer dan ooit , zonder zijn kenmerkende melodieuze spel uit het oog te verliezen .

Absoluut niet mee eens!

Ik sluit me bij bikkel2 aan. De eerste scheuren in de formatie zijn ten tijde van de totstandkoming van deze plaat ontstaan. Dit is in feite de eerste Roger Waters trip (met uitzondering van Dogs misschien, dat gedeeltelijk door Gilmour is geschreven). De bijdrage van Mason en Wright is hier helemaal te verwaarlozen. Dus waar is de balans, kaztor?

Bovendien bestaat "Animals" gedeeltelijk uit left-overs van WYWH.
Pigs (Three Different Ones) doet mij trouwens sterk aan Have a Cigar denken....

Natuurlijk is dit geen slechte plaat maar toch ik vind zowel de voorganger als de opvolger van dit album beter...

De balans was op Dark Side gewoon het meest in evenwicht tussen de 4 bandleden vind ik. Maar dat heeft dan weer niets te maken dat je dan ook het meeste van dat album kunt genieten. Dit is inderdaad de eerste plaat waarop Waters het overwicht had. Van balans tussen de 4 bandleden kan dus geen sprake zijn. Maar toch vind ik dit zowel muzikaal als textueel gezien, en natuurlijk de sfeer, 1 van de allerbeste Pink Floyd albums.

Je kan rustig stellen dat Animals samen met DSOTM en WYWH de beste 3 albums zijn van de band .
Al de 3 albums vervelen geen minuut en boeien van begin tot eind.

Floyd klonk nergens strakker dan hier. Mason is naar mijn mening nooit een werelddrummer geweest, maar moet je hier dan zeker niet afvlakken. Wright is misschien iets minder aanwezig, maar zorgt wel voor het nodige vuurwerk in Dogs en Sheep. Bovendien is op dit album op muzikaal gebied van alle Floyd-albums het meest te beleven.

Deze zit meer in mijn speler dan Wish You Were here en Dark Side Of The Moon . Dus dat zegt wel iets . Animals heeft meer dan ooit die sombere venijnige ondertoon en dat spreekt mij zeer aan . En het zal me eerlijk gezegd een zorg zijn of Waters alles naar zich toe trok .
Waters beweerd trouwens dat Op Dark Side nog echt werd samengewerkt . Op Wish You Were Here ging het al een stuk moeizamer . ( dus die scheurtjes waren er al eerder )
kaztor heeft overigens gelijk betreft drummer Mason . Die drumt hier voorbeeldig . Lekker strak en functioneel .

Balans heeft uiteraard niets met de kwaliteit van het materiaal te maken. De balans tussen de bandleden was op The Wall helemaal zoek, maar ik luister er toch met heel veel plezier naar.

Animals. vind ik toch een wat logge plaat die op de een of andere manier niet goed op gang komt. Het gitaarspel van Gilmour is weliswaar uitstekend maar drukt een te zware stempel op het geheel, waardoor met name het spel van Rick Wright ondergesneeuwd wordt.

Voor wie zich tot dit soort muziek aangetrokken voelt is Animals een briljante plaat, maar mijn voorkeur gaat uit naar andere albums van Pink Floyd (Meddle, DSOTM, WYWH en The Wall).

Animals heeft trouwens al meer dan 25 jaar niet meer in mijn speler gezeten, maar volgens mij is dat geen criterium voor de kwaliteit van de plaat...

Ik denk dat het juist die enigzins cynische en duistere benadering van Waters is die deze plaat zo coherent en sterk maakt. DSOTM is ook een juweeltje, maar veel gevarieerder inderdaad. Die plaat hiervoor vind ik maar een misbaksel, waar af en toe de genialiteit even naar boven komt. Hadden ze die treurige meezinger Shine On tot een normaler formaat ingekort en wat meer Welcome To The Machine-achtige (Waters) nummers toegevoegd, had die zeker ook een voldoende van me gekregen. Maar dat is ze op Animals dus wel gelukt.

Pink Floyd fan van het eerste uur, mee opgegroeid.

Toen ik overstapte op cds toch als eerste animals gekocht......ik weet ook niet waarom.....toch de meest echte floyd plaat met een bijtende smaak...en gedrevenheid........zeg maar als zuurkool....eerst vind je het niet lekker.....maar later word je er gek op.

orbit en (serieuze) prog is net zo als lamsvlees en chocolade. het past niet bij elkaar toch jammer dat je prog niet weet te waarderen want net als new wave/postpunk is prog een goudmijntje van talent en muzikaliteit.

Dan ben jij maar een rare pipo , want ik ken maar verrekt weinig liefhebbers van Pink Floyd die Dark Side en deze weten te waarderen, maar die verder niets met Wish You kunnen. Qua luistergenot is Wish You mijn absolute nummer 1 van Floyd, op de hielen gevolgd door deze en Dark Side.

Als ik prog niet kan waarderen, hoe komt het dan dat ik een Animals of DSTOM wel 4,5* geef
Misschien hou ik wel niet van slijmerige meezing prog

Dat is jouw smaak/ mening.. en ik ben verder ook niet zo'n blindelingse PF meewaaierd, vind toevallig deze, Meddle en DSOTM erg goed. Het merendeel van hun werk laat me koud of hoogstens lauw.

Ik ben ook niet zo'n meewaaier hoor. Maar als het om Pink Floyd gaat, vind ik gewoonweg alles erg goed, bijna zonder uitzondering. Ze hebben onderling zoveel verschil tussen hun albums, dat deze band eigenlijk nooit saai word. Hoewel ze wel weer veel dromerige muziek gemaakt hebben, maar das dan weer een ander verhaal. King Crimson is ook zo'n band met alleen maar goeie albums. Pink Floyd is voor mij gewoon de beste band ooit. Voor jou is dat denk ik The Cure, kan ik ook best begrijpen, want die muziek klinkt ook erg goed meestal. Zo heeft ieder zijn/haar voorkeur, gelukkig maar. Maar ik vind het nogal opmerkelijk dat Wish You Were Here jou helemaal niets doet, terwijl je de albums eromheen wel enorm kunt waarderen. Dat mag natuurlijk, maar ik snap dat niet helemaal.

Dit albums is alleen wat donkerder dan wywh en de numers zijn langer voor de rest ligt het toch in verhouding met elkaar.
Ik vind de 2 nu ook niet echt verschillen qua kwaliteit maar ook qua inhoud.

Wat ik al zeg, Animals is grilliger en donkerder.. terwijl ik Wish You Were een beetje licht vind, bovendien wordt die plaat verziekt door een veel te lange versie van een nummer dat me na 6 minuten al niet meer boeit. Dat kun je dus wel een misser noemen in mijn optiek. Het titelnummer en Welcome to the machine maken nog iets goed, maar het kan me niet heel erg boeien. Op animals staan ook lange nummers, maar die zijn qua spanningsboog veel evenwichtiger en ook niet van die vervelende terugkerende chorusjes. Ik vind er een wereld van verschil tussen zitten. Ik snap dan weer niet dat mensen muzikaal kwalitatief meteen als goed zien. Songstructuur en compositie zijn m.i. nog wel iets belangrijker.

Dat zegt gelijk iets over de afwisselendheid van de Pink Floyd albums in zijn algemeenheid . Shine On is een sferisch stuk , ontstaan uit een loopje dat Gilmour voor de vuist weg speelde .
Het nummers heeft iets warms en draagt emotie uit ( het stuk gaat over Syd Barret )
Animals heeft overigens ook mijn voorkeur boven Wish You Were Here . Ik vind 'm spannender en vooral ruwer en natuurlijker .
En waters heeft gewoon een sterk thema te pakken , al is niet iedereen even te spreken over de tekstuele diepgang op deze plaat
( ik vind het nogal meevallen )
Maar Wish You Were Here is een waardige opvolger van Dark Side Of The Moon . Deze 2 albums ontlopen elkaar niet veel in kwaliteit . En Shine On Your Crazy Diamond is in mijn ogen toch echt een Floydklassieker .

Dat heb ik nou juist met Dogs....

Na Wish You Were Here ben ik me gaan verdiepen in Animals en Dark Side Of The Moon (vandaag beide albums gekocht) en Animals vind ik een schitterend album, misschien wel het beste album ná Wish You Were Here.

Nu Atom Heart Mother en Meddle nog....en je hebt het beste bij elkaar.

Wellicht is dat de volgende stap

Ik vind dit ook een van de beste Pink Floyd albums, terwijl ik just weer weinig heb met Wish you were here en Dark side of the moon.
Doorgaans spreekt weing jaren 70 muziek mij aan en zijn The Wall en dit album daar de uitzondering op.

Venijn, sterke songs en een interessant thema maken dit voor mij een album waar ik nog vaak van geniet.

De plaat klinkt zoals de hoes eruit ziet: GEWELDIG