Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Mooie recensie, waar ik het compleet mee eens ben.

Ik kan het alleen nog even houden op mijn eigen bevindingen na twee keer draaien.

Volgens mij is de conclusie gerechtvaardigd dat de muziek van deze Marillion niets meer heeft uit te staan met het iets stevigere en ooit van Genesis afgekeken sprookjes idioom van Script from a Jesters tear.
Is dat erg, nou nee, het is gewoon een geheel andere periode. Inmiddels zijn we 30 jaar verder en Marillion lijkt heel degelijk meegeëvolueerd.

Ik vind het ook weer heel wat anders dan Brave dat wel uit het Hogarth's tijdperk komt. In die zin mag je wel stellen dat de band in z'n genre met hele verschillende concepten komt en die honger naar nieuwe verdiepingen in muziek is alleen maar te prijzen en toe te juichen.

Per saldo vind ik het overigens een vrij rustig album, broeierige rockballads na het nummer Sounds that can't be made met af en toe kleine explosies. Geen onaantrekkelijke nummers, ik vind wel dat het erg uitgesponnen nummers zijn, die over het algemeen weinig vaart maken. Maar als de muziek goed is, is dat slechts een smetje op het geheel.

De vocalen van Hogarth vind ik prima klinken, ik geloof niet dat er sprake is van veel verval sinds bijvoorbeeld Brave. Ook het eerder bekritiseerde drumwerk wil ik niet direct afvallen. Het is functioneel en voor een band als Marillion niet het eerste muziekinstrument.

Ik zou met mijn stem op 4.3 gaan zitten, dat wordt bij musicmeter net afgerond naar 4,5*****, met de aantekening dat ik Gaza het hoogtepunt van het album vind.

Het is eigenlijk maar goed dat mijn verwachtingen voor deze plaat niet al te hoog lagen, dan valt het in ieder geval niet snel tegen.

Marillion heeft hier een vrij gedegen plaat afgeleverd, de beste sinds Marbles, maar echt warm loop ik er nou ook weer niet voor. Te veel redelijke nummers, te weinig positieve uitschieters (Montréal, The Sky Above the Rain). Zeker geen slechte nummers overigens, hoogstens nummers waar ik niet zo veel mee kan (Pour My Love, Invisible Ink).

Misschien dat dit album in een matig jaar nog wel een eindlijstje zou halen maar in een jaar zoals 2012, dat al zo veel mooie albums heeft opgeleverd, is het zeker niet voldoende.

Dank je

Recensie is prima, verwoordt het album zoals het is in mijn ogen.
Met bovenstaand stukkie van Musician ben ik het helemaal 100% eens!
Jouw commentaren kunnen de mijne zijn dus da's wel lekker lezen....
Marillion bestaat nu ca. 30 jaar, moet dan iedere release een mega album worden? Daar zijn weinigen toe in staat, na 5 of 10 jaar valt een band na een paar goed ontvangen albums uit elkaar, de druk om constant te presteren, om iedere keer weer een klapper uit te brengen, dat gaat eenvoudig niet met alle gevolgen van dien.
Marillion brengt vanaf 1983 met Script telkens met tussenpozen een prijsnummer los, 1987 Clutching, 1994 Brave, 2004 Marbles; ze zijn er dus wel degelijk met tussenpozen waarbij de muzikale keus toch wel met de albums meeverandert, nogmaals bij iedere worp van een nieuw album hoop ik ook dat het een bovenstaand album wordt maar kan me voorstellen in de nu al 30 jaren bestaansrecht dat dit haast niet mogelijk is, toch kunnen ze het opbrengen om telkens met nieuwe ideeen te komen op tekstueel en muzikaal gebied, dat is alleen maar te prijzen, we mogen hopen dat zo'n compact geheel (lees omgaan met elkaar) nog een paar jaartjes erbij aan knoopt, weet dan zeker dat er weer een giga album zit aan te komen in de toekomst, ook dit album vind ik na ene 10tal luisterbeurten om te wennen (vernieuwing?)
maar het begint zich al aardig in my brains te nestelen. Als je Gaza geaccepteerd hebt is het echt een groeier, tot op vandaag is The Sky above the rain mijn dingetje.
Ga ze de 19e november in Enschede eens lekker bekijken en reken maar dat ik ga genieten!

Idd een prima recensie. Ik krijg meteen zin in een ouderwetse gevulde koek.

Prima recensie inderdaad van onze chefkok, uiteraard staan er wel betere Marillion recensies op die betreffende site (ook van een soort chefkok ) maar dit slechts terzijde

Overigens noem je ergens Steven Rothery maar dit moet natuurlijk gewoon Steve zijn.

http://www.marillion.com/shop/albums/soundslive.htm

Op de site van Marillion is het album Sounds nu al als live dubbele live cd te verkrijgen. Een live show van 16 sept jl. Gaza Ruw en ongemixed.Sounds Can Be Made

.............. mis alleen Montreal maar voor de rest:

Staat al in bestelling

Jij had altijd wat meer talent. Overigens ben ik wel benieuwd of je je naam kan waar maken, maar wellicht komt dat ooit een keer

Pas twee keer gedraaid, maar nog niet aan één stuk zonder afleiding. Vanavond maar eens doen. Op het eerste gehoor wat fragmentarisch maar ik denk dat de kwartjes wel gaan vallen.

Montreal een paar keer extra gedraaid, begint een machtig mooi numer te worden...(voor mij dan). Met Gaza en SATR doen toch de langere nummers het weer, hebben ze toch patent op gezien hun geschiedenis....mooi toch!

Veel goede dingen gelezen over dit album, dus moest ik hem zelf ook maar aanschaffen.
Album was voor mij wat wennen met Gaza in het begin, verder vind ik alle nummers prachtig! met name Montreal en The Sky above the Rain. Ik kan hier niks anders voor geven dan 5 sterren!

Als groot Marillion-fan heb ik lang naar deze plaat uitgekeken, zeker na het saaie en oninteressante Less is More (jaja). Inmiddels heb ik hem zo'n tien keer gedraaid en moet ik zeggen dat het weer een lekker schijfje is geworden. Toch houd ik het nu nog even op 4*, want ik ben nog niet helemaal overtuigd.

Het album begint erg fel met Gaza, een gewaagde keuze als eerste nummer met zijn 17:30. Het begin van Gaza is even wennen, maar de tweede helft van het nummer is prachtig. Het tweede nummer Sounds that can't Be Made begint erg goed maar weet naar mijn mening de spanning niet helemaal vast te houden. Toch ook een fijn nummer. Pour my Love luistert lekker weg maar blijft pas na een paar luisterbeurten hangen.

Power was voor mij het nummer dat in het begin het meest opviel en is voor mij toch een van de hoogtepunten van het album. Montréal heeft me nog niet echt te pakken; Invisible Ink vind ik tot nu toe het minste nummer van de CD. Lucky Man is dan een welkome afwisseling omdat het iets meer 'rockt', hoewel ik het ook niet het beste nummer van de CD vind. Dat moment is voor mij tot de laatste track bewaard gebleven. The Sky Above the Rain is het nummer dat er voor mij met kop en schouders bovenuit steekt en het hele album écht de moeite waard maakt. De spanningsopbouw in het nummer is subliem, het refrein prachtig en ook de tekst vind ik erg mooi. Het is dan ook vooral dit nummer dat hier op repeat staat.

Deze heeft nu al heel wat rondjes in mijn speler rondgedraaid. Als fervent fan geef je ze uiteraard wat meer de ruimte. Had dit een andere band geweest, dan denk ik niet dat ik die inspanning had gedaan.

En wat vind ik ervan? Mixed feelings. Gaza vind ik fantastisch, eerst deed het me niets maar nu moet die elke keer op. Montreal en Sky zijn leuk maar ook weer niet meer dan dat. Power doet me dan meer. Sounds heeft op een of andere manier een mooi aanspreken begin.

Absoluut geens lecht album, maar voor nu hou ik het op een 3,5.

Favorieten uit het H-tijdperk blijven Seasons End en Brave.

Deze heeft nu al heel wat rondjes in mijn speler rondgedraaid. Als fervent fan geef je ze uiteraard wat meer de ruimte. Had dit een andere band geweest, dan denk ik niet dat ik die inspanning had gedaan.

En wat vind ik ervan? Mixed feelings. Gaza vind ik fantastisch, eerst deed het me niets maar nu moet die elke keer op. Montreal en Sky zijn leuk maar ook weer niet meer dan dat. Power doet me dan meer. Sounds heeft op een of andere manier een mooi aanspreken begin.

Absoluut geens lecht album, maar voor nu hou ik het op een 3,5.

Favorieten uit het H-tijdperk blijven Seasons End en Brave.

Of die naam waargemaakt kan worden weet ik niet maar ik ben er wel mee bezig

Het eerste deel van Sounds That Can't Be Made is toch ook magistraal.
Dit gezegd hebbende luister ik weer even rustig verder.

Het tweede deel vind ik eigenlijk nog het magistraalst.

Zullen we het er op houden dat het geheel een goed nummer is?
Tweede deel is zeker ook goed; wellicht magistraal. Knappe aan het eerste deel is dat het 'er in knalt' en het geluidsgordijn me blijft boeien tot aan het tweede segment.

Belofte maakt schuld...


Marillion - Sounds That Can't Be Made

Op het moment van schrijven is Steve Hogarth al ruim 23 jaar de zanger van Marillion. Tijdens deze 23 jaar durende reis heeft deze Britse band ons verwend met maar liefst dertien studioplaten (Happiness is the Road tellen we voor het gemak maar even voor twee). Een mooie trip die ons onder andere voerde langs pasen, knikkers, Planeet Marzipan, droog land, 80 dagen, angst voor zonlicht en de andere helft. De reis verliep langs vele pieken en een enkel diep dal. Het dertiende album (zeventien incluis de Fish albums) heeft de naam Sounds That Can't Be Made van zijn bazen meegekregen. Hoewel het eigenlijk not done is in recensentenland om een album chronlogisch te bespreken ga ik dat -eigenwijs als ik ben- toch doen. Een album van maar liefst 74 minuten verdeeld over slechts acht nummers, ik zie de symfomaan al likkebaarden bij de gedachte alleen al, of dit terecht is zal deze recensie uitwijzen.

Het album trapt af met Gaza. Nu heeft Marillion ons in de loop der tijd al van alles voorgeschoteld maar een reguliere album-aftrapper van ruim zeventien minuten zat daar nog niet bij. Nu heeft alles een eerste keer dus dan kunnen we dit ook weer van het lijstje afstrepen. Het woord fragmentarisch komt regelmatig (of in iets andere bewoordingen) voorbij zodra ik stukjes lees over Gaza. Ik vind dat zelf wel meevallen, uiteraard komen er meerdere stijlen en tempowisselingen voorbij tijdens de zeventien minuten maar het gaat toch redelijk natuurlijk zonder echt geforceerd te zoeken naar de overgang. Het lijkt wel een beetje qua stijl (en lengte) op This Strange Engine, echter heeft Gaza wel een wat rauwer, steviger en agressiever geluid. Wellicht ook niet gek gezien het onderwerp want daarbij verwacht je ook geen gezellige polonaise muziek, niet waar. Een te gekke en gewaagde opener.

Het titelnummer heeft voor mij een beetje een Anoraknophobia sfeer enkel dan omgezet naar een 2012 setting. Een beetje afwijkende electronische geluiden, spannende toetspartijen en een stuwende bas waar je u tegen zegt. Een lekker nummer met een fijne drive en het meest hippe nummer van de plaat. Tel daar ook eens nog een erg fijn stukje gitaarwerk van Rothers bij op ,maar goed dat kan je al een jaar of 30 bij elk liedje van Marillion wel zeggen, en je weet dat je een prima nummer te pakken hebt.

Het derde nummer heet Pour My Love. Een beetje een loom liedje, een zomers dagje met een fris wijntje en de bloemetjes en beestjes om je heen. Een mooie setting natuurlijk maar het liedje doet mij niet heel veel. De coupletten zijn mooi en warm maar het refrein is me iets te simplistisch en weinig uitdagend. De bridge is wel aardig maar daar red je het nummer verder niet mee. Nu heeft elk Marillion album wel een wat minder nummer en dat is ook helemaal niet erg en mocht dit het "lelijke eendje" blijken dan zijn er genoeg vijvers in Nederland te vinden waar mindere eendjes in te vinden zijn. Ik mis gewoon een beetje daadkracht en een beetje eeeehhh power!

Over Power gesproken ( en over bruggetjes...), dat is volgende nummer in de rij. Het eerste werkje welke de band via internet en live concerten aan de mensheid liet horen. Dat is een logische keuze. Dit nummer staat het dichts bij Marbles van al de liedjes op Sounds en Marbles is toch wel een beetje de heilige graal van de hedendaagse Marillionfanaat. Het recept is dus wat rustigere coupletten, een wat steviger refrein en met op het einde een flinke opbouw naar een climax van heb ik me jou daar. Kortom,ik hou er wel van!

Zo'n beetje in het midden van het album staat Montreal. Iets meer dan veertien minuten genieten van een ingetogen maar zeker geen saai nummer. Mooi gedragen toetsenspel van Kelly is het eerste wat opvalt. Het tweede is het gemak waarmee Hogarth zich door de flinke lappen tekst heen werkt. Erg ontspannen draagt hij zijn proza voor. Het derde wat opvalt is de rol van Rothery of eigenlijk het gebrek aan speeltijd voor de symfonische gitaarheld van deze tijd. Uiteraard is hij wel aanwezig maar meer onderhuids dan in de spotlights. Gelukkig nog wel een klein solotje tegen het einde maar het blijft ondergeschikt aan het liedje en dat is in dit geval ook goed gelukt.

Dan vliegensvlug naar Invisible Ink. Een aardig maar niet echt wereldschokkend nummer. Een nummer dat we wel vaker in het oeuvre van Marillion voorbij is gekomen. Tenminste zo klinkt het wel. Erg bekend en net of je het al jaren kent, als ik moet kiezen zou ik het op Somewhere Else plaatsen. Dit is een lied welke je er goed bij kan hebben zonder dat het ooit in allerlei toplijstjes voorbij gaat komen.

We naderen langzaam het einde met het ruim zeven minuten durende Lucky Man. Hogarth laat aan iedereen die het horen wil weten dat hij een gelukkig man is. Ik ben de laatste die hem dat misgunt maar het liedje wat er bij hoort is eigenlijk wat te simplistisch. Nu staat er op vrijwel elk Marillion album wel zo'n luchtig niets aan de hand rockertje dus in dat opzicht niets nieuws. Dit is niet de kant van Marillion welke ik het meest waardeer maar in vergelijk met veel van die rockers is het zeker niet de minste (Most Toys anyone?) van het stel.

Het afsluitende nummer is er weer een van boven de tien minuten, oke maar net maar toch. Het heeft de op de fantasie prikkelende titel The Sky Above the Rain meegekregen. Wederom krijg ik een Marbles gevoel in mijn donder en ik moet zeggen ik ken slechtere gevoelens. In dat licht gezien niet het meest originele nummer wat de band ooit op nam maar wel weer een van een enorm hoog niveau.Een fijne spanningsboog die (uiteraard) naar het einde toe weer wat opgerekt wordt en Hogarth en Rothery laten weer goed horen waar Marillion voor staat anno 2012. Een fijne afsluiter van een zeer fijne plaat.

De veel terugkerende kritiekpunten op deze plaat is de productie en het wat inspiratieloze drumspel van Ian Mosley. Wat het eerste punt betreft ben ik het daar niet mee eens. Ik vind het prima klinken. Natuurlijk hadden er soms wat andere keuzes gemaakt kunnen worden maar ik vind het warm wanneer het moet en iets afstandelijker (kouder?) als het kan. Wat betreft het tweede punt kan ik me wel enigszins aansluiten bij de criticasters. De vriendelijke man is wel een klein stukje ouder dan de rest van de groep (Mosley is bijna zestig) en is buiten Marillion (ook wel binnen Marillion) de man die het minste doet. Verlies je daarmee ook je inspiratie is natuurlijk maar de vraag Op dit album doet Mosley precies wat hij moet doen maar zijn inkleuring is wel erg veilig tussen de lijnen. Vergelijk het bijvoorbeeld eens met zijn drumwerk op Brave (wel bijna 20 jaar eerder), dan valt de uitslag wel erg rcithing Brave, dat is dan toch jammer te noemen. Nogmaals het is zeker niet slecht maar je mist wel wat sprankeling. Maar goed ook dit kan een welbewuste keuze zijn en op het volgende album kan het allemaal opeens weer heel anders klinken. Dus afschrijven doe ik hem zeker nog niet.

Al met al kan ik wel concluderen dat de mannen weer een fijn album hebben afgeleverd. Uiteraard niet het beste album uit hun catalogus, daarvoor staan enkel al bij het H gedeelte het kwartet Seasons End, Brave, Afraid of Sunlight en Marbles op "eenzame" hoogte, maar die lat ligt dan ook gelijk wel heel hoog. Na dit kwartet is het druk in de subtop maar deze plaat heeft alles in zich om daarin zijn mannetje te staan. Met Sounds That Can't Be Made laat Marillion zien en horen nog steeds tot de top te behoren van de huidige symfo in welke vorm dan ook!

Prima recensie en helemaal waar. Ik heb zelf iets dat ik wel goed moet blijven opletten, dat mijn aandacht niet gaat verslappen na Gaza en de titelsong. Sommige latere nummers krijgen de neiging tot af en toe "voortkabbelen", oneerbiedig gezegd.

Oveigens noem je ergens Rothers maar dit moet natuurlijk gewoon Rothery zijn.

Ik wil Vigil bedanken voor zijn verhaal. Ik sluit me hier volledig bij aan. Wat je nu hoort is 35 jaar Marillion. Het is wachten op de nieuwe album van onze mannen.

Uiteraard wel naar Marillion Weekend.

Schrijven kan je nog steeds Sander! Grotendeels sluit ik mij aan bij jouw mening, (je bent alleen wat uitvoeriger dan ik in mijn Progwereld recensie) behalve die van de productie. Na een tijdje de cd wat minder intensief beluisterd te hebben, gisteren toevallig weer eens; valt de productie toch wel in negatieve zin op. Mijn steekwoord is vooral op gebied van het geluid van Hogarth, juist; warmte. Mijn god, wat kan daar nog beter werk worden verricht...

Ja precies. De gevulde koek smaakt prima maar er gaat toch niks boven een die net uit de oven komt.

Vergelijk de productie maar eens met Less is More en Live at Cardogan Hall. Beide cd's zijn vele malen beter geproduceerd dan deze Sounds en klinken ook beter. Ik weet zo niet of al het cd werk van Marillion door dezelfde technicus en studio wordt gedaan maar het valt idd op. Zonde. De soort muziek (semi) akoestisch op beide cd's leent zich overigens meer voor een audiofiele productie dan de gelaagdheid van instrumenten die op Sounds soms te horen zijn.

Vooral die laatste zin slaat als een klok Broem. Zo had ik er nog niet eens naar gekeken, maar je hebt gelijk..

Geen insider begrijp ik