alt-J (∆) - An Awesome Wave (2012)

En wat is er mis met muziek uit de derde wereld?

Overigens heeft dit natuurlijk niks met wereldmuziek te maken. Electronic ook niet echt overigens...

het is een soort: Folktronic pop

Daar is helemaal niks mis mee, maar het heeft nu eenmaal niet mijn voorkeur. Er zijn zo veel muziekgenres en je moet gewoon keuzes maken.

Ach, Ik wilde eigenlijk aangeven, dat ik zo-wie-zo niet van "hokjes" houd,om muziek onder te brengen. Anders krijg je van die "Amerikaanse toestanden", waar voor elk genre een apart radiostation is.

Maar mensen hebben blijkbaar referentie kaders nodig ,om muziek/kunst/literatuur te kunnen duiden...

Ik vind het een enigzinds domme opmerking Terom...

Ik snap wat je bedoelt als je spreekt over dingen die dicht bij elkaar liggen of waar veel invloeden van verschillende muziekstromingen in zitten.

Maar hoe zou je het aanduiden als we over metal en folk spreken?
Totaal niet te vergelijken en lijkt nergens op elkaar, zonder die 'hokjes' is er alleen muziek, hoe verschillend dan ook... geen onderscheid meer tussen klassiek en dance?

Die Amerikaanse toestanden zoals jij ze beschrijft zijn helemaal zo gek nog niet... Dat heb je hier toch in principe ook? Arrow Classic Rock e.d. Veronica Rock Radio, Disco Classics en Radio 6 Jazz en Soul om maar iets te noemen?

Appels en peren... hoe zou je dat met kunst doen dan??? Arte Povera en Video kunst als het zelfde neer zetten? Jan Schoonhoven(Minimal art) die dezelfde soort kunst maakt als Richard Long(Land Art)?

Tja, het is toch veel makkelijker om 'koe' te kunnen zeggen dan 'zoogdier met zwart en witte vlekken dat melk geeft etc.". Ook bij genres is dat gewoon handig. Bijvoorbeeld als je de band Metallica omschrijft: dat is thrash metal. Als de ander ook bekend is met dat genre, is het meteen duidelijk. Hoef je niet helemaal de muziek te omschrijven.

Er is niks mis met hokjes, er is wel wat mis met te ver doorslaan in hokjes.

Zonder hokjes:

Wat is de kleur zwart dan? Wat is melk?

Nouja, goed, het punt is natuurlijk dat muziek iets veel vagers is, genres zijn veel moeilijker te definiëren, dat snap ik wel. Maar dan nog.

Wisselend van interessant tot vermoeiend. Gelukkig is het overwegend geslaagd waardoor toch in ieder geval de helft van de plaat de potentie heeft om een blijvertje te worden. Vooral halverwege staan een paar pareltjes zoals Matilda en MS. Breezeblocks vind ik verschrikkelijk zeurderig en de interludes zie ik nog steeds de meerwaarde niet van, maar gelukkig zorgt dat afsluiter altijd weer dat ik eindig met een glimlachje als de plaat is afgelopen

Waarom staat dit zo hoog ? Pakkende deuntjes, maar die stem....

Om dezelfde reden als jij uitlegt waarom je 1 ster geeft.

Taro is voor mij het nummer van 2012

Fantastische plaat, wat een ontdekking. Ik geniet weer net als destijds van het debuut van The XX.
Ga verder geen vergelijkingen maken, het is toch geweldig om met zo'n debuutplaat te komen.
Hier kan ik wel even op teren!

Wel echt een eigen sound, best een leuk album en die stem heb ik geen moeite mee. Maar waar ik me wel aan irriteer is het telkens stil vallen in de nummers en dan het kleine stukje a capella, zonde vind ik.

poëtisch geslaagde tekstregels, uit Dissolve Me:
She makes the sound,
the sound the sea makes,
to calm me down.

Serieus geprobeerd dit....wat een naargeestige zang.

Gister live gezien op de Beschaving. Erg mooi optrede, waar het publiek helemaal in meeging (vooraan althans, rest niet gezien) Lastig om "koptelefoonmuziek" live goed te brengen, maar perfect gedaan.

Kijk ook wel uit naar het Lowlands optreden (mits het gunstig valt in het blokken schema uiteraard).

Ondanks lage verwachtingen toch een kans gegeven en gelukkig maar. Dit album greep me vanaf de eerste luisterbeurt meteen naar de keel. Ondertussen niet meer weg te branden uit de cd-speler/ipod... Heerlijk verslavend dit.....

Voor mij totnutoe de plaat van 2012....

"Where we tent for our treasure, pleasure, leisure,les yeux, it’s all in your eyes", uit het onverstaanbare Fitzpleasure. Wauw.

Taro is mijn favoriete nummer.

Favoriete stukje tekst in Tessellate:
Three guns and one goes off
one's empty
one's not quick enough

Breezeblocks en Matilda beginnen steeds vervelender te klinken.
Zo'n langzaam nummer als Matilda klinkt in het begin goed, maar past niet bij de hele plaat.

Dat is natuurlijk onzin. Je kan alle muziekstijlen door elkaar luisteren. Als je van jazz houdt betekent dat niet dat je niet naar klassiek kan luisteren of wereld muziek. Er zijn zoveel eeuwen muziek te bestuderen van verschillende continenten. Pas als je nieuwsgierig bent naar muziek die voor jou onbekend is zul je zien dat dit een naieve opmerking is en dat muziekstijlen meer overeenkomsten hebben dan verschillen.

De tijd vliegt voorbij als deze plaat op staat.
Nogmaals luisteren dan.

De muziek is best aardig en bij vlagen mooi en pakkend, maar de zang is vlak en emotieloos. Het stemgeluid gaat irriteren zelfs. Beetje hetzelfde euvel als Bart Constant. Toch wel een boeiende plaat, maar geen die ik nog keer op keer uit de kast zal halen.

Het zal wel een kwestie van smaak zijn. Hij heeft zeker een apart stemgeluid, maar ik vind het juist alles behalve emotieloos. Vind er juist veel emotie in zitten. Maar wat ik al zei, het zal de smaak en interpretatie wel zijn.

Dit is gewoon erg goed allemaal. Tijd vliegt, zoals hiervoor ook al aangegeven, echt voorbij als je hiernaar luistert. Voor je het weet ben je weer bij Taro aanbeland, wat mij betreft toch echt hét nummer van deze plaat. Een duidelijke 4,5 plaat voor mij.

Net binnen op wit vinyl, klinkt nog leuker nu.

Ik kan niet zeggen dat ik dit heel goed vind. Vind het een beetje een zwakke versie van Grandaddy...
Misschien dat het nog wat luisterbeurten behoeft, maar voorlopig 2,5.

Ik was vandaag specifiek Tessellate aan het luisteren en ik moest opeens aan Racoon denken, maar dan met een flinke scheut electronica... Desondanks is dit een album dat ik veel blijf draaien.

Omdat een liedje je doet denken aan een andere band ga je kritischer naar het album kijken?