menu

The Rolling Stones - Let It Bleed (1969)

mijn stem
4,22 (858)
858 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Blues
Label: Decca

  1. Gimme Shelter (4:30)

    met Merry Clayton

  2. Love in Vain (4:19)
  3. Country Honk (3:07)
  4. Live with Me (3:33)
  5. Let It Bleed (5:27)
  6. Midnight Rambler (6:52)
  7. You Got the Silver (2:50)
  8. Monkey Man (4:11)
  9. You Can't Always Get What You Want (7:28)
totale tijdsduur: 42:17
zoeken in:
avatar van Edwynn
Hee hallo, oudere mijnheren. Verwar mij eens niet met de itunes/spotify/dingesgeneratie. Alsof ik niet naar albums luister. Man, ik doe niet anders. Daarom valt dit Stones-album mij wat moeilijk omdat ik door de bank genomen altijd heel compulsief bij het begin moet beginnen. In het geval van Let It Bleed wordt het pas aangenamer als ik wat met de shuffleknop rommel. Gebeurt normaal zowat nooit. Bij nog geen handvol andere albums heb ik hetzelfde als hier. Youthanasia is er nog zo één. Voor wie er iets om geeft.

avatar van Droombolus
4,0
Dat je Country Honk een losse flodder vind kan ik wel in mee. Als ze er gewoon Honky Tonk Women op gezet zouden hebben, zou ik er zo al een hogere waardering voor over hebben.

Love In Vain is een van de hoogtepunten op deze LP en staat helemaal goed op z'n plek voor mij. Vroegâh was er ( blijkbaar ) meer waardering voor de langzame blues nummers omdat die alleen met het treffen van de juiste emotie over de streep getrokken kunnen worden.

Ik vraag me dan gelijk af of je bijvoorbeeld ook problemen hebt met No Expectations en Dear Doctor als tracks 2 & 3 op Beggars.

Cured
Ik snap zowel Edwynn als Droombolus. Love In Vain is een prachtige slow blues op zich, maar aan de andere kant haalt het na GS het 'vuur' eruit.

avatar van Edwynn
Op Beggars Banquet heb ik er veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat ik ze daar beter binnen de albumcontext vind passen. In die zin dat daar geen karrevracht aan verwachtingen wordt opgestapeld door het openingsnummer. You Gotta Move op Sticky Fingers vind ik ook mooi. Terwijl het daar ook weer een buitenbeentje is. Ergo, ik heb er geen echt logische verklaring voor.

Cured zegt het goed. Ik heb niets tegen slow blues. Maar hier gaat de de vaart er gewoon mee uit.

avatar van dumb_helicopter
3,5
Degelijk album dat opgekrikt wordt door de weergaloze opener en de erg mooie sluiter, die je blijft meezingen. Daartussen klinkt het vrij gevarieerd, hoewel zeker niet elk nummer hoge toppen scheert. Jaggers stem blijft toch echt wel een hoogtepunt.

avatar van bikkel2
4,5
Gimmie Shelter is in mijn beleving nog altijd de beste Stones song aller tijden.
Ik had lange tijd Time Waits For No One als favo, maar GS is in feite veel.oorspronkelijker.
Verder is dit een heel genietbaar album.
Al vind ik dan wel weer dat Love In Vain, Live With Me en Midnight Rambler op Get Yer Ya Ya's Out een enorme boost krijgen. Toen kregen The Stones dat nog voor elkaar.

avatar van nlkink
5,0
Het Stones album dat ik van begin tot eind kan draaien. De opener 'Gimme Shelter' is direct al raak. En het houdt daarna niet meer op. Prachtige versie van 'Love In Vain'. Ook 'Country Honk' vind ik heel mooi, opgenomen met violist Byron Berlin. Daarna rockers als 'Live With Me', 'Let It Bleed' en het maniakale bluesy 'Midnight Rambler'. Voor mij komt er dan weer een absoluut hoogtepunt met Keith's 'You Got The Silver', waarna het album doorstoomt met het maffe 'Monkey Man' en de ronduit mooie closer 'You Can't Always Get What You Want'.
Omdat ik het album zo mooi vind heb ik voor in de auto een exemplaar gebrand met extra bonus tracks uit dezelfde periode: Honky Tonk Women (de single), I Don't Know Why, Jiving Sister Fanny en Memo From Turner.

avatar van bikkel2
4,5
Mooie aanvulling die bonusjes.

avatar van Faalhaas
Mooie keuzes idd, ik mis alleen Cocksucker Blues.

avatar van Jelle78
4,5
Edwynn schreef:
Op Beggars Banquet heb ik er veel minder problemen mee. Waarschijnlijk omdat ik ze daar beter binnen de albumcontext vind passen. In die zin dat daar geen karrevracht aan verwachtingen wordt opgestapeld door het openingsnummer. You Gotta Move op Sticky Fingers vind ik ook mooi. Terwijl het daar ook weer een buitenbeentje is. Ergo, ik heb er geen echt logische verklaring voor.

Cured zegt het goed. Ik heb niets tegen slow blues. Maar hier gaat de de vaart er gewoon mee uit.


Ik ben het wel met je eens. Na Gimme Shelter zakt de boel tijdelijk even in. Ik vind de albumversie van Love In Vain beduidend minder dan de voor mij definitieve versie van dat nummer op Get Yer Ya-Ya's Out en Country Honk vind ik veel minder dan Honky Tonk Women. Na die twee nummers komt het alsnog helemaal goed met dit album. Hadden ze Love In Vain in de studio gespeeld als de '69 live versie en hadden ze Honky Tonk Women erop gezet was dit zonder twijfel één van mijn favoriete Stones albums geweest. Nu komt het na Exile en Beggars en als je live albums meerekent ook nog na Ya-Ya's. Maar het zijn de Stones dus alsnog 4,5 sterren . Maar als je geen Stonesfan bent kan ik me voorstellen dat bovengenoemde reden is om Let It Bleed niet zo hoog te waarderen.

avatar van nlkink
5,0
Faalhaas schreef:
Ik mis alleen Cocksucker Blues


Dat klopt helemaal! De verklaring is simpel. Alle vier bonus tracks kom ik scoren op de singles compilatie 'The London Years', behalve Cocksucker Blues. Die kon ik ttv het samenstellen van mijn 'super' Let It Bleed' ook niet scoren. Staat ie ondertussen op een officiële verzamelaar van de Stones?

avatar van lennon
4,5
Volgens mij alleen op bootlegs, en niet op een officiële plaat.

avatar van bikkel2
4,5
Cocksucker Blues....... het is me wat. Toen waren The Stones met recht nog de rebelerende langharig uitschot.
Was toch, als ik mij niet vergis , een laatste song die ze contractueel nog moesten maken voor Decca ?

avatar van lennon
4,5
Ja. En als b kantje geëindigd.

Mooi afscheid met een dikke middelvinger.

avatar van bikkel2
4,5
Ha ha..... met recht ja.

avatar van teus
5,0
lennon schreef:
Volgens mij alleen op bootlegs, en niet op een officiële plaat.


Klopt alleen op bootleg
Was idd een soort naschop voor Decca Records
Alleen akoestische gitaar ,en vocals met veel galm ,luister hem nog wel eens, blijft SUPER!

avatar van teus
5,0
bikkel2 schreef:
Gimmie Shelter is in mijn beleving nog altijd de beste Stones song aller tijden.
Ik had lange tijd Time Waits For No One als favo, maar GS is in feite veel.oorspronkelijker.
Verder is dit een heel genietbaar album.
Al vind ik dan wel weer dat Love In Vain, Live With Me en Midnight Rambler op Get Yer Ya Ya's Out een enorme boost krijgen. Toen kregen The Stones dat nog voor elkaar.


Mee eens
Alleen Time Waits For No One is nooit mijn topfavoriet geweest maar wel een van de mooiste!
Hierop is Mick Taylor heel erg sterk aanwezig

Gimme Shelter is zelfs mijn ringtone...dus...voor mij ook de StonesSong!!!

Wat je schreef over G Y Y Y O ! Ook mee eens,een song als b,v Love In Vain vind ik op Let It Bleed,oké
Maar de Live-uitvoering is 6x mooier,! Oftewel voor mij ook een Stonesfavoriet aller tijden

avatar van WoNa
5,0
Een recensie schrijven net voordat Sticky Fingers opnieuw uitkomt, ja, dat overkwam mij vanwege verklaarbare redenen voor hen die het WoNoBloG volgen. Let It Bleed, wat een geweldig album. Een album dat ik overigens bij de aanschaf rond 1979 niet zo geweldig vond. Beggars Banquet vond ik zoveel beter en had al een paar latere albums in huis. Het album is alleen maar gegroeid en wie de setlist van The Stones van de laatste paar jaar bekijkt, kan alleen maar concluderen dat Let It Bleed ook door band en publiek gezien wordt als hun belangrijkste. De setlijst loopt er van over. Best terecht overigens. Er staan een paar grote klassiekers op dit album. Tijdens de opnamens begon de band echt de artistieke vleugels uit te slaan.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

avatar van lennon
4,5
vrijdag avond, platenspeler aan, Let it bleed op de draaitafel, koptelefoon op hard, en genieten... dat is wat ik nu doe. Wat een klasse album is dit toch!

avatar van fabrice
5,0
west schreef:
Ik heb een groot probleem bij mijn favoriete Stones album en nr. 2 in mijn Top 10: ik mag maar 2 favoriete tracks uitkiezen. Nu heb ik voor Midnight Rambler en You Can't Allways Get gekozen, maar what about: Gimme Shelter, Love In Vain, Live With Me, Let It Bleed en Monkey Man? Die zijn ook zo briljant!


Dat 'probleem' heb ik ook.
Daarom vind ik het zo jammer dat we niet per track een cijfer kunnen geven en we zo uiteindelijk tot een gemiddelde vh album komen ... ✌️

avatar van Marco van Lochem
4,5
Het achtste officiële Rolling Stones (nummer 10 in Amerika) is een regelrechte klassieker. “LET IT BLEED” verscheen op 5 december 1969, vlak voor het einde van de jaren ’60 en aan het begin van de seventies. Dit kantelpunt is te horen in de 9 tracks die in iets meer dan 42 minuten aan je voorbij komt. Het jaar 1969 was voor de Stones een jaar van uitersten. In juni was oprichter Brian Jones vriendelijk doch dringend verzocht de band te verlaten wat opgevolgd werd door de dood van Jones, eentje die nog steeds in nevelen gehuld is. Zijn opvolger was Mick Taylor die op tracks te horen is. Net na de release van “LET IT BLEED” traden ze op tijdens het Altamont Free Concert op de Altamont Sppedway, waar een bezoeker door een Hell’s Angel, die voor de beveiliging waren aangesteld, gedood werd. In al dit geweld en de veranderende tijden (de bloemetjes van de jaren ’60 maakten plaats voor de drugs in de jaren ’70) wist de band een prachtig, zeer gevarieerde plaat op te nemen. Het gaat van start met een Stones klassieker pur sang, “GIMME SHELTER” , waar Jagger “WAR, CHILDREN, IT’S JUST A SHOT AWAY!” zingt en dat wordt beantwoord door de stem van Merry Clayton, die het nog iets erger maakt met “RAPE, MURDER, IT’S JUST A SHOT AWAY”. De toon is gezet en met de blues in “LOVE IN VAIN”, heerlijke country van “COUNTRY HONK”, de typische Stones rock ’n roll van “LIVE WITH ME” is het titelnummer een midtempo afsluiter. “MIDNIGHT RAMBLER” is een regelrechte Stones blues met heerlijke mondharmonica spel van Jagger en weergaloos gitaarspel van Keith Richards. “YOU GOT THE SILVER” is een prachtige ballad, “MONKEY MAN” een uptempo satirisch lied over de populariteit van de band in de sixties terwijl de afsluiter, “YOU CAN’T ALWAYS GET WHAT YOU WANT” ook weer een Stones klassieker pur sang is… De song start rustig en eindigt in een eruptie aan instrumenten en koorgezangen…geweldig. Na “AFTERMATH” is “LET IT BLEED” voor mij de 2e Rolling Stones klassieker en er zouden er nog een paar volgen en wie weet wat er nog gaat komen, want ze zijn er nog steeds. De titel van een boek dat dit jaar over de band is verschenen, is voor mij en vele andere leeftijdgenoten van toepassing. Zij zijn er altijd geweest, “DE ZON EN DE MAAN EN DE ROLLING STONES”!

avatar van HansVon
5,0
Mooi stuk Marco! Ik zag ze in 1973 in Köln voor het eerst! Overdonderend met vele geweldige nummers van zowel Led it Bleed als Sticky Fingers. Gimme Shelter en vooral Midnight Rambler maar ook de SF nummers zo live te horen; jeetje dat was wat! Beide albums zijn daarom voor mij gelijk goed en zouden beiden in mijn top 10 kunnen. Maar er zijn zoveel gave groepen en albums dat wmb er maar eentje per groep mag.....

avatar van bikkel2
4,5
Jeetje HansVon, jij zal toch een gelukkig man zijn.
The Stones gezien in 1973!!!
Dat jaar gaat zo'n beetje de geschiedenis in, als hun beste liveperiode.
The Brussels Affair 73 is wat dat aangaat een aanrader.
Een zeer gewilde bootleg, nu verkrijgbaar in het reguliere circuit naar het schijnt.

avatar van HansVon
5,0
Dank je voor de tip bikkel2.
Ja, beetje ouder zijn heeft ook zijn voordelen, zoals enkele van mijn helden op d'r best gezien te hebben .
Toen kon je nog makkelijk aan kaartjes komen; nu balen ..... wil ik samen met mijn zoon de Stones zien... enkele computers in aanslag en dan nog niet lukken...

avatar van loneranger
Een plaat die weergaloos opent met 'Gimme shelter.' Rock die gevaarlijk en ruig klinkt. 'Midnight Rambler' is al net zo spannend en 'You got the silver' vind ik een van de beste Stonesballads waarop Keith de vocalen vertolkt. Prima Stonesplaat.

avatar van HansVon
5,0
Zo is dat Ranger ! Geef me (en 'm) de 5 !

Dit album heb ik altijd een beetje links laten liggen, de laatste 2 maanden weergalmen de rollende steentjes echter regelmatig door de woonkamer terwijl ze Let It Bleed ten berde brengen. Schitterend album, ik ga hier nog veel plezier aan beleven. Hoe ik pas recentelijk begrepen heb dat Gimme Shelter een weergaloos nummer is, ik heb er het raden naar. Ook de afsluiter wil ik bewieroken, terwijl ik het nochtans gloeiend oneens ben met de titel

4,5
The Rolling Stones zijn Mick Jagger en Keith Richards en die komen uit London, UK. Hun artistieke hoogtepunt was de periode 1968-1972. Dit laat onverlet dat the Stones zijn begonnen als een bandje dat Amerikaanse bluesnummers kopieerde. Het was maar goed dat ze Andrew Loog-Oldham als manager hadden. Hij had een neus voor publiciteit en wist het beginnende bandje te afficheren als een bad boy band (Would you let your daughter go with a Rolling Stone?). Wat de heren Stones uit de blues overhielden, waren 2 elementen die ze in tekst en muziek transformeerden: sex en geweld. Wat te denken van titels als 'Satisfaction', 'Under My Thumb', Let's Spend The Night Together' om er een paar te noemen.
In de beginperiode was Brian Jones belangrijk. Hij was de oudste van het stel en nam de jonkies Jagger en Richards bij de hand. Dat veranderde toen Jagger en Richards samen nummers gingen schrijven. Met succes. De 1ste was 'Satisfaction' wat Keith de bijnaam 'the human riff' opleverde. Het was het begin van de hitsingle periode van the Stones met als hoogtepunten het punky 'Have You Seen Your Mother Standing In The Shadow' en niet veel later 'Paint It Black'. Dat laatste nummer bevat sitargeluiden als gevolg van de inbreng van Brian Jones die toen nogal beinvloed was door Marokkaanse muziek. In wezen aapte hij the Beatles en in het bijzonder George Harrison na die iets met India en een maharishi hadden. De positie van Brian Jones binnen de groep was veranderd. In plaats van leider was hij volger geworden. Zijn laatste poging tot het terugwinnen van zijn macht was dat hij Their Satanic Majesties Request (1967) er doorheen drukte. Die plaat is the Stones Sergeant Pepper maar beduidend minder succesvol.

Beggars Banquet (1968) was dan ook het einde van de Brian Jones periode. Met Let It Bleed (1969) kwam Mick Taylor bij de groep. Mick was een ex-Bluesbreaker, de groep van John Mayall. John Mayall was op zijn beurt 1 van de grondleggers die de blues in the UK had geïntroduceerd. De 1e bijdragen van Mick (Taylor dus) waren de solo's op 'Love In Vain' en 'Midnight Rambler'. Dan wordt direct duidelijk dat hij een geweldige muzikale aanwinst was voor de groep. Over Let It Bleed is gezegd dat het album de navolger was van Let It Be van the Beatles. Afgezien dat Let It Be de zwanenzang was van the Beatles, verscheen dit album (1970) ook nog eens na Let It Bleed. Let It Be suggereert berusting. Let It Bleed suggereert revitalisatie, een herwonnen levendigheid. En voor the Stones was dat ook het geval. Als er ooit iets van sex, drugs en rock and roll op een plaat is terecht gekomen, dan is Let It Bleed het voorbeeld. Als er ooit een plaat is verschenen dat afrekent met de hippie idealen van 'love and peace' dan is het Let It Bleed. Dat kwam helemaal naar voren op het Altamont festival (1969) pal na Woodstock, met the Stones als hoofdact. Op Altamont werd een zwarte jongeman neergestoken onder de ogen van Jagger en consorten. De 60-er jaren waren over. The Stones hebben ze uitgeleid.
Sticky Fingers volgde pas in 1971. Het is het 1e album dat the Stones in eigen beheer uitbrachten. Het is hun toegang geworden naar economische zelfstandigheid. Dat the Stones diep in de stront zaten, bleek wel uit de titel Beggars Banquet, een feestmaal van havelozen, van arme sloebers. Dat ze daarna hun bravoure terugkregen, toonden de titels Let It Bleed (maandelijkse stonde) en Sticky Fingers (zelfbevrediging) aan.
'Dead Flowers' op Sticky Fingers refereert op tamelijk cynische wijze aan de Altamont gebeurtenis. 'Brown Sugar' bevat sex met een zwarte jongedame en dat leverde ook weer de nodige commotie op. 'Sister Morphine' zet Marianne Faithfull, de toenmalige vriendin van Jagger, in het schijnlicht en wel als een overdadige drugsgebruikster. Ook Sticky Fingers is overduidelijk sex, drugs en rock and roll.
Exile On Main Street (1972) is een dubbelalbum opgenomen in Zuid Frankrijk. Nu ze eindelijk wat geld aan het verdienen waren, was het zuur dat ongeveer alles naar de Engelse fiscus ging. Tijd om the UK te verlaten richting Zuid Frankrijk en ook tijd om de geldstromen te verleggen naar de Kaaiman Eilanden. Economisch begon het voor de wind te gaan, persoonlijk ging het wat minder. Jagger was net getrouwd met Bianca Perez en was er maar half met zijn hoofd bij. Keith, het muzikale brein, zat tot zijn kruin in een drank- en drugmoeras. Goed dat Mick Taylor er nog was. Exile On Main Street is de gitaarplaat van the Stones en hun laatste, echte meesterplaat.
Mick Taylor deed nog mee op Goat's Head Soup (1973) en It's Only Rock 'N Roll (1974). Duidelijk werd dat de sjeu er af was bij de groep. Toen een wereldtournee werd afgelast vanwege de belabberde conditie van Keith Richards, was zelfs voor Mick Taylor de maat vol. Het betekende direct het einde van de glorieperiode van the Stones. Vervanger van Mick werd Ron Wood (Faces) in 1975. Afgezien van een enkele opflikkering (Some Girls uit 1978) was het over. The Stones waren verworden tot een commerciële stadion rockband, een stadion band die baatzuchtig oude hits reproduceerde. Ze waren niet meer arm. De creatieve vonk ontbrak erdoor en het is een wonder dat Keith Richards nog steeds leeft.
Het gaat bij the Stones om de albums tussen 1968 en 1972, de Mick Taylor periode. Let It Bleed is mijn persoonlijke favoriet hoewel alle 4 de albums van zeer hoog niveau zijn. Voor mij steekt Let It Bleed er bovenuit omdat het de ruigste is qua schunnige sex, zinloos geweld en teveel hard drugs. Een zinsnede uit de titelsong 'Let It Bleed' geeft dit duidelijk aan: 'She said, my breasts, they will always be open/ Baby, you can rest your weary head right on me/ And there will always be a space in my parking lot/ When you need a little coke and sympathy'. Let It Bleed is de optimale sex, drugs en rock and roll plaat van een echte bad ass band. En the Stones zijn bad ass. Ze zijn een stelletje rotzakken, een stelletje ruziezoekers. Als je het niet gelooft, draai de platen zelf en bepaal zelf welke de beste is. En dat is geen straf.
(Uit: Van Melancholie Tot Herrie – Jan Koenis)

avatar van De buurman
4,0
Dit is geen recensie maar een complete biografie. Tikkeltje geromantiseerd als je het mij vraagt.

avatar van haythijs
Lijkt me eerder een verkapte trailer voor zijn eigen werk “ van Melancholie tot herrie”. Kwam dit ook bij andere bijdrages van hem tegen (o.a U2). Google op titel en/of naam welke we onder zijn bijdragen vinden en we vinden iets wat je kan kopen. Ook elders hier vinden we dus quotes uit dat boekwerk.
Niet dat ik het bezit of ken, maar het viel mij een beetje op qua profilering. Dan google ik en vind ik. Waarschijnlijk met een reden dus....

Gast
geplaatst: vandaag om 13:15 uur

geplaatst: vandaag om 13:15 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.