Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Juist een Hard As Love of een Paper Lies mis ik hier op dit album. Het hobbelt de hele cd een beetje door en nergens wordt het echt spannend. Ok, Gaza knalt em er flink en ook Power en Montréal hebben een paar momenten, maar nergens wordt de sfeer een keer goed doorbroken om de spanning er weer in te brengen.

The Sky Above The Rain is voor mij wel uitgegroeid tot de topper van het album, daar waar Montréal per luisterbeurt steeds minder werd. De zang van Hogarth op dat nummer is echt een verademing na de voorgaande nummers en die laatste minuten zijn natuurlijk helemaal geweldig.

Een groeiplaat, ik moet hem nog een aantal keren beluisteren om een echt oordeel te geven maar dit zou nog best wel eens een 2e Brave kunnen worden.

Hard As Love en Paper Lies vind ik nu weer "plastic" nummers waar het Marillion van Hogarth er teveel van gemaakt heeft ..

Plastic of niet, goed geplaatst kunnen ze een album als geheel wel naar een hoger niveau brengen.

Ik moet zeggen dat ik dit wel een heerlijk album vind om te luisteren. Ben nog niet bekend met Marillion maar daar gaat nu verandering in komen. ben na dit album en de reacties erg benieuwd geraakt naar Marillion.

De 2 nummers die er voor mij uitspringen zijn toch wel Invisible Ink en Lucky Man. Gaza doet zoals IntoMusic al eerder zei meer aan een medley denken maar is toch niet verkeerd net als de rest van het album. Zeker een aanrader!

Invisble Ink en Lucky Man? In mijn optiek zijn dat goede rocknummers, maar absoluut niet meer dan dat.

Ik ben toch altijd verbaast als ik weer zie hoe een bericht van Steven Mo totaal niet serieus genomen wordt. Het is namelijk geen troll die een plaat een laag cijfer geeft met als enige bericht: 'kutplaat'. Ik ken deze plaat nog niet, maar Mo geeft toch wel altijd argumenten. Dat zie ik wel eens vaker niet gebeuren. Vervolgens een hele rits Anti Mo-berichten zoals 'weer een slachtoffer gevonden'. Ik vind het nogal kinderachtig, alleen maar omdat hij een paar albums van bekende bands een laag cijfer heeft gegeven.

Ach, dat zal wel met een of andere generatiekloof te maken hebben, Wij als Marillion, Rush en Knopflerfans zijn meestal niet meer zo piep en dat schept wel eens afstand qua muzieksmaak. De jeugd wil daar vaak maar al te graag op inspelen en zich vooral onderscheiden zoals wij dat zo'n 100 jaar geleden ook deden. Ieder gaat zn gang maar, I know what i like and i like what i know zeg ik altijd maar weer.

Iemand die een album als dit een 1 toekent mist totaal de insteek van deze band en heeft er ook geen enkele affiniteit mee. Om dat niet mee te laten wegen is pas kinderachtig.

Geen miljoen Steven Mo's op een EO jongerendag kunnen mij van het tegendeel overtuigen dat dit eindelijk weer een prachtplaat is geworden! En hij groeit als kool!

Bedankt King of Dust!



Daar is een uitdrukking voor: Wat de boer niet kent, dat vreet hij niet.



Een slecht album verdient een slechte beoordeling. Of de band nu 30 jaar historie heeft of 30 minuten. Ik beoordeel geen nostalgie, ik beoordeel een album. En die frisse blik is nodig, want ik zie veel beoordelingen zoals:



Pardon? Zeg daar eens wat van. Ik geeft een oprechte, frisse beoordeling aan platen. Als die beoordeling positief is, hoor ik niets. Is deze negatief, dan word ik uitgescholden of voor gek verklaard. Terwijl mensen die een album met een titel als Sounds That Can't Be Made juist bij zichzelf ten rade moeten gaan. Al moet ik wel zeggen dat de laatste Marillion vol staat met geluiden die beter niet gemaakt hadden kunnen worden.

In ieder geval ben ik net als jij een boer die niet vreet wat ie niet lust. Iets leren kennen vergt empatievermogen en we ervaren het allemaal weer verschillend. Laat staan dat een opgeblazen ego even voor een ander gaat bepalen wat goed en slecht is. Zoiets is verre van fris. Als je trouwens wat meer serieus genomen wilt worden zou je het misschien allemaal wat genuanceerder moeten gaan zien en wat minder bot uit de hoek komen. Over smaak valt niet te twisten. Prettige dag nog jongeman.

Jongeman? Hoe badinerend kun je zijn. En me ook nog een 'opgeblazen ego' noemen. Het enige wat ik doe is mijn mening geven. Ik ga niet schelden, zoals jij.

Hier zit het allergrootste verschil:



Jawel. Over smaak valt absoluut te twisten. Dat doen we ook op dit forum. Er worden verschillende meningen gegeven over dezelfde plaat en de aanverwante muzieksmaak. Ik ben daarom erg fan van deze site. Maar het valt me tegen hoe vastgeroest sommige fans zijn. Opvallend genoeg kom je die puristen niet tegen bij nieuwe bandjes als Alt-J, maar wel bij Marillion, Mark Knopfler en Rush. Het wordt tijd dat deze 'fans' eens goed in de spiegel kijken.

Over Rush gesproken, schijnbaar vind je dat tergend slecht, maar toch luister je meerdere albums van ze. Waarom dan als ik vragen mag.

Maargoed, heb nu de helft geluisterd en tot nu toe bevalt het me wel, ben niet echt bekend met Marillion (moet Marbles ook nog steeds beluisteren) maar het klinkt aanlokkend.

Het lijkt erop dat je behalve dit nieuwe album ook andere albums van Marillion kent ( of in ieder geval andere nummers ) waar je echter niet op hebt gestemd. Ik ben dan ook wel benieuwd welke albums je kent en welke je het meest kunt waarderen.

Wat mij betreft is er niets mis met de titel en ook hun volgende album "Songs That Can't Be Sung" zal door ons fans begrepen worden Ook hierop zal ondanks de titel H hopelijk weer heel, heel veel zingen wat mij betreft !!

Het is maar wat je schelden noemt. Ik bedoelde het meer in het algemeen maar wie de schoen past ga je gang.


Zie je nou dat je er zelf om vraagt je vet te krijgen? Lees eens even goed wat je daar nou net hebt neergezet. Als ik die nieuwe bandjes niet om aan te horen vind moet jij me dan dwingen er naar te luisteren? Jouw mening heb ik in ieder geval nog niks opbouwends toe zien voegen, laat staan dat ie fris is. Je verdiept je al helemaal niet in de muzikale ziel van een oudere band en ik vraag me af hoe goed je ze eigenlijk kent. Als het maar 'vernieuwend' is. Als jouw bandjes na decennia met suc6 overeind zijn blijven staan net zoals Marillion, Rush en Knopfler dan heb je misschien recht van spreken. Kwaliteit en vooral geloofwaardigheid verloochenen zich nou eenmaal niet.

Muziek is een zeer persoonlijke belevenis en eigenlijk kun je alleen maar voor jezelf bepalen wat je het meest aanspreekt. Als je daarin medestanders vindt kun je dat delen maar noodzakelijk is dat beslist niet. Tot slot: als je je al heel lang prettig voelt bij een bepaalde sound of stijl en iets 'nieuws' daar niets aan toevoegt omdat alles al eens gedaan is of het je gewoon tegenstaat, is daar niks mis mee.

Amen.

Zo de eerste luisterbeurt zit erop, en vooral de lange nummers weten goed te boeien.
Gaza is toch wel het meest intrigerende nummer hier, weet dan ook niet wat ik ervan moet vinden.
Sounds That Can't Be Made & Montréal zijn 2 heerlijke nummers, maar The Sky Above the Rain ontpopt zich vrijwel meteen tot favoriet.
Het is een album wat zich niet meteen laat kennen, daarom voorlopig ook nog geen cijfer, maar ik ga hier toch echt veel meer luisterbeurten aan geven.

Eh, pardon my French, maar Marillion en Rush wensen niet in een adem genoemd te worden met een aderverkalkt fossiel dat maar wat voor zich uit brabbelt op zijn laatste "CD". Over smaak valt wel degelijk te twisten, ook door ons oudere jongeren onderling, zo blijkt maar weer.

Oeioei, daar zijn de meningen zeer verdeeld over, mijn waarde. Dat die ouwe neuzelaar in een andere categorie thuishoort ben ik dan wel weer met je eens.

Okee, het zij je vergeven. En ik ben dan weer zo sportief om bij mr. Knopfler geen 1,0 te geven en te posten dat ie er wat mij betreft al lang geleden, eigenlijk na het debuut van DS, mee op had moeten houden. Mijn naam is niet Mo.

Intussen blijft dit plaatje bij mij ook flink doorgroeien. Verrassend goed album van de heren, beter dan de laatste 3 albums bij elkaar, als je het mij vraagt.

Hahahaha...

Ik ben dan weer erg van overtuiging dat Lynyrd Skynyrd, Saga en The Fixx geen goed nieuw werk hebben afgeleverd.
Ik heb uberhaupt niet veel oudgedienden sterke platen horen maken, de laatste tijd.

Ook mijn naam is niet Mo.

Overigens mag Marillion en andere bandjes het nog vaak genoeg proberen. Al is het niet voor mij, dan wel voor de andere fans...

Van mij mogen ze het zeker nog eens proberen. De wat modernere neoproginvloeden en de massievere sound met de beeldschone solo's doet het voor mij stukken beter dan het iele gedoe op de laatste schijven. Ik heb ook heel wat liever dat er van Porcupine Tree en Pendragon wordt gejat dan van Radiohead. Ik juich deze nieuwe koers van harte toe.

Ik verbaas me meer over het bericht van King of Dust dan over een bericht van Steven Mo. Het is niet voor niets dat er al hele pagina's met berichten zijn weggehaald met zijn reacties (en reacties daarop en weer daarop en weer daarop...) bij nieuwe platen van Rush, dEUS en Smashing Pumpkins. Als je 9 platen van Rush een cijfer geeft en die allemaal zijn een 1.0 of lager (2 x een 1.0 en 7 x een 0.5) ga ik zo'n iemand niet serieus nemen. Maar goed uiteraard kan dit gewoon aan mijn sociale beperkingen liggen hoor.

Ik heb wel een paar platen van Saga, Wishbone Ash en Barclay James Harvest afgestraft.
Het is dus wel degelijk mogelijk om een zooi platen achter elkaar een lage score te geven, zonder dat het twijfelachtig is.

Maar ik ga dan niet zwemmen in de negativiteit en bij continu boos maken om de techno-house invloeden van the Ash of Saga.
Dan maak ik me liever blij door een leuke discussie met liefhebbers te hebben bij goede platen.

Natuurlijk is Steven Mo een trol, hij heeft een hele stapel Rush platen die hij 0.5 waardering geeft.
Wie o wie gaat nu zoveel tijd en energie steken in muziek die hij slecht vindt.
Kijk even hoeveel 0.5 stemmen hij heeft
En heeft een album een fatsoenlijke score (Nieuwe Rush, Marillion en Knopfler)( komt Steven even melden dat dit toch echt de grootste rommel is (luister dit dan niet zo uitgebreid dat je er ook nog een weloverwogen waardering aan kunt hangen).
De discussie's die Sterven Mo bij dit album heeft gaan ook zo bij die andere albums.
Ik zie nu dat Steven Mo afgekort SM heet zou dat iets te maken hebben met die zelfpijniging door al die slechte albums te luisteren.

Scherp.

Ik zal nooit iemand dwingen om ergens naar te luisteren. Iedereen moet luisteren waarnaar hij/zij wil. En er hopelijk zoveel mogelijk plezier aan beleven. Maar als je op een forum komt, moet je niet alleen een Ivo Niehe-achtige goednieuwsshow verwachten. Er zijn soms ook mensen die vinden dat jouw favoriete bandje een slechte plaat heeft gemaakt. Maar dat houdt niet in dat die mensen gestoord zijn. Helaas wordt dat wel zo gezien want:



Dat gebeurde, als ik het goed herinner, alleen bij Rush. En dat had niet met mijn posts te maken, het had te maken met de heftige reacties die ik te verduren kreeg. Ik gaf Clockwork Angels een terechte 0,5* en daarna barstten de scheldpartijen los. Men dacht dat ik aan het trollen was. Terwijl ik het oprecht een zwakke, ongeïnspireerde plaat vond. Dat bestaat.

Even algemeen: ik luister heel veel oude, maar ook heel veel nieuwe muziek. De nieuwe muziek wordt bijvoorbeeld gemaakt door debutanten maar ook door de oude garde. En ja, het blijkt dat ik vaker kritisch ben over die oudjes. Niet per definitie. Bruce Springsteen heb ik nog altijd hoog zitten. Die man stelt zelden teleur. Maar genoeg bands lijken alleen door te gaan omdat ze niet weten wat ze anders moeten doen. Omdat ze blijven verlangen naar het applaus, de aandacht. Zonder enige drang om frisse, levensvatbare nummers te schrijven. On topic: Marillion valt op deze plaat juist op dat vlak tegen. Het is repeteren wat ze al kunnen, zonder dat er sprake is van heilig vuur. Het is de poppetjes op de juiste plaats zetten. Een paar absurd slechte teksten erbij en klaar. Ik vind dat jammer. Het liefst had ik ze een plaat zien maken waarmee ze de hele concurrentie wegblazen. Maar dat is niet het geval. In plaats daarvan maken ze werkjes met titels als The Sky Above The Rain. Wie wil in hemelsnaam een lied horen over de lucht boven de regen. Hoe komt het in hemelsnaam in je op om uberhaupt te schrijven over lucht boven de regen. Zijn de onderwerpen dan echt helemaal op? Marillion maakt op deze plaat muziek die er niet toe doet over onderwerpen die er niet toe doen. Zoals Invisible Ink. Geluiden die je niet kunt horen, inkt die je niet kunt zien. Werkelijk. Was dit maar een plaat die nooit zou verschijnen.

Na regen komt zonneschijn.

Toch?

Op de score van 1* (welke ik zelden toeken) ben ik het wel eens met de argumenten van Steven, waarom ik deze plaat vind tegenvallen.

Al vind ik niet dat muziek een wedstrijd is, en een band helemaal niet de concurrentie hoeft weg te blazen.

Al vind ik wel dat de nieuwe Hidria Spacefolk alle concurrentie wegblaast

Na mijn vorige post kan ik niets anders dan mijn score verlagen van 1,0 naar 0,5. Ter compensatie bied ik wel een alternatieve albumtitel aan: The Record That Shouldn't Have Been Released.

Morgen, woensdag 19 september 2012, ga ik de door mij bestelde "Sounds That Can't Be Made (2012)" ophalen, beluisteren en vervolgens beoordelen. Ik weet voor 99% zeker dat Marillion mij niet teleur gaat stellen.
Degene die mij wel al jaren teleur stelt en waar ik nou helemaal geen ruk aan vind is....... juist, Bruce Springsteen .