Pink Floyd - Animals (1977)

Feit is dat beide heren tegenwoordig veel van hun stem verloren hebben. De olie is opgedroogd. Het niveau van toen halen ze al lang niet meer ... ook niet qua songs. Maar goed, ik dwaal af. Ik denk dat Gilmour hier Waters probeerde te imiteren. Waters 'acteert' (verhalende expressie) als hij zingt en ik hoor Gilmour op Dogs hetzelfde doen.

Ik kan me niet voorstellen dat als Gilmour dit zou lezen hij het met je eens zou zijn. Tuurlijk is het zo dat Gilmour meegaat in de stijl van het album. Gelukkig wel. Maar imiteren, dat vind ik wat overdreven.

Overigens vind ik de stem van Gilmour van tegenwoordig minder achteruit gegaan dan die van Waters. Gilmour kan nog steeds prima zingen (en is idd niet zo goed meer als toentertijd), maar bij Waters was het al nooit geweldig, en dat is nou niet bepaald verbeterd.

Gilmour's stem blijft zéér herkenbaar, z'n stem is alleen iets gedaald en een tikkeltje rauwer geworden. Waters kan eigenlijk alleen nog een soort van praten, maar dat doet hij zo mooi.....

Ja, dat praatzingen van Waters. Je moet er van houden. Hij kan je in ieder geval wel bij de strot grijpen. Ik ben het eens over Gilmours stem. Zijn stem is ook wat dunner geworden in de loop der jaren.

Op dit album komen de stemmen van beide kemphanen uit de verf. Qua muziek is het ook zeer evenwichting, een echt geheel. Nog meer een echt geheel dan WYWH.

Dat weet je niet. Zangers (of kunstenaars in het algemeen) doen dat wel vaker, hoor. Jawel, ook de grote der aarde doen het. We doen het allemaal. Ik heb het niet over echt kopiëren zoals een Elvis imitator dat probeert te doen. Als ik Waters of Gilmour zou proberen na te doen dan zul je nog steeds voor 100% mijn stem horen. Ik begrijp dat "imiteren" wat te sterk is uitgedrukt maar je 'iemand voor de geest halen' helpt bij het zoeken van de juiste vibe, groove, sfeer of kleur. Als we in ogenschouw nemen dat het ook waarschijnlijk Waters is die de zang heeft geschreven is de gelijkenis tussen de twee stemmen op Dogs niet eens zo verbazend.

....

Persoonlijk hoorde ik niet echt een grote gelijkenis tussen de stemmen van Waters en Gilmour, hoewel het stemgeluid van Gilmour inderdaad minder zacht klinkt dan anders - eerder chaotisch en zenuwachtig, typisch Waters dus.

Maar AC1 heeft gelijk, er zijn zelfs kunststijlen die zich focussen op het 'imiteren'.
Het post-modernisme heeft bijna een hekel aan inspiratie, en probeert zoveel mogelijk oude technieken en stijlen in hun werk te verwerken.

Maar dit was allesbehalve het idee voor dit album hoor, ik link het niet aan mekaar.
Het feit dat de stemmen overeenkomen ligt aan de sfeer van de nummers...
Dogs zou niet echt passen met een zoete, zachte stem zoals Gilmour die meest gebruikt.

Dit vind ik persoonlijk het beste album van Pink Floyd (mijn beste band). Muzikaal de top van de top en als concept ook zó mooi in elkaar stekend!

Dat is niet helemaal waar. Gilmour heeft vrijwel het gehele nummer zelf geschreven. De teksten komen wel allemaal van Waters, maar de melodie lijkt mij toch ook vooral van Gilmours hand. Hij heeft 90% van het nummer geschreven. Daar hoort (een groot gedeelte) van de melodie ook bij. Toch een rode draad.

Maar goed, maakt ook niet uit. Het album is een prachtig geheel. Schitterend eigenlijk.

Ik heb gehoord dat Gilmour zijn bijdrage voor Dogs vooral de muziek betrof (akkoorden en solo's). Over de zang had ie het niet. Het lijkt me gewoon een beetje onwaarschijnlijk dat hij ook de zanglijnen heeft geschreven. Ze zijn veel te theatraal voor Gilmour (frack, ik dacht zelfs dat ik Waters hoorde). Als Waters alleen maar instond voor de tekst van Dogs dan had Gilmour dat toch op die manier verwoord? Enfin, misschien komt dat omdat ze die samen hebben gedaan want ik hoor er toch ook wel Gilmour in, bij nader inzicht.

Heerlijke plaat, lekker om op weg te dromen!

Ik heb dan weer gehoord dat het egoïsme van Waters zo hoog is gestegen rond deze tijd dat vrijwel alle nummer van Animals samen met Gilmour waren geschreven. Orgineel waren dit ook stukken die ze live speelden bij concerten, lang voordat ze op een plaat terecht kwamen.

Over de bijdrage van Gilmour in 'Dogs' las ik dit:

GW: On the next Pink Floyd album, Animals, the song “Dogs” is the only thing not written solely by Roger. What was your part in co-writting “Dogs” with him?

GILMOUR: I basically wrote all the chords – the main music part of it. And we wrote some other bits together at the end.

Pink Floyd Guitar World February 1993 @ Pink Floyd Online - pinkfloydonline.com

Dat zegt alleen nog niets over de melodie.

Dat is dan een behoorlijk grote bijdrage, want de sound van PF is toch wel één van de handelsmerken, het geluid is heel karaktervol terwijl teksten in het algemeen minder lang blijven hangen.

Het is natuurlijk lastig om akkoorden te schrijven zonder melodie. Want dan heb je geen idee waar je begeleiding heen gaat. Een melodie schrijven gebeurt meestal in samenhang met de begeleiding. Al is het natuurlijk zo dat Waters op alle fronten zijn invloed heeft gebruikt en ook in de begeleiding en de melodie zijn visie heeft neergezet. Anders had Gilmour de volledige muziek zelf geschreven en zo is het dus niet.

Maakt eigenlijk ook niet uit. De conclusie van velen dat dit het eerste eigenlijke solowerk van Waters is, klopt mijns inziens niet. Het meeste komt van Waters, maar grofweg eenderde tot een kwart komt voor rekening van Gilmour.

Ik zie het album als een donkere plaat, en super evenwichtig. Echt alles past bij elkaar en sluit op elkaar aan. Zeer knap.

Het kan ook zo zijn dat Waters de melodie al had/al ideeën voor de melodie had, en die neuriede of opnam, waarna Gilmour daar mee aan de slag ging.

Da's zeker waar. Om het zeker te weten zal ik het hem zondag eens vragen. Hij geeft dan een feestje voor wat vrienden. Ik zal hem daar eens vragen hoe dat nu precies zit. Tijdens zo'n besloten feestje komt ie wat meer los en vertelt hij veel meer over de ins en outs van dit soort zaken.

Begint akelig dicht bij Dark Side te komen in mijn top 10.
Dogs blijft een meesterwerk en ook de rest van dit album is weergaloos.
Dit is Floyd op zijn best. (Voor mij dan toch)

Ik denk dat dit voor de meesten die goed thuis zijn in Floyd het beste album van hun is vanaf Atom Heart Mother.

Een beginner zal waarschijnlijk The Dark Dide hun beste album vinden, maar ben je iets beter thuis met deze band, en houd je van het nieuwere werk, dan komt deze vanzelf op den duur als beste boven drijven.

En dan bedoel ik niet de albums van voor Atom Heart Mother, want dat is een ander verhaal.

Ik verkoos eerst ook Animals, maar in de loop der tijd heb ik toch gevoelsmatig de voorkeur gegeven aan Dark Side of the Moon.

Over de gehele linie geniet die toch mijn voorkeur.
Neemt overigens niks weg van het feit dat ik Animals bijna net zo ingenieus vind, maar gevoelsmatig toch Dark Side verkies.

Ik deel de mening van Psycho Holiday. Jouw stelling gaat denk ik niet op Ricardo. Ik ken zat mensen, de meerderheid zelfs, die goed zijn ingevoerd in Pink Floyd en Dark Side als favoriet verkiezen, een enkeling Wish You Were Here of The Wall.

Overigens staat Animals bij mij wel op 2 van mijn Pink Floyd favorietenlijst.

De volledige tekst van Psycho Holiday is ook op mij van toepassing!

Er zijn zoveel verschillende meningen over Pink Floyd. Ik vind het debuut het beste, daarna de tweede en wat daarna komt tot en met Dark Side of the Moon redelijk gelijkwaardig. Vanaf Wish You Were Here vind ik er niet veel meer aan eigenlijk. Dit album vond ik eerst nog wel aardig, maar elke keer als ik het weer eens probeer doet het me minder. Het is allemaal hardstikke vakkundig gemaakt, maar het raakt me domweg niet meer.

Volledig mee eens, behalve dan dat ik dit album eigenlijk nooit 'nog wel aardig' gevonden heb, maar eerder bombastisch, loodzwaar en humorloos.

Ja, dit is muziek die veel te bedacht klinkt, waar de eerste albums veel intuïtiever klinken en meer buiten de lijntjes kleuren. Althans, zo ervaar ik het.

Ik snap wel enerzijds de mening van fatima en herman maar dat is nu eenmaal het verschil in smaak.
Je kan perfect de Floyd van de jaren 60 uitstekend vinden terwijl dat van de jaren 70 dik tegenvalt en je totaal niet meer raakt.
In mijn geval is het andersom. De werken tussen 1970 en 1979 zijn voor mij het beste wat er ooit is gemaakt in de muziekwereld.
En toch verschillen albums als AHM, Meddle, DSOTM, WYWH, Animals en The Wall sterk van elkaar, ik vind ze allemaal op hun eigen manier uniek.
Voor de ene is het geniaal, voor de andere bombastisch en te lang uitgerekt. Men kan niemand verplichten om dit goed te vinden want het is een akelig idee als je een minder intellectueel mens naar dit hoort luisteren (pak dit niet te hard op)

btw: Het psychedelische Floyd probeer ik al enkele jaren te ontdekken maar buiten een paar lekkere nummertjes raakt het me niet zo.

Moet dit soort elitaire praat nou per se? Kom het wel vaker tegen bij Pink Floyd-albums... alsof het zo speciaal is dat je dit soort albums kan waarderen?

Ja, waat een onzin. alsof je voor Pink Floyd hoogbegaafd moet zijn.

Enorme onzin, net doen alsof je beter bent dan andere omdat je Pink Floyd goed vind...

Als je zelf muzikant bent, is Pink Floyd in hun genre zowat het hoogste goed dat je je kan inbeelden, als het aankomt op composities. Niet echt op techniek, daar heb je metal, de betere folk en klassieke stukken voor. Maar die maj7 en min7 Gilmourakkoorden, de soundscapes van Wright, het geniale songwriterschap van Waters en de gelaagde textuur van deze muziek (in de jaren '70 veel meer dan in de jaren '60) in combinatie met maatwisselingen, lange instrumentale stukken met plaats voor synth en gitaarsolo's zorgen voor een unieke ervaring. Ik denk/hoop dat elke muzikant dit kan beamen.
Misschien is de art rock van de 70s voor sommigen minder toegankelijk omdat het zo conceptueel (DSOTM) is, of omdat het een lange zit is, telkens zo'n 13 (Shine On) à 17 (Dogs) minuten?

Samen met DSOTM en WYWH vervolledigt Animals alleszins mijn PF Top 3. Al is het ongelofelijk lastig om te beseffen dat The Wall er dan nog niet bij zit.

En deze plaat is inderdaad humorloos. Muziek hoeft toch niet altijd vrolijk te zijn? Daar heb je de Beatles voor (waar ik trouwens een grote fan van ben). Men wilde hier een niet zo leuk thema aankaarten. Vol overgave is dit geschreven en ze zijn er damn well in geslaagd.

Mwah, de punten die jij nu opnoemt beheerst een band als Camel ook (nog beter zelfs, want geschoolde muzikanten), met het verschil dat zij technisch van een hogere klasse zijn.

Ik heb nooit zo goed begrepen waarom Pink Floyd's latere werk progressieve rock wordt genoemd. Vooral The Wall vind ik totaal niet progressief. Bands als ELP, Yes, Gentle Giant en Focus zijn véél progressiever.

Ik heb niet zo'n hoge pet op van Nick Mason, en Roger Waters is ook niet echt een fantastische bassist. Rick Wright is de enige waarvan ik denk dat is nou een fantastische muzikant (qua instrumentbeheersing). Gilmour is goed, maar niet geweldig.

Niet dat dit er verder iets toe doet. Pink Floyd is inderdaad een unieke band, met bijna alleen maar sterke albums. Het latere Pink Floyd wist, naar mijn idee, sfeer en interessante concepten aan vrij hoogwaardige composities te koppelen.

Waaraan hoor je dat dit een te bedacht album is?

Mij lijkt dat een heel erg uitgekiend album niet afbraak hoeft te doen aan binnen de lijntjes blijven.