Bob Dylan - Tempest (2012)

Ik vind het enige puntje van kritiek bij Modern Times juist dat het wel iets gevarieerder had gemogen. Ik vind dit album juist zeer gevarieerd. Bluesy up-tempo nummers (Narrow Way, Early Roman Kings) Ierse folk (Tempest), poppy (Pay in Bloods), soulvolle ballads. Valt toch wel mee allemaal?

Kistenkuif, welkom op dit forum: 122 stemmen en een gemiddelde dat de 4 niet meer gaat halen is toch niet overdreven gewaardeerd toch? Dat jij het een duffe plaat vind (geen probleem hoor) wil nog niet zeggen dat de rest hem overwaardeert.

Ik was niet van plan dit te gaan luisteren toen ik hoorde dat Bob Dylan met een nieuw album kwam. Ik ken enkele van zijn albums die erg goed bekend staan nog niet eens, dus dan kon ik beter die gaan beluisteren dan deze waarschijnlijk veel matigere nieuwe. Totdat de stroom aan positieve reacties op gang kwam. Ik heb hem nu al een aantal keer beluisterd en ik moet zeggen dat het inderdaad een erg goed album is. Het kan niet op tegen zijn klassiekers, maar is zeker erg goed. Het titelnummer vind ik overigens totaal niet moeilijk om uit te zitten, als je Dylans maar meeluistert. Dan is het zelfs erg meeslepend.

Bij vlagen aardige deuntjes, maar verder niet zo bijzonder. Nou vind ik dat bij de meeste van het werk wat ik ken van meneer Dylan, maar toch. Wat is er in godesnaam zo speciaal aan die man en zijn liedjes dat iedereen er zo mee dweept? En waarom komen die zeurpieten in DWDD hier weer over kwaken of het al dan niet het beste werk is van de goede man? Is het nog komkommertijd of moet dat programma gewoon wat ingekort? Of komt het gewoon doordat Bob Dylan een oude man is uit een andere tijd? Dat de beluisteraars zich indenken tijdens het beluisteren van deze langspeelplaat dat ze koeien aan het hoeden zijn in de tijd dat er nog tegen de indianen werd gevochten? Ik weet het niet.

Ignorance is bliss.

Als je niet hoort dat de songs van een behoorlijk niveau zijn, dan heb ik met je te doen. Dylan zijn stem is behoorlijk kapot, maar volgens mij zijn jouw oren kappottevic

Mission accomplished!

kappottevic brengt het een beetje ongenuanceerd maar er zit wel wat in wat hij schrijft, ook een Dylanplaat uit 2012 komt voor hedendaagse oren uit een vervlogen tijd.
Dat moet je raken, zo niet dan ben je iemand met de vragen zoals van kappottevic.
Ga maar na:
Is geworteld in vooroorlogse blues
Neemt op met ouderwetse instrumenten
Kan zonder op te vallen op de Folk Anthology van Harry Smith
Komt geen greintje elektronica aan te pas (Lesley speaker is het meest geavanceerde)
Geen postproductie (ze zetten ouderwets zachtboard om de drummer heen, repeteren een song een keer, spelen het nog twee keer live en die ene keer dat het er compleet op staat kan naar de mastering, volgende song).

Wie hier geen gevoel voor heeft, wie een rammeltje hier en daar niet kan verdragen en productionele perfectie verwacht (zoals 99,7 % van wat er heden ten dage op de markt komt) kan ik me voorstellen dat die dit niks vindt. In die zin heeft kappottevic gelijk (deux points). Het beroemdste epos ter wereld, Ilias/Odyssee bestaat uit ca. 40.000 versregels in hetzelfde metrum, zonder brug, zonder refrein, zo kaal als een kikker en iedereen kent de afloop al maar als het je kan raken rings every one of them words true glowing like burning cole pouring off of every page like it was written in my soul. Die mensen zijn er ook (cinq points).

Eens met camcam,.
Ja op dit album is Bob de verteller aan het woord, zoals eerder gemeld Tin Angels is echt geweldig, zoals hij dit opdreunt en zijn stem is hier dus echt voor gerijpt.
Het titelnummer vind ik ook zeer sterk gedaan, de techniek "leent"hij dan weer even van Desolation Row (zonder nou het niveau van dit geweldig nummer te halen) ook daar wordt een straat/toevluchtsoord gebruikt om een bonte stoet van figuren en situaties te schilderen.
In het titelnummer gebruikt Dylan die boot en maakt er iets moois van.
Eerlijk is eerlijk in het begin vond ik het titelnummer ook een hele zit, nu geniet ik van iedere regel.
Geweldig album.
Roll on Bob.

Ik ben geen trouwe volger van zijn complete oeuvre, maar 'Tempest' valt dan toch wel echt direct op zijn plek. En juist mede dankzij zijn rauwe en niet perfecte Waits-, Cohen achtige stem. Het past perfect onder de begeleidende oud klinkende muziek! Bij de eerste luisterbeurt dacht ik dat er wel wat meer dynamiek in de langere nummers had gemogen. Maar hoe vaker ik het album luister des te meer dat ik zoiets heb dat het zo moet zijn.. Dylan op z'n praatstoel gedragen door prachtig voortkabbelende melodieën..

Wat een ongelooflijke arrogantie zeg. Ik moet zeggen dat ik dit album ook zeer matig vind. Ik vind de thema's van de liedjes over het algemeen saai en niet spannend genoeg om de vaak lange speeltijd interessant te blijven. En de stem van Dylan voegt daar weinig aan toe. Zijn mijn oren ook kapot?

Misschien deze invalshoek (niet arrogant bedoeld, gewoon een andere kijk, niet een betere of slechtere):
Het thema van een vertelling is niet altijd waar het om gaat. Een thema is vaak alledaags of oninteressant. Het wordt interessant als een schrijver een alledaags thema weet te vertellen en vorm te geven als een metafoor - bijvoorbeeld hoe om te gaan met liefdesverdriet, of zelfs hoe het leven zelf in elkaar zit, waardoor de vertelling het thema overstijgt. Het thema van Tempest is een voor 85% verzonnen dan wel onnauwkeurig relaas is over de ondergang van de Titanic. Onbelangrijk want iedereen kent het Titanic-verhaal wel. De betekenis van het relaas ontstaat in het brein van de luisteraar en 1000 luisteraars kunnen er wel 1000 verschillende betekenissen aan geven en iedere betekenis kan weer voor de betreffende luisteraar van grote waarde zijn. Veel mensen vinden Dylan al meer dan 50 jaar een grootheid en dat komt door dit soort processen. Ik geef toe het klinkt een beetje labiel maar in het verhaal van honderden Dylan songs kan ik menig vertroosting vinden. Nog meer mensen vinden het al meer dan 50 jaar grote onzin wat de man verkondigt. Het zij zo.

Hij begint te groeien hier. En dat terwijl ik helemaal niet van "de nieuwe Dylan" houd.

Wat ik altijd zo mooi vind bij Dylan: je blijft nadenken over zijn zinnen; is het complete onzin of juist briljant? Het antwoord daarop vind ik minder belangrijk dan de denkactie die het teweegbrengt.

Had het net bijvoorbeeld met de zin: "If love is a sin and beauty is a crime, all things are beautiful in their time." Wat zou hij daarmee bedoelen?

Dat hetzelfde in verschillende situaties heel anders ervaren kan worden. Er zit ook wel iets in met de strekking dat elk verhaal twee kanten heeft (of kan hebben). Iedereen ziet/ervaart alles weer anders.

En als je het ironisch of spottend leest, kun je 't nog weer anders interpreteren.

Tja. wat is er zo bijzonder aan Mozart, Bach, Michelangelo, Da Vinci?
Of Rembrandt, Shakespeare, Phidias?
Ik weet het ook niet....

Citaat Kappottevic : bij vlagen aardige deuntjes. Dat is pas arrogant!! Meer woorden maak ik hier niet aan vuil. Over arrogant gesproken, jij bent toch diegene waarvan ik Neil Halstead niet met Nick Drake mocht vergelijken!?

Toch hopelijk geen vergelijking tussen de bovenstaande personen & Bob D.? echter dit maakt het wel weer bijzonder, al zal Bob dit aan zijn reet oxideren.

Klinkt als een recensie van veel albums van de man.
Je preekt voor de verkeerde parochie. Hier kom je Dylan fans tegen . . . Ik begrijp ze ook niet, maar ze zijn er.

Mee eens Da Vinci en Rembrandt komen echt te kort

Zit elkaar toch niet zo te Tempesten hier.

Ik zie het ook niet zo snel gebeuren met Dylan. Dat knaapje heeft nog een flinke weg te gaan.

Bijna twee weken nadat dit album is uitgebracht kan ik nog steeds geen goed oordeel geven over Tempest. Hoe goed is dit album? Het is vergelijkbaar met zijn eerste albums, waarop hij naar hartelust uit de rijke country-, folk- en bluestraditie leende en jatte. In die zin ook vergelijkbaar met zijn laatste vier studioalbums (Time Out Of Mind, “Love And Theft”, Modern Times en Together Through Life). Bob die terug gaat naar de bron, naar de rootsmuziek op Good As I Been To You en World Gone Wrong, belangrijke albums die hem geinspireerd hebben om opnieuw een nieuwe koers te volgen.

Geen mondharmonica op deze plaat. Dat vind ik opmerkelijk. In zekere zin mis ik dat aspect toch wel. Wat ik aanvankelijk ook miste was een song die er echt bovenuit stak. Een song van het kaliber Workingman’s Blues, High Water of Mississippi. Maar ik denk dat ik die inmiddels heb gevonden.Scarlet Town is voor mij het prijsnummer op dit album. De tekst en de vertolking zijn werkelijk adembenemend mooi. Een prachtig lied om in de auto te draaien op een sombere herfstachtige dag, wanneer de avond valt.

Tin Angel wordt door velen nu al beschouwd als een klassieker. Dat nummer moet bij mij nog duidelijk groeien. Een murderballad. Misschien wel de beste murderballad die ooit is geschreven. Maar ik vind de vertolking te kaal, te sober en te weinig melodieus. Dan geef ik vooralsnog de voorkeur aan Love Henry (van World Gone Wrong). Maar wellicht dat ik me hier vergis.

De thematiek op Tempest heeft trouwens veel weg van die op World Gone Wrong. Ook op dat album vallen nogal wat slachtoffers. Onzin natuurlijk om Dylans gevorderde leeftijd in verband te brengen met het thema ‘dood’. Zijn allereerste plaat ging ook over de dood en Dylan was nog nauwelijks droog achter de oren toen hij die plaat opnam…...

Andere uitschieter zijn Roll On John, Soon After Midnight. Narrow Way en de geweldige Talkin' Blues Long And Wasted Years. Met name op dat laatste nummer komt Dylans raspige stem optimaal tot zijn recht.

Niet teveel vergelijken en zoveel mogelijk objectief naar luisteren. Het is onmogelijk en feitelijk onzinnig bij een artiest die al decennia lang platen maakt om aan te geven wat beter is. Tijden veranderen. Muziek in zijn algemeenheid is sinds begin jaren '60 erg veranderd en dus ook zijn kijk op de wereld/ het leven is (wellicht) veranderd. Nu heb ik tenminste 4 voorafgaande albums van Dylan overgeslagen (niet bewust). Wat ik eerder al typte; ik ben geen trouw volger van alles wat hij heeft uitgebracht en dat maakt het voor mij - denk ik - gemakkelijker om het van een bepaalde afstand te beoordelen.

Over 'Tin Angel' nog het volgende. Eventuele klassiekers benoem je niet. Zoals jij al terecht schrijft (Floater); klassiekers ontstaan/ groeien in de loop der tijd.

Weet niet of ze muzikaal waren

Bij iedere luisterbeurt wordt dit album beter en beter. Voor een zeventigjarige kan Dylan nog verdomd kwalitatief zijn. Als het zo blijft, of nog verbetert wat bijna onmogelijk wordt, bij de volgende luisterbeurten, dan kan dit weleens hoog scoren en een plaats krijgen in mijn eindejaarslijstje. Een staande ovatie voor een held die door een aanpassing de tand des tijds wel heeft overleefd.

Prachtige instrumentatie en teksten. Z'n stem heeft nog meer kleur gekregen. De folk van Soon After Midnight, Scarlet Town, Tin Angel en Tempest spreken me het meest aan op het moment. Ik heb Time Out of Mind en wat vroeger werk maar dit is een fijne verrassing.

Tempest had zo een nummer van The Pogues kunnen zijn. Melancholiek walsje met een nostalgisch thema waarop Shane McGowan patent had toen hij z'n verstand nog had.

And The Band Played Waltzing Matilda een liedje van Eric Bogle wordt op het 2e album van de Poques fantastisch vertolkt, Shane is hier geweldig.
Aan dit prachtig volkslied moest ik denken toen ik de titeltrack van Tempest voor het eerst luisterde.

Precies wat ik dacht.

Ik heb het bewuste album van de Pogues in mijn top 10 staan, dus dat ik Tempest een geweldig nummer vind zal daar vast wel iets mee te maken hebben. Het nummer had gerust nog 2 keer langer mogen duren. Voor Ierse folk mag je me 's nachts wakker maken.

En niet te vergeten zijn tanden...