Tool - Lateralus (2001)

Laat ik ze nu net allebei bovenaan mijn top 10 hebben staan. Om nog even mee te gaan in het off-topic: Master lijkt mij vrij duidelijk wel over drugs te gaan (vooral het zinnetje "Chop your breakfast on a mirror" neemt daarbij wat mij betreft alle twijfel weg), het hele album handelt echter over het thema "hulpeloosheid", in allerlei verschillende vormen. Maar goed, dat is een discussie om daar verder te zetten, dus ik laat het hier verder bij.

@Kronos: Ik kan erin komen dat je het pretentieus vindt en dat Maynard met zijn teksten te serieus zou willen zijn waardoor hij afgaat in zijn opzet, maar gelukkig ervaar ik het helemaal anders en word ik er wel altijd compleet in meegetrokken. Wat voor jou mislukt is, is voor mij een schot in de roos. Hoe smaken toch kunnen verschillen.

Jups, dat bedoelde ik inderdaad.



De banale oh noes! drugs zijn slecht! teksten ontstijgen de 12 steps ook niet echt, dus dat vind ik een vreemde redenering. Ieder hetzijne, en laten we allemaal lekker pseudopositief samenleven.

Er zit geen moraliserende boodschap in de tekst. Wat beschreven wordt is een realiteit vanuit het perspectief waar de touwtjes in handen zijn. Een ietwat horrorthema dat nu eenmaal past bij dit soort muziek. Niet meer, niet minder.

Overigens, hoe slecht de tekst van Master of Puppets volgens jou ook zou zijn, mij persoonlijk raakt dat hoedanook niet en die van Tool wordt er daarmee niet beter op.

Het stukje dat ik daarvan plaatste is wel zeker belerend. Maar om de waan die er in schuilt onderuit te halen is een diepgaandere discussie nodig dan hier bij dit album zou passen. Daar pas ik dus voor.

Vanmorgen nog even Lateralus in de auto gehad. New Age teksten of niet. Tool maakt ontzettend boeiende muziek. Eerlijk gezegd heb ik mij al die jaren nooit verdiept in de teksten van Tool. Muzikaal is er al veel te veel te beleven. De manier waarop de band gebruikt maakt van dynamiek kom je nauwelijks bij andere rock/metal acts tegen. Het levert direct in het eerste nummer al onderhuidse spanningen op die incidenteel tot een eruptie komen. Heel knap ook hoe de band zonder gebruik van toetsen een kosmische sfeer weet op te roepen. Op die manier blijven de veelal in mid-tempo gespeelde nummers buitengewoon interessant.
Wel had ik gelezen over die Fibonacci puzzel in het titelnummer. Dat soort gimmicks maakt het nog veel mooier. Ik begrijp trouwens dat de reeks zoals voorgesteld in het titelnummer zijn weerslag zou moeten hebben op de trackvolgorde. Wie heeft meer duidelijkheid hierover? Het opvolgende 10,000 Days had ook zo'n puzzel. Alleen had ik dat zonder the internets nooit zelf opgelost.
Lateralus is een knap staaltje muziek met vrijwel een onbeperkte houdbaarheidsdatum.

Nouja, het aantal tracks is er al één
En wat voor iets is dat met 10.000 days?

Dat zal wel viginti tres+wings I afspelen tesamen met wings 2, dat komt net uit qua tijd. De 'puzzel' bij Lateralus zat hem toch in het artwork?

O, ik dacht juist dat het titelnummer de oplossing bood, afgaande op de vorige posts. Heb ik het artwork niet goed genoeg bestudeerd.
Op 10,000 days levert het artwork eveneens de oplossing overigens. Het over elkaar heenschuiven van plaatjes en op het album het over elkaar heen schuiven van de nummers. Ik heb het geprobeerd en het klopt echt.

Ah, dat over elkaar heenschuiven van de plaatjes ken ik niet. Kan je dat eens uitleggen? Heb hem hier net bij de hand, ben benieuwd

Ik druk mij wat ongelukkig uit maar het stereoscopische effect door middel van het verleggen van je focus door de bril creeërt de diepte. Eigenlijk leg je dan meerdere plaatjes over elkaar heen. Hetzelfde doe je eigenlijk min of meer met de 3 nummers.

Ahja, das best waar. Twee quasi gelijke afbeeldingen samen geven een derde dimensie.
Hier moet je dus eens goed kijken naar het booklet, daar zit een boodschap in.

Gisteren het album weer eens geluisterd, en ik moet toch tot de conclusie komen dat het me maar weinig kan schelen of de teksten new age zijn of niet. Feit is wel dat er 'n knaller van een nummer op staat, namelijk Lateralus, tezamen met enkele andere toppers als The Grudge en Reflection.

Voor mij zijn teksten meestal van secundair belang. Al kan in sommige gevallen de tekst een nummer helemaal maken en in andere gevallen helemaal onderuit halen. Bij Tool had ik mij nog niet eerder in de teksten verdiept tot ik er hier stukjes van tegenkwam.

De muziek van Tool, daar heb ik momenteel mijn buik van vol. Maar ooit draai ik het nog wel eens en wie weet vind ik het dan weer geweldig.

Ik draai deze ook niet vaak. Ik vind de muziek eigenlijk best zwaarmoedig en niet echt gezellig. Voor laat op de avond of in de wintermaanden mag ik dit nog weleens beluisteren. Nu in het voorjaar en zomer moet ik er even niets van hebben. Ik laat mijn positieve gedachten en plezier niet door hun bederven.

Je positieve gedachten bederven ?
Lijkt mij nagenoeg onmogelijk, neem nou bijvoorbeeld onderstaande tekst:



Rob Geus is in elk geval enthousiast !!!

Het was dan ook niet de bedoeling van Tool een lichtzinnig, frivool zomerplaatje te maken. Ik kan hem i.t.t. jou wel draaien en heerlijk vinden op elk moment van het jaar, sommige platen hebben dat gewoon bij mij; al denk ik af en toe vooraf dat ik ze nu misschien maar half zo goed ga vinden, toch slagen ze me erin telkens weer te overtuigen. Met deze is dat ook zo: als ik een keer begin te luisteren, wordt het aartsmoeilijk hem nog af te zetten.

Hoe kun je mij nou draaien dan, of denk je dat er uit mij ook muziek komt als je mij gaat draaien. Moet je wel een speciale en vrij grote cd speler voor hebben trouwens.

Nee echt, dit is en blijft zowel muzikaal als instrumentaal een topalbum. Ik heb hem niet voor niets op 5* staan. In het begin draaide ik deze erg veel, maar de laatste tijd heb ik er niet veel zin in hem nog veel af te gaan spelen. Op de 1 of andere manier vergt dit album toch erg veel energie en aandacht van de luisteraar. Kortom, er gebeurt zoveel, en er zitten zoveel lagen in de muziek, dat je het hele verhaal nauwlijks kunt volgen. Een topper blijft het absoluut natuurlijk, maar dat blijft het voor mij alleen maar als ik hem sporadisch ga draaien.

Die "i.t.t. jou" staat inderdaad op een nogal ongelukkig gekozen plaats.

ik draai hem zelden helemaal, eerder vanaf de titeltrack tot het end en dan heb ik mijn loodzware tooldosis weer ff gehad

Klopt idd, zo zie ik het ook, maar dan wel erg intens, je word gewoon in een soort van beklemmende greep gehouden, en daar heb je nou eenmaal niet altijd zin in.

Dat is het helemaal. De beste trips doe je best niet te vaak, dat maakt ze des te aangenamer als je ze dan wel doet. Plus, je voorkomt dat je verslaafd wordt en niet anders meer beluistert.

Dit herken ik ook. Lateralus draait nu, en ik wil hem feitelijk nog eens verhogen (naar 6* of 7* ofzo). Binnenkort staat 'ie 5 jaar op 5*, ik zal tegen dan proberen een waardige review te schrijven. In afwachting:

Twirling round with this familiar parabol.
Spinning, weaving round each new experience.
Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing.

Veel positiever kan het toch niet

De teksten zijn wel veel minder storend dan de teksten op Aenima. Daar benadert het aantal shits en fucks elke willekeurige gangsta rap plaat.
Dat is op Lateralus gelukkig wat minder.

Uhu, die is dan ook een pak agressiever dan deze.

keenan was toen nog een stukje bozer

ik vind het niet storend die shits en fucks omdat het afgewisselt wordt met fatsoenlijke teksten

gemiddeld rapnummer is alleen maar tits shits fucks en asses

Tja, ik vind het nogal puberaal overkomen en dat is een beetje in strijd met de verder volwassen muziek.
Maar goed hier gaat het over Lateralus en daar valt dat allemaal hard mee.

Op Lateralus zit al die shit netjes bedekt onder een dikke laag positieve new age saus. (Om de stank te verbergen?) Liever heb ik een eerlijke fuck dan dit soort gezwam eerlijk gezegd.

Recognize this as a holy gift and celebrate this chance to be alive and breathing.

Maar het gaat vooral om de muziek natuurlijk. Ik ga dit album straks nog eens een kansje geven.

Ik vind het eigenlijk straf dat je zo'n lyrics niet mooi vind. Zo'n lyrics zijn veel moeilijker om te schrijven en omschrijven veel meer en geven ook veel meer waarde aan een nummer.

Los van de boodschap vind ik breedsprakerig taalgebruik vaak wel mooi. Ook hier.

Voor de liefhebbers

Oeioei, blijf dan zeker hiervan weg . Ik ben trouwens benieuwd wie hier Mantra aanduidt als favoriet nummer...