Rush - Clockwork Angels (2012)

Weer terug van vakantie?

Een tragedie voor de portemonnaie is het in ieder geval.

Heb het album nu toch een behoorlijk aantal maal beluisterd maar echt vallen wil 'ie nog steeds niet. Het is natuurlijk nooit slecht (dat kan niet bij een band als Rush) maar echt eruit springen doet het ook niet wat mij betreft. Ik blijft toch een beetje hangen op het 'Snakes & arrows part II' gevoel....

Ik durf het haast niet zeggen, maar ach... Drie weken vakantie, veel muziek in de avonduurtjes beluisterd waaronder deze plaat en na twintig luisterbeurten vallen de stukjes op hun plaats. Ik hoor een aantal verwijzingen naar hun verleden qua muziek en qua tekst maar ik hoor alsmaar meer een groeiende honger naar toekomstige muziek. Neil Peart is een figuur apart, qua drummen en qua teksten maar hier gaat hij nog een stap verder dan ik nog ooit had durven dromen. De kunst van het songschrijven in het geval van "die drie"? Het o zo bedrieglijk makkelijk laten klinken. Wordt een ernstige kandidaat voor mijn album van het jaar. Oud en versleten? Vergeet het. Grote liefde!

In stukjes en beetjes luisteren gaat, met name in de auto. Op de prima installatie thuis hou ik het niet vol. Ik weet niet waar het fout is gegaan, maar waarom klinken al die moderne cd's allemaal zo ontzettend dichtgeplamuurd en kunstmatig? Zet de Led Zeppelin BBC Sessions op en het is opvallend dat je dan ineens wel naar een band aan het luisteren bent die voor je staat te spelen. Maar goed.

Rush.. Tsja, ineens zijn ze hip en gerespecteerd. De media die jaren schamper over ze gedaan hebben lopen ineens met ze weg. Als geheel vind ik het niet het sterkste album, het is net te eenvormig om de volle 70 minuten te kunnen boeien. Ergens is dit album de opvolger van 2112, maar het heeft niet die impact.

Er is een hele grote "maar" voor mij: het album bevat misschien de beste nummers die ze ooit geschreven hebben. Caravan en BU2B, Clockwork Angels, The Anarchist, Carnies, Seven Cities of Gold en The Wreckers zijn ongelooflijk goed in elkaar gesleutelde nummers. Het klinkt niet alleen lekker, er wordt ook bijzonder goed gespeeld, het klopt muzikaal allemaal tot in de puntjes.
De structuren van de nummers zijn helderder, eenvoudiger dan veel van wat ze tot nu toe geschreven hebben, maar in de details hoor je de jaren en jaren ervaring en samenspel terug. Olympisch niveau.

Bij Headlong Flight schieten ze voor mijn gevoel iets te ver door in de ambities. De eenvoud in de structuur is hier een beetje zoek.

En dat is misschien het probleem van het album: het is hoogtepunt na hoogtepunt. En een album van louter hoogtepunten maakt nog geen goed album. De onderlinge balans is een beetje zoek.

Er is maar een song die ik niet zo goed vind en dat is Wish Them Well. Het klinkt alsof het het laatste nummer is waar ze mee geworsteld hebben. In het concept moest het erin om het verhaal af te maken, maar de inspiratie wilde maar niet komen -- zo komt het op mij over.

En dan komt als slotnoot The Garden. Bij de eerste keer luisteren veerde ik al op, maar wat een ongeloofelijk goed geschreven stuk muziek is dit! Het arrangement is perfect, alles klopt, alles valt in elkaar. Meesterschap, dat is wat The Garden aantoont. De tekst is fantastisch, de muziek is geweldig, het is het enige nummer waar ik de verder veel te zwaar opgepoetste en digitaal bewerkte zang van Geddy echt helemaal goed vind.

Alleen al voor The Garden wil je een ticket voor de liveshows hebben. Ik hoop dat ze dit album integraal live gaan spelen. Wellicht dat het waas van de waardeloze mastering dan wegvalt en het briljante van het album pas hoorbaar wordt. Want ergens voel ik me bekocht bij Clockwork Angels en het licht niet aan ongeinspireerdheid, of aan routine.

Gister gekocht.
Goed rush album kinkt lekker heavy mooie mysterieuze intro's.
Zware giraar riff's donker mystieke songs afgewisseld met melodieuze gangbare songs.
Klink hier en daar wat bombastisch maar allemaal heerlijk strak gespeeld.
Ze weten toch steeds weer te vernieuwen en met hun tijd mee te gaan.
En toch hun eigen indentiteit te behouden.

Was "Clockwork Angels (2012)" maar een 'Snakes & Arrows part II'. Natuurlijk is "Clockwork Angels (2012)" niet slecht maar toch...... het album grijpt mij (helaas) niet bij de strot. 3,5***

Ik heb nu toch wat meegemaakt. Ik was op vakantie in Frankrijk. In de Elzas. Op een middag, op de fiets door de heuvels met wijnranken, zie ik opeens een bekend gezicht. Ik dacht eerst, zie ik het goed? Maar jawel. De prachtige krullen. De oude maar levendige kop. De onmiskenbare bril. Het was gewoon Geddy Lee Weinrib. Hij was in een favoriete streek van hem om flink wat flessen wijn in te slaan. Hij schijnt nogal een liefhebber te zijn. Ik twijfelde of ik hem aan moest spreken, maar deed het toch. Zo'n kans krijg je maar één keer, toch? Ik wilde niet teveel als een fan overkomen, ik weet hoe irritant dat is, maar complimenteerde hem toch met zijn imposante carrière. Hij lachte vriendelijk. Er ontstond een gesprek. Hij was heel geïnteresseerd en stelde heel veel vragen. Hij vertelde dat hij dit altijd deed, omdat hij overal inspiratie in zocht. 'En dat is de laatste jaren lastiger dan je denkt,' zei hij waarna die vriendelijke lach weer opdook. Ik vroeg met wie hij hier was. Het bleek een heel gezelschap te zijn. Familie, oude vrienden, nieuwe vrienden. Grappend zei ik dat Alex en Neil er dan ook wel zouden zijn. 'Ja,' zei hij zonder met zijn ogen te knipperen. Het bleek dat ze elke dag een uurtje in de achtertuin overleg voerden over de aankomende tour. Volgens mij begon deze in september al. Hij had het over Engeland. Geddy was niet zo enthousiast over de wijn van dit land, maar vond het publiek geweldig. 'Rush-fans staan erom bekend dat ze helemaal voor ons gaan,' zei Geddy. 'Ze leveren eigenlijk nooit kritiek.' Ik dacht even aan dit forum en moest een lach onderdrukken. Maar toen kwam het. Hij zei dat ze 's avonds een optreden van ongeveer een half uur in een afgelegen wijnschuur zouden geven. Hij vroeg of ik ook kwam kijken. Ik wist niet hoe snel ik 'ja' moest zeggen. Dit wilde ik natuurlijk wel meemaken. Ik zei wel verontschuldigend dat ik geen Rush-shirt bij me had. Weer moest Geddy lachen. Hij zei dat veel Rush-fans trots zijn op hun Rush-shirts, vooral als deze 25 jaar oud zijn, stinken en verkleurd zijn. Hij zei iets over bierbuiken dat ik niet helemaal begreep.

Die avond kwam ik hijgend aan op de afgesproken locatie. Het was wat verder dan ik had gedacht en het eten was ook al uitgelopen. Maar ik viel met mijn neus in de boter. De band stond net op het punt te beginnen. Geddy wees vanaf het podium naar me. Ik zag Alex en Neil vragen naar hem kijken. Geddy liep naar ze toe om uitleg te geven. Er waren zo'n 20 mensen aanwezig. Veel van hen waren 50+. Er waren enkele dertigers. En er was een wijnboer (althans, ik denk dat hij de wijnboer was, want hij bleef maar flessen openen en drank uitdelen.) Daarna maakte de band zich klaar om te beginnen. Er was tromgeroffel, de gitaar viel in, het was duidelijk dat ze The Anarchist van Clockwork Angels aan het spelen waren. Enkele aanwezigen begonnen meteen met hun hoofd mee te knikken. Sommige deden de handen op hun oren alsof ze een hoofdtelefoon op hadden, en maakten zwierige heupbewegingen, bijna op de maat. Eén vrouw stond net als ik stil te kijken. Ze had een onuitgesproken gezichtsuitdrukking. Ze ging er niet in op zoals de anderen het wel deden. Ook toen de band vervolgens Headlong Fight en het titelnummer speelden, bleef ze op dezelfde manier staan. 'She doesn't like Clockwork Angels,' riep een aanwezige opeens in mijn oor. Hij keek venijnig naar de dame in kwestie, maar schudde daarna weer met zijn hoofd en wangen op de moeilijke maten van de muziek. Vervolgens speelde de band Wish Them Well. De vrouw slaakte overduidelijk een diepe zucht. Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten. Ik zag één van de mannen iets pakken. Het was een rode stof. Met forse snelheid liepen zes bonkige mannen op de vrouw af. Sommigen hielden haar vast, anderen zorgden dat haar armen gestrekt bleven. Het werd me duidelijk wat ze aan het doen waren. Ze dwongen haar een T-shirt aan te trekken. De vrouw spartelde flink tegen. Ik vroeg me af of ik moest helpen, maar het leek me geen goed idee. De rest van de zaal knikte goedkeurend toe. Na veel geworstel had de vrouw het T-shirt uiteindelijk aan. De mannen deden een stap terug en wezen met priemende en trillende vingers naar haar. Zo van: aanhouden dat shirt. Op het shirt stond de hoes van Clockwork Angels. De vrouw trilde ook, zag er ongelukkig uit, maar deed geen poging om het shirt uit te trekken. Toen Rush BU2B inzette probeerde ze zelfs een beetje op de maat mee te bewegen, terwijl ze bang in haar ooghoeken de rest in de gaten hield. Ze ontving enkele norse hoofdknikken, waarna de meeste aanwezigen weer de bijzondere heupdraai maakten. En op dat moment had ik opeens oogcontact met Geddy. Soms heb je dat, dat je binnen een seconde weet wat er in iemand omgaat. Ik zag opeens hoe moe hij was. Zo levendig als hij over wijn praatte, zo moedeloos stond hij hier op het podium. Te spelen omdat het gewenst was. Ik zag bij Alex en Neil dezelfde blik. Ze speelden uiterst strak, technisch begaafder dan ooit, maar ze keken de schuur niet in, ze lachten geen seconde. Ik keek Geddy weer aan en stak voorzichtig een duim op. De glimlach van die middag verscheen weer op Geddy's gelaat maar verdween meteen weer. Hij moest door omdat het van hem werd verlangd, anders was hij naar buiten gerend, met vrolijke sprongen door het wijnveld. Hij had boeren omarmd. Hij had in de zon geproost op het goede leven. Hij wilde Pinot Blanc en Riesling, maar moest The Garden inzetten. Ik deed een paar stappen achteruit. De schuur rook steeds meer naar zweet. Ik zag hoe Geddy op zijn tanden beet. Hij verdween steeds meer in zichzelf. En toen draaide ik me om, gooide de schuurdeur open, sprong op mijn fiets en reed zo snel als ik kon het heuvelachtige landschap in. De wind was mild, de rode zon was bezig met een de mooiste ondergangen ooit. Ik wilde dat Geddy dit zag terwijl hij een slok nam van zijn zalige Gewürztraminer, maar ik wist dat hij de komende weken, maanden, jaren in die schuur zou blijven, met voor hem een eensgezindheid die hij niet meer deelt. Eenmaal thuis in mijn vakantiehuisje heb ik op het terras een fles uitstekende Pinot Gris geopend en het volle glas naar de hemel geheven. 'Proost,' zei ik tegen die hemel. Mijn stem was wat onvast. 'Ik hoop dat jullie snel bezoek krijgen van een bijzondere man. Je zal hem meteen herkennen aan zijn onvergetelijke glimlach. Want geloof me, hij zal eindelijk gelukkig zijn.'

crap....
Moderator: moeten we deze crap blijven lezen?

Steven, ga je Geddy vermoorden?

nog even voor de duidelijkheid, deze figuur heeft 8 stemmen uitgedeeld aan Rush platen, 6 x een 0,5 en 2 x een 1....

Dat is in principe een geweldige stukje mini-proza. Ik krijg er een zomers verlangen bij.
En ook een glimlach, want het zou zo maar waar kunnen zijn. Kan me overigens enorm voorstellen dat iemand er geen zin meer in heeft.
Ik heb geen zin meer in mijn huidige baan.

Maar het is ook weer een aanzet tot doodvermoeiende polemiek.

Mag ik nog wel even opmerken dat je ergens 'de' neerzet, terwijl je 'ze' bedoelt.
En deze zin klopt natuurlijk niet.

Echt zwaar lachen dat Steven Mo moeite doet om zo´n stuk te schrijven. Ik kan niet wachten op een heel boek van hem.

Kom op zeg, dit is toch geen recensie meer, dit heeft niets met de Clockwork Angels plaat van Rush te maken.

Nou ja in principe wel, dit is de manier van hem om te laten zien dat de heren geen fut meer hadden om een plaat te maken maar dit toch wel hebben gedaan en daardoor dus een futloze plaat hebben uitgebracht en ze beter hadden kunnen stoppen.

Ik vind het wel creatief. En een recensie is het wel, denk ik.

Alleen zou hij misschien ook eens meer energie in andere platen kunnen stoppen.
Er is zoveel mooie en gave muziek. Ik vind het een beetje zonde.

Maar ja, aan de andere kant beleeft hij hier enorm veel plezier aan. En dat is wel goed.
Helaas beleven anderen hier geen plezier aan. En dat is niet goed.

Ik ga zo maar een witbiertje drinken in de zon. Ik houd niet van wijn.

Moet wel zeggen, dat ik steeds banger word om deze plaat te kopen/luisteren.

Dat zou toch wel erg zijn, heeft hij dat zo dadelijk ook nog bereikt...

Ik houd niet zo van uitgebluste bands/platen.

Ik was erg teleurgesteld in de nieuwe Fixx en de nieuwe Saga.
De nieuwe Rush zou zo maar een ongeinspireerde plaat kunnen zijn.
Hij zal toch ergens een punt hebben, deze Steven Mo.

Al heeft de beste man wel een hoop 0,5* scores toegekend aan platen, die hij onmogelijk kent.

Ach. We zien wel, of we deze plaat eens tegenkomen, ergens.

Nou ja er zijn al pagina's vol met zijn trollberichten hier verwijderd dus helemaal serieus kan je hem ook niet helemaal nemen. Nu gaat het op deze manier, op zich een nettere manier...

Al heeft hij een punt dat dit niet de beste van de mannen is maar in zijn ogen is Moving Pic met een mooie verdiende 1 de beste.

Ik mag toch hopen dat je er wel een beetje doorheen kan prikken.

Ach ik kan er wel mee lachen. Steven waarom schrijf je niet een mooi bericht bij moving pictures ha?

Merci Ozric Spacefolk, ik heb het verbeterd.

Mooi stukje, Steven Mo. Als je ooit een boek gaat schrijven houd ik mij aanbevolen. Het is een beetje de stijl van Tom Sharpe, maar daar is niets mis mee. Veel onzin, dat wel, maar goed te lezen. Ga zo door!

Van waar komt die enorme afkeer tegen Rush Steven Mo?
Ik vind persoonlijk ook helemaal niks aan deze band, maar ik ga ook geen 8 albums beluisteren en ze allemaal 1 ster of minder geven.

Je stukje vond ik wel leuk om te lezen.

Heb Clockwork Angels wel gekocht maar weer weggegeven aan iemand die jarig was, mooi geschenk. Eerst zelf goed gehoord en het komt nog niet uitgeblust op me over, het album grijpt me meer dan Snakes & Arrows die ik nog niet goed doorgrond heb. Clockwork Angels is harder en dat spreekt me wel aan maar dat maakt het niet automatisch goed, dat doen de tracks zelf.Tezijnertijd wordt Clockwork Angels nog wel eens overnieuw gekocht.

Fantastisch! Maar uitgeblust vind ik het allerminst. En ik geloof oprecht dat de drie musketiers veel lol hebben beleefd aan het smeden van Clockwork Angels. Het concept en de enthousiaste interviews staven dat denk ik wel. Het stuk van Mo ademt teleurstelling maar niet het complete afkraken.

Waarmee bewezen is dat Rush een obsessie voor de persoon in kwestie is. En geobsedeerde mensen doen vaak vreemde dingen .

eenieder die vermoedt dat RUSH uitgeblust is raad ik aan Live in Cleveland te gaan bekijken. Is vrij recent en daar spat het plezier toch echt vanaf. Met hetzelfde gevoel hebben ze vervolgens Clockwork Angels opgenomen. Briljante plaat, maar dat had ik eerder al verkondigd.

Er was op dit forum behoefte aan een positieve recensie van mijn kant. Volgens sommigen mag je een slechte plaat (zoals Clockwork Angels) alleen slecht vinden, als je je positief over een andere plaat uitlaat. Een bijzondere redenering. Maar om jullie toch tegemoet te komen, hier een 5-sterren recensie met uitleg: Scatman John - Scatman's World (1995)

Ik las net dat de plaat geproduceerd is door ene Nick Raskulinecz.
Deze man schijnt alles dicht te smeren. Althans dat is wat ik las.
Wat houdt dat in. Dat de plaat een echt vette hardrockplaat is?
Ik ken de Foo Fighters niet zo goed. Eigenlijk helemaal niet, en Nick Raskulinecz schijnt dus ook de producer van Foo Fighters te zijn.

Nog 2,5 week voordat de tour aanvangt, ik ben benieuwd welke nummers van Clockwork Angels er gespeeld gaan worden

Productie is prima. Ga maar gewoon eens luisteren.