Pink Floyd - Animals (1977)

Hij neemt in ieder geval de moeite om te beargumenteren waarom hij het album niet goed vindt. Als hij dat niet gedaan had, was er alsnog commentaar gekomen waarom hij het album niet goed vindt. Dus be happy dat hij überhaupt de moeite neemt om zijn mening te geven.

Voor mij blijft het Pink Floyd's beste album.

Advocaat van de duivel: Als je het album nog niet volledig hebt geluisterd, waarom dan stemmen?

Is dit cynisch bedoelt..?

Dat denk ik niet, want hij beargumenteerd het album zoals hij het ziet samen met het bijbehorende lage cijfer. Jammer dat iedereen nu zo over de post van Social_Mask heenvalt. Net of dat belangrijker is dan dat je zelf wel kunt genieten van dit album. Daarom is en blijft muziek puur persoonlijk. Ik kan best snappen dat er mensen zijn die dit niets vinden. Ik vind de muziek ook kaal klinken soms, maar dat is juist ook wel de kracht van dit album. De ingetogen kracht die erin zit. En het gitaarwerk is soms echt werkelijk subliem. Als ik er zin in heb om dit af te spelen, vind ik dit het beste album wat ik ooit heb gehoord, maar als ik hem met tegenzin opzet, dan kan het haast niet minder. Dit is voor mij een beetje een haat/liefde album. Maar ik geniet zo veel en vaak van dit album, dat hij voor mij bijna uitgegroeid is tot 1 van mijn meest favoriete albums ooit.

Ik vind het dan wel weer opmerkelijk dat Social_Mask dan wel weer houdt van Nick Drake, wat dan wel weer erg zwaarmoedig en kaal klinkt. Eigenlijk zit die muziek niet eens zover van deze plaat af. Ach het kwartje valt bij user Social_Mask vast nog weleens.

Waar zit de vergelijking dan? Want die zie ik in de verste verte niet en ook niet van dichtbij. Zoals ik al eerder zei, dit is vrij zielloos en de muziek van Nick Drake is alles behalve dat.

En, nee, Rotzak, het is niet cynisch bedoeld.

Nick Drake kun je inderdaad nauwelijks met Animals vergelijken. Dit album is toch een beetje de opmaat naar The Wall en dus zwaar georkestreerd en helemaal gebouwd naar het concept dat Roger Waters voor ogen had. Nick Drake daarentegen is de typische singer-songwriter, die in vrijblijvend klinkende songs zware, persoonlijke thema's aan durft te raken. Voor mij zijn die dus en qua muziek en qua gevoel absoluut niet met elkaar te vergelijken.

Ik kan me helemaal vinden in je betoog. Vind dit ook een matig album en ook de minste van Pink Floyd. Triest dat je geen kritische noot bij Pink Floyd kunt plaatsen zonder als een debiel te worden versleten.

Tja iemand mag best een negatief berichtje schrijven bij de diverse Pink Floyd albums natuurlijk. Graag zelfs, want misschien kom je dan zelfs tot andere inzichten. Alleen het is natuurlijk wel zo wanneer je bij een album die zo enorm gewaardeerd word iets negatiefs post, dat je dan wel genoeg tegengas kunt verwachten, en daar moet je natuurlijk dan ook maar weer tegen kunnen. Ik denk dat jullie dan ook behoorlijk geisoleerd staan in jullie mening dat dit een minder PF album zou zijn.

En Nick Drake zijn muziek is ook niet te vergelijken met deze muziek, dat weet ik ook wel. Maar het zijn allebei behoorlijk zwaarmoedige en depressieve artiesten/bands natuurlijk, en daar ligt mijnerzijds de vergelijking dan ook, en niet puur muzikaal gezien. Vandaar dat ik het raar vind dat je een paar Nick Drake albums en ook 1 van Jeff Buckley in jouw top 10 hebt staan, wat ook een zeer zwaarmoedig artiest is, dat je dan dit zwaarmoedige album niet kunt verdragen. Een beetje tegenstrijdig in mijn ogen. Al weet ik wel dat Nick Drake en Jeff Buckley meer op gevoel muziek maken wat recht uit het hart komt, en dit is dan meer 'logischer' geproduceert, maar wel erg depressief en zwaarmoedig.

Natuurlijk mag iedereen een negatief bericht over dit album schrijven zolang hij/zij maar argumenteert (je moet het niet altijd eens zijn).
Overigens had ik aanvankelijk ook moeite met dit album maar uiteindelijk vind ik dat een meesterwerk. De latere Pink Floyd-albums (na the Wall) vind ik een stuk minder, bij A Momentary Lapse of Reason heb ik ook negatieve commentaar geschreven (als Pink Floyd-fan!).

Tegengas is wat anders dan zeggen dat iemand niet goed bij zijn hoofd is. Ik lees zelf liever een goed onderbouwde persoonlijke mening die negatief is (en evt. niet strookt met mijn eigen opvatting) dan het zoveelste 'hallelujah-wat-een-helden-zijn-het-toch'-bericht zonder enige toelichting. Maar ja, smaken verschillen.

Overigens zie ik mezelf wel als Pink Floyd-liefhebber; na Can, Joy Divsion, Kraftwerk en Bowie waarschijnlijk de 70s-band waar ik het meest naar luister. Maar dit album vind ik gewoon weinig aan. Maar goed, mijn persoonlijke mening is dat PF na DSotM een stuk minder interessant werd en die heb ik al vaak genoeg verkondigd.

Hmm, okee dan, maar zielloos? Ik vind hier de pure passie van af druipen. Bij het beluisteren van deze plaat krijg ik iedere keer een brok in de keel dus onze definitie van passievolle muziek verschilt, neem ik aan, wel degelijk. Bij 'zielloos' denk ik eerder aan de post-Waters-platen. Daar verbeeld ik me het door jou genoemde ziekenhuis, incluis eau de cologne-lucht .

Ik hoor de emotie hier ook niet echt terug. Het zal er heus wel in zitten, maar deze plaat grijpt me totaal niet. Om de zoveel maanden draai ik hem weer eens, maar snap echt niet wat jullie hier zo goed aan vinden... Vind het een vrij saaie plaat die een beetje makkelijk voorbij glijdt. Had gehoopt dat er wel een klik zou komen na meerdere luisterbeurten (al luister ik dit album onderhand ook alweer een jaar of 5), maar hoe vaker ik hem hoor, hoe minder ik eraan vind...

Denk dat dit gewoon niets voor mij is, de albums die PF hierna uitbracht doen me ook niet veel meer. Alleen The Division Bell vind ik nog mooi, maar dat album ontdekte ik op mijn 15e en was mijn kennismaking met Pink Floyd. Dan is het toch weer een ander verhaal.

Vind ik wel een heel ver gezochte vergelijking. De eerste twee albums van Drake staan bol van de (jazzy) arrangementen, zo kaal klinken die helemaal niet. En Animals klinkt dan weer helemaal niet zwaarmoedig.

vind ik altijd zo'n dooddoener voor elke discussie: De emotie. het is ook een loos argument. als mensen iets heel moois vinden zitten ze altijd op te scheppen over de emotie van een plaat en als iets heel schlecht gevonden wordt dan wordt vaak die verdomde emotie erbij gehaald.

emotie zit altijd wel in muziek, dat hoort de vraag ook niet te zijn. het gaat erom dat de muziek je wel of niet grijpt of aanspreekt. Herman/social mask vind het niet mooi en dat moet kunnen. Pink floyd is ook niet heilig.

hoewel dit volgens mij toch wel het meesterwerk van pink floyd is.

Deze plaat klinkt behoorlijk... down, maar da's niet erg, voor mij gaat deze muziek door merg en been, nog steeds hoor! A real classic, eigenlijk is alles begrepen tussen Meddle en The Wall, die twee dus inbegrepen puur klasse!

Beetje vreemde redenering. De ene zwaarmoedige muziek is de andere toch niet? En juist dat verschil tussen beide zorgt voor een verschil in de beleving ervan. Daarnaast leg je de nadruk in je laatste zin voor mij op de verkeerde woorden. Dat Animals zwaarmoedig is, dat is oké (waar ik persoonlijk overigens niet veel van heb meegekregen), maar het is juist dat 'logischer' geproduceerd wat mij tegenstaat. Dat is ook wat ik er zo zielloos aan vind. Het is allemaal tot op de puntjes uitgewerkt, zo doordacht... Die composities, het is zo klinisch allemaal. Dat hoeft geen probleem te zijn, dat is per definitie geen slechte muziek, maar bij Animals dus wel.

Ik denk dat je PF van Animals, en in mindere mate WYWH, kunt vergelijken met de boeken van Mulisch. Het is allemaal goed doordacht, maar dat is zo sterk voelbaar waardoor het wat geforceerd overkomt, het geheel wordt afstandelijk en stukken minder meeslepend. Er ontstaat niks tussen mij en de muziek. Nogmaals, afstandelijkheid is niet altijd slecht, maar in dit geval wel.

PF slaagt er met Animals alleen in om een gevoel te uiten en niet op te wekken. Dat is wel anders geweest. Ik zit nu bijvoorbeeld te luisteren naar A Saucerful.. en dan merk je al het verschil in de beleving: daar is geen sprake van bij Animals.

Overigens, bedankt voor de steun Herman. Mijn genegenheid voor jou groeit en groeit !

het waren zijn woorden, niet de mijne

btw, dat je de laatste platen van floyd niet pruimt staat geheel los van een album als dit die toch iets totaal anders laat horen dan waar gilmour & friends tussen animals en the divison bell mee kwamen aankakken (brugje naar kontkruiperij van social mask

Inderdaad. Heb de berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Het verband tussen intelligentie en smaak

Daar is al langere tijd een discussie aan de gang over dit onderwerp.

Samen met Wish You Were Here vind ik dit de meest genietbare plaat van Pink Floyd. Als eerste is natuurlijk de albumhoes herkenbaar uit duizenden, hoewel mij de eerste keer het opblaasvarken niet was opgevallen. (ik heb de cd en niet de LP)

Thematisch gezien spreekt dit album mij ook het meest aan. Het donkere thema over de industrie is een onderwerp dat vandaag de dag nog steeds actueel is. Daarbij heeft het album een erg cynische en droevige ondertoon die bijdraagt aan de sfeer van het album. Hierbij vind ik de link naar de "animals" ook heel inventief.

Een plaat die ik graag opzet! 4.5 sterren

De industrie?

* maatschappij, kon even niet op het juiste woorde komen.

WAAAAAHOOO

Wat een MASTERLIJKE plaat is dit zeg.
Pink Floyd roept bij mij niet altijd kippevel op, zo heb ik nagenoeg niets met The Great Gig In The Sky, maar ik raak in een paralelle wereld van Money of Shine On You Crazy Diamond.
Tot voor kort moest ik het overigens wel hebben van de bekendere nummers van PF. Maar ik merk naarmate ik ouder wordt dat ik meer intresse krijg in de artiesten van toen die nu nog even groot zijn of zelfs groter als ooit tevoren.
Zo heb ik Neil Young en Bruce "The Boss" Springsteen de laatste jaren ook aan mijn muzikale collectie toe mogen voegen met veel plezier.
En nu kreeg ik dus van iemand deze CD om te beluisteren en ik werd gegrepen door de zeer boeiende composities. De opbouw van de nummers, het mysterieuze, het onnavolgbare, de waanzinnige zang partijen hoe eenvoudig ook.
Snel nog een keer op gezet en toen met de koptelefoon op en het licht uit en WOW!!!!! dat is heftig zeg.
De absolute uitschieter van deze plaat is het ruim 17 minuten durende Dogs, maar ook de andere 4 nummers zijn om te smullen.
Voorlopig krijgt dit album van mij de volle mep sterren, en dat kon wel eens lang blijven staan.

Saai, humorloos, drammerig, loodzwaar en soms ronduit lelijk. Ik volg de discussie hier nu al een tijdje, maar sluit me nu maar hardop aan bij Herman en Social mask, vanwege alle vervelende reacties die zij krijgen (die overigens heel goed aansluiten bij de toon van dit album...). Wat ik vooral mis is de speelsheid, de humor en de creativiteit van PF uit de Barrett-tijd.
De verkeerde kant van de donkere jaren 70 ten voeten uit.

Ik ben absoluut geen groot liefhebber van Pink Floyd. Ik vind de band zelfs uitermate overgewaardeerd.
Ik heb bijv. hetzelfde met Radiohead, Supertramp, Tool en Emerson, Lake & Palmer. Allemaal progressive superbands/topacts die me absoluut koud laten.

Maar dan maakt Pink Floyd in een keer deze plaat.
Wat mij betreft het beste werkje van hun en ook de enige plaat die ik veelvuldig draai.

Wat me normaliter het meeste stoort aan de band, is het simpele en droge drumwerk en het gebrek van de band om te rocken/jammen. Dat probleem heb ik op deze plaat niet.

Dit is natuurlijk geen feest album, dat is duidelijk. Nee dit is een concept album over de heersende maatschappij. Een zwaarmoedig album die eigenlijk alleen maar aanslaat en je raakt wanneer je in de juiste stemming bent. Deze plaat zou je bij voorkeur het beste kunnen beluisteren op een late avond of midden in de winter, of op een druilerige regenachtige dag, ook dan slaat hij bij mij perfect aan. Ik heb met deze plaat ook een echte haat/liefde verhouding. Vanwege het concept en het bij vlagen prachtige gitaarspel, eigenlijk een tijdloos album die zeker nog niet gedateerd klinkt. De texten zijn van alle tijden en zeker niet verouderd.

En de donkere jaren 70 fatima, waarop baseer jij dat dan? Ik vind de jaren 70 juist een goudmijntje en volgens mij hebben ze in de jaren 70 juist de toon gezet voor alles wat later op de markt gebracht is en ook voor de huidige muziek. De jaren 70 is muzikaal gezien de beste periode geweest in de historie van de moderne muziek volgens mij, tenminste wel waarin het meeste gebeurde en is de meest levendige muzikale tijd ooit geweest volgens mij.

Ik herhaal hier mijn eerdere opmerking bij het album Never mind the bollocks van de Sex Pistols:

"Op Can en Velvet Underground na vind ik de muziek van voor 1977 echt stomvervelend. Daarom is dit album voor mij altijd een soort startschot geweest (een knal was het zeker...)."

Om alle PF-fans een plezier te doen, voeg ik hier met liefde Syd Barrett aan toe, zowel solo als op het eerste PF-album. Maar dat was het dan ook, die jaren zijn voor mij verder één grote treurnis. Sorry.

Geeft toch niet.

Er zijn geen verplichtingen voor wat betreft het liefhebben van muziek.

Ik heb een beetje het omgekeerde van degenen die dit niks vinden: ik vind het meeste PF werk mwoah mwoah en zelfs veel niks (zeker het werk met Barrett).. maar Animals hoort juist tot het beste dat ze hebben gemaakt.

Vind ik niet vreemd, gezien je top 10. Liefhebber van het wat 'zwaardere' werk, hmm?

Wat ben ik blij dat ik beide kan appreciëren.
De speelse, experimentele en avontuurlijke kant.
En de donkere, sfeervolle, serieuze kant.

Zowiezo: dit blijft één van de beste platen ooit, imo.
Wat een prachtige teksten!
Wat een sterk gitaarspel.
Wat een sfeer.
Prachtige songopbouw, gewoon geniaal.

Vind de discussies tussen de liefhebbers van Syd en de liefhebbers van oa DarkSide,WishYou, Animals, ... soms zeer interresant, maar soms: enorm IRRITANT. Waarom?
Beiden altijd overtuigt dat je één van de twee kanten moet kiezen.
De proggers alsmaar zeggen hoe kinderlijk de eerste Floyd's waren.
En de Syds altijd maar zeggen: "Ghog ja, die kitsch muziek van Floyd!".
En toch zijn ze allebei zo snel op hun tenen getrapt.

Ps:
heb het niet over jou hoor fatima...
jij zegt duidelijk je menig maar toont ook aan dat andere albums
toch wel deels respecteert

Mijn bovenste regels wou ik eerder even kwijt nadat ik heb vastgesteld dat vele Syd fans, die altijd maar zeggen: "respecteer dat toch ook", de andere albums ook niet respecteren en zich ook snel op hun tenen getrapt voelen. En bij de proggers is dat net hetzelfde