Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Het antwoord is volmondig "Ja"!!

Brave dus in 94, Marbles in 2004... Ik geef ze nog 2 jaar extra.

Ik denk ook dat dit terecht is. CD staat praktisch gelijk met Afraid of sunlight en Seasons end. Heeft ook dezelfde kwaliteit als die 2 vind ik.

Ik ben tegen . Mijn top 3 van het Hogarth tijdperk ziet er op dit moment als volgt uit:
1. Brave, 2, Afraid of Sunlight, 3. Marbles (op de voet gevolgd door Seasons End). Maar Sounds...is nog maar net uit, dus waar praten we over...

en Fugazi in 84

Ik denk dat het enthousiasme wel bekoelt.

Als we zo door gaan wordt het in ieder geval nummer 1 voor het aantal reacties wat dit album teweeg brengt. Alleen Marbles en Misplaced Childhood staan nog voor

De stemmen stijgen, het gemiddelde begint in ieder geval al iets te dalen. Ik geloof ook niet dat deze plaat Marbles en Afraid Of Sunlight gaat overstijgen. Het is ook te sterk op de genoemde albums geinspireerd en dus niet erg op zichzelfstaand. Maar dat ie hoger gaat eindigen dan wat er na Marbles is verschenen lijkt me wel waarschijnlijk. Ik krijg ook steeds meer het gevoel dat het een plaat is geworden om zieltjes terug te winnen. Gaza laat gelukkig wel de indruk achter dat de inspiratie nog niet is opgedroogd en verder is het toch weer een heel degelijk album geworden.

Ik ga het heel erg met je eens zijn bij deze uitspraak.

Oké.., mijn 3 sterren was aan de magere kant! Het geheel is wel íets beter dan gemiddeld. > 3,5. Maar ik vrees wel dat het daarbij blijft. Daarbij is 'Gaza' is toch niet zo'n draak van een nummer als eerder dacht te horen.. Zo zie je.., uhhh hoor je maar weer

Mijn god wat is Gaza toch een pracht van een nummer, elke keer dat ik hem hoor wordt die weer wat beter.
Sounds That Can't Be Made is een nummer wat op de helft echt heerlijk op gang komt, het is dan ook jammer dat Pour My Love volgt, niet dat het perse een slecht nummer is, maar het is ietwat teleurstellend ten overstaande van de vorige.
Gelukkig weet Power wel weer te betoveren, waarna het 2de lange nummer komt, Montreal, opnieuw een nummer wat richting het eind steeds beter word.
Invisible Ink is dan wel de kortste maar zeker niet het minste nummer.
Bij Lucky Man heb ik eigenlijk hetzelfde als bij Pour My Love, voor mij zijn dat wel de 2 minste nummer van het album.
De afsluiter, The Sky Above the Rain, de kortste van de 3 langere nummers (boven de 10 min. dan ) een prachtige afsluiter.
Waar de teksten misschien wat simpel zin, zit het muziekaal fantastisch in elkaar, en weten ze het uiteraard ook fantastisch te brengen.

Dit alles maakt een album wat mij volledig opgeslokt heeft, ik heb sinds de eerste luisterbeurt het album maar niet uit mijn hoofd kunnen krijgen, en hoewel Pour My Love en Lucky Man mij het minst weten te boeien zijn ze allerminst slecht te noemen. Dit is niet zomaar een album wat hoog in de jaarlijst komt, maar ook in de overall lijst is dit een waar meesterwerk.
Is er dan helemaal niks vervelends, tja de 2 zojuist genoemde nummers kost ze toch wat, en de zang wil daarnaast ook niet altijd even lekker overkomen. maar alsnog kom ik op een 4,5*

Nu ben ik een leek qua Marillion maar dit smaakt naar meer, zal binnenkort eerst Marbles een gaan onderwerpen aan een luisterbeurt, maar daar zullen waarschijnlijk nog wel meerdere op volgen.

Gaza is gewoon een topnummer. Prachtig en Marillion waardig. Ga m steeds beter vinden. Niks geen vreemde wendingen. Lekker en gedurfd. Gewoon goed.

Dat is hier hetzelfde en ben ik ook benieuwd geworden naar Marillion.

En terecht. Prachtig album dat Marbles. Snel naar het nummer Neverland, versterker op 10 en njoy. Klassieker.

Heb op pagina 9 al mijn eerste bevindingen gezet en voorlopig blijf ik daar even bij. Ik zet hem in op 3 sterren. Tot nu toe valt het me helaas (weer, na SE en HITR) wat tegen. Mooie momenten afgewisseld met teveel nutteloze vulmuziek. Meest opvallende aan deze plaat vind ik toch wel dat Steve Hogarth slechter begint te zingen. Het was altijd al een 'love him or hate him' type zanger, maar het begint me hier soms echt tegen te staan, iets wat ik nog niet eerder heb gehad.

Ik ga het heel erg eens met je zijn bij deze uitspraak. Muzikaal is het allemaal nog prima op nivo maar ik zou bijna gaan denken dat ook Marillion zo langzamerhand zijn beste tijd heeft gehad. Het lijkt eigenlijk wel of de band dat zelf ook al begint aan te voelen met het teruggrijpen naar oude successen. Ik hoop in ieder geval van harte dat ik ongelijk heb.

Het is nog prima te doen, maar ik vind ook wel dat herhalingsoefeningen in bepaalde nummers dicht op de loer liggen.

Het zou misschien goed zijn om te niet te gehaast een volgende plaat op te nemen.
Touren doet de groep evengoed wel, maar soms is het goed om in alle rust nieuwe ideeen op te doen.
Misschien is de rek er wel uit. Maar met songs als Gaza en The Sky Above The Rain overtuigen ze weer als vanouds.

Absoluut. Het is dan ook zeker niet allemaal kommer en kwel op dit album. Maar er hangt iets overheen zoals bij de laatste Keane plaat. Veel herkenbaar vertrouwd luisterplezier om de weggelopen fan terug te halen. Ietwat een commerciële plaat geworden min of meer. Gelukkig hou ik teveel van prog en de muziekvorm an sich om er al te veel last van te hebben. En Gaza zal er ook wel niet direkt bij iedereen ingaan.

Hij zit nu al een stuk onder de 4*. Ben benieuwd waar hij na een half jaar opstaat en meer dan 100 stemmen heeft. Ik schat dat hij zo tussen de 3.70 en 3.80 uitkomt na verloop van tijd. Een goed cijfer, maar een middelmatig cijfer voor een marillion plaat.

Als ik het goed begrijp is het veel van het oude, en is alleen Gaza de moeite van de aanschaf als vernieuwend element in de plaat echt waard.

Deze ligt over een halfjaar vast bij de meesten te verstoffen om toch maar weer regelmatig terug te grijpen naar Brave en Marbles hun meesterwerken.

Dat denk ik ook wel. Maar sinds Marbles vind ik dit toch wel weer het beste wat ze hebben gemaakt.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar Gaza, maar de cd kost me nu nog teveel. Als de prijs na een halfjaar wat gedaald is ga ik hem er misschien nog wel bijkopen.

Ik geef mijn geld liever uit aan 'zekere' klassiekers waar je toch steeds weer naar teruggrijpt.

De rest is ook leuk om te horen, maar hoef ik niet perse te hebben, dat heb ik in het algemeen met iedere band wel, of het moet gaan over Pink Floyd of Led Zeppelin, Porcupine Tree, The Cure of The Doors, die hebben alleen maar goede platen.

Gaza is gewoon op Youtube te beluisteren. Het geluid is daar nog beroerder.

Het is niet zozeer gehaast opgenomen, maar teveel in verschillende periodes geschreven. Hapklare gebeurtenissen zonder een duidelijk lijn. Daardoor ontstaan er wel mooie nummers, maar geen 'klassiek" album zoals bijvoorbeeld Brave met een duidelijk concept. STCBM is een album wat min of meer wel een keer moest komen, omdat de fans het (te) lang vonden duren, hoewel ze zich in het opnameproces niet echt gehaast hebben. Wat ik mis, is eigenlijk een duidelijke lijn in het album. Z'on een waar elk nummer divers klinkt, maar waar toch alle nummers logisch bij elkaar op een album staan. Je hebt het aangrijpende statement in Gaza en dan een kolderiek verhaal als Montreal en vervolgens een paar goede rocknummers als Lucky Man en Invisble Ink. Een klassiek album draai je meerdere keren achter elkaar omdat je overweldigt bent, dat is in mijn geval niet zo. Als ik het twee keer heb gedraaid dan heb ik het voor die dag wel weer gehad. Dat is met Brave nog steeds anders, die kan ik nu nog steeds vaker draaien.

Gaza en de ander > 10 min nummers is wat voor mij betreft hetgene dat de CD boven de 4 haalt. Vooral de tekst van Gaza is (tot tegenstelling van sommige ander nummer op deze CD) mooi en gedurfd. Lees eens dit stukje over dit nummer: Gaza.

Hogarth begint voor mij wat trekjes van Roger Waters te krijgen. Voor wat betreft zijn ''karakterzang'' en zijn politieke standpunten. Daar heeft Fish zich nog nooit in deze mate mee beziggehouden tot nu toe. Het belooft nog wel wat voor de toekomst mag ik hopen.

Ik bedoel niet dat het album te gehaast is opgenomen.

Ik bedoel dat ze misschien wat langer moeten wachten om een nieuw album op te nemen.
Het is niet zo dat dit album niet deugt, daarvoor zit het kwalitatief wel snor.
Ze hebben betere gemaakt, dat is ook wel zo, maar misschien een soort van bezinning wat de toekomst te gaan doen, kan misschien nuttig zijn.

Een heel thematisch conceptalbum zou misschien wel weer eens heel goed kunnen werken.

Afgezien van de lauwe produktie en misschien wat te bekende structuurtjes, vind ik een 4 echt wel gerechtvaardigd.

Het zegt veel dat ik na 3 keer luisteren weer teruggreep naar een live-album met veel AoS en Brave spul erop. Daar spreekt wat mij betreft behoorlijk meer passie uit.

Even over de dynamiek van de STCBM CD vs ander marillion werk. Als je de DR-database er op na slaat www.dr.loudness-war.info/index.php?search_artist=marillion&search_album=[url] zou je zeggen dat inderdaad de dynamiek een beetje tegenvalt. Moet gezegd worden dat dit over de gehele mix is en dus niet alleen voor de drums van Ian Mosley. Off topic, Gemiddelde dynamiek is voor de remasters niet beter dan de originele mix, eerder slechter. Jammer, gemiste kans de audiofiele Marillionfans te pleasen.

Na 4 jaar helaas overspannen verwachtingen gehad. Niet slecht maar na een paar keer luisteren toch wat tegenvallend. Had gehoopt dat na een paar keer luisteren het iets meer zou doen, helaas :<. Op naar de volgende!

Inmiddels ook een recensie op Progwereld, wat mij betreft de beste nederlandse site als het om muziek gaat Progwereld