Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)

Het was in elk geval Goudmijn. Maar ik sluit niet uit dat het Theater van het Sentiment er ook gebruik van maakte. Ik kan daarover online helaas niets terugvinden.

E.L.O. is naast Genesis de succesvolste symphonic rock groep van de jaren 70. Yes en vooral Asia blijven helaas achter ten opzichte van de eerste 2 genoemde bands. Naar aanleiding van het overlijden van toetsenist Richard Tandy 1 mei jl draaide Radio 5 als afsluiter Sweet is the night van dit album. Het is de allereerste keer dat Sweet is the night op de radio was te horen. Immers bij ELO draait het altijd om dat ene nummer : Mr Blue Sky. Terwijl er veel meer parels op dit album staat, maar het is ook typisch radio : alleen dat ene nummer oeverloos veel draaien. ELO komt wel in het illustere rijtje te staan van bands met vergeten singels. ELO grossiert helaas daarin : Sweet talking woman, Turn to stone, Can't get out of my head, Strange magic, Twilight, Secret messages, Rock and roll is king, Roll over Beethoven, Evil woman en wat al niet meer. Allemaal singels die nauwelijks of niet meer op de radio wordt gedraaid. Als ik DJ was geweest had ik Mr Blue sky vaak terzijde gelegd voor 1 van de vele vergeten singels van deze band. Turn to stone is een meedogenloze en meeslepende opener van dit album krankzinnig mooi. Gevolgd door de ballad It's over en ook het eveneens prachtige Sweet talking woman andere opvallende parels zijn Believe me now, Steppin out, Standin' in the rain, Sweet is the night en het prachtige instrumentale The Whale. Er is 1 nummer die ik wat zwakjes vind en dat is Summer and Lightning. De albums voor en na out of the blue vindt ik ook zeker niet slecht. Maar Out of the blue is wel hun bekendste en misschien beste album. 5.0

Ha!!!! een Radio 5 luisteraar So do I, Believe me now is van Goudmijn, ik heb dat muziekstukje nooit in het theater van het sentiment gehoord. In de tijd toen Bart van Leeuwen nog Goud van oud presenteerde zat er een programma onderdeel in : De plaat en zijn verhaal, dat gevoelige pianostukje met strijkers is believe it or not van The Carpenters getiteld : Heather. Here is the news van de Time album van ELO werd en wordt nog steeds gedraaid bij de VPRO. De blazers van het legendarische programma Breekijzer is van de IJslandse band Mezzoforte, dit terzijde. Out of the blue hoef je niet bij grijs weer te draaien, het hele jaar door luistert dit album lekker weg.

Door "Out of the Blue" bij grijs weer te draaien gaat hoe dan ook de zon schijnen. Wellicht niet buiten maar wel in de ruimte waar de magische klank van Electric Light Orchestra op dat moment uit de speakers komt.

Dit is een prachtalbum! Een monumentje, net als zijn voorganger, wat betreft muzikaliteit, inventiviteit en productie.
Dat Jeff Lynne een muzikaal genie is bewijst hij niet alleen met een viertal fenomenale albums op rij (voor mij begint het met Eldorado) maar dat artiesten als Dylan, Petty, Harrison en Orbison hem willen hebben bij productie van platen, of als producent van De Wilburys zegt genoeg.
Er staat niet een zwak nummer op (ook niet Birmingham Blues) en kant drie verdient een plaatsje in het rijtje Suppers Ready, Awaken, Dogs en The Court of the Crimson King.
Had hem al een poosje niet gedraaid (ik pak altijd nog net iets eerder A New World Record) maar vanochtend, een mooie wandeling van ruim vijf kwartier, met de hond samen…genoten.

Ik zie dat ik had gemist dat toetsenist Richard Tandy begin vorige maand overleed. Bij Prog Magazine een in memoriam.

We zijn met een flink aantal users weer eens aan het Prog Ladderen in 2025 en daar draaide ELO ook deze dagen mee met de nominatieronde met het nummer The Diary of Horace Wimp van het Discovery album. En doet het daar vrij goed ! Dus ook weer eens dit album opgezet en daar kwamen wat jaren 70 herinneringen naar boven.

Maar ook eens gekeken of er live versies waren en idd..:

Out of the Blue: Live at Wembley uit 1978.

Bijzonder om te zien.

Afgelopen weekend was er in de Britse media veel aandacht voor de aftrap van Oasis' reünietour die begon in Cardiff en voor het afscheidsconcert/festival van Ozzy Osbourne/Black Sabbath in Birmingham.

Minder aandacht, ook daar, kregen de twee afscheidsconcerten van (Jeff Lynne's) E.L.O. in respectievelijk Birmingham en Londen. The Telegraph blikte terug op een carrière.

Wat stukjes gezien. Jeff Lynne wat onbeholpen on stage, want een gebroken hand, dus zonder de onafscheidelijke gitaar. Dan zie je dat Jeff duidelijk een introvert is.
Er is nu een optreden gecanceld las ik vanwege ziekte van hem. Het zit 'm duidelijk niet mee.

Ja, de afscheidstoernees van oude helden vliegen je om de oren. Zelfs Bob Dylan komt dit najaar weer langs, lees ik net. En daar gaat het nog niet eens om zijn afscheidsoptreden, althans voor zover we dat nu kunnen overzien.
Maar de twee beroemdste bands uit Birmingham voeren dezer dagen wel degelijk voor het laatst hun kunstje op. En van die twee (Sabbath is natuurlijk de andere) is ELO me uiteindelijk toch het meest dierbaar. Echt zo'n band waarmee ik ben opgegroeid - Black Sabbath ontdekte ik, afgezien van de hit Paranoid, eigenlijk pas ten tijde van de eerste twee LP's met Dio - en die altijd met me is meegereisd, of misschien is het wel andersom.
Kwam natuurlijk vooral ook omdat ze hits hadden in de jaren zeventig en die pik je als tiener nu eenmaal sneller op dan complete albums zonder hits. Altijd een fan gebleven, hoewel Lynne's eerste soloplaat (1990) wel zo'n beetje de laatste geluidsdrager was die ik aan de collectie heb toegevoegd. Die afscheidsoptredens laat ik langs me heengaan, hoewel ik een tijdje geleden nog wel blij verrast werd door een live-uitvoering van Livin' thing, die opmerkelijk goed klonk.

Out of the blue is dan typisch zo'n album dat een leven lang met je meereist - zie ook mijn avatar. Ik zet het nog regelmatig op. Ik erken meteen dat de kitsch en de bombast zwaar op de loer liggen, maar ik vind ELO per saldo toch creatiever dan Black Sabbath of Oasis. Al zijn het misschien wel onvergelijkbare grootheden en speelt persoonlijke voorkeur en jeugdsentiment natuurlijk ook een grote rol.

Het laatste, grande Finale optreden van de Over & Out tour staat gepland voor komende zondag in London's Hyde Park.

Ik hoop voor Jeff Lynne dat dit door kan gaan, alhoewel onder andere omstandigheden dan hij gewenst en verwacht had. Door een ongeluk van de taxi waar hij in zat en die moest uitwijken, heeft Jeff zijn linkerhand gebroken maar ook een hoofd-en beenwond opgelopen.

In de clips die deze week werden vertoond op het internetnet stond hij wat verloren en verweesd op het podium, ik schrok er wel van. De jongere Musici om hem heen, waaronder Dhani Harrison, die enkele Travelling Wilburry songs voor zijn rekening nam, trachtten het optreden in goede banen te leiden.

De show van gisteravond is op het laatste moment gecanceld, voor het volle stadion natuurlijk een afknapper, maar niemand blameert Jeff Lynne gelukkig. Ik draag de man ook een heel warm hart toe en denk dat hij met zijn ELO een ongelofelijk groot stempel heeft gedrukt op de muziek in de jaren '70 en '80 en nog steeds hoor je de ELO nummers met grote regelmaat voorbij komen.

Zijn duidelijk door The Beatles geïnspireerde muziek catalogus staat stijf van de geweldige nummers, uptempo en ballads, veelal earwurms, die hij met zijn specifieke stemgeluid tot in de hoogste regionen van diverse hitlijsten zong. Ik stapte al vrij vroeg in bij het uitkomen van het geweldige Eldorado, en ben altijd een devoot follower gebleven. Face The Music, A New World Record (geweldige titel die naar twee kanten toe kan worden geïnterpreteerd), het onvolprezen Out of the Blue, maar ook het door menigeen verguisde Discovery (met de mooi hoes in Oosterse sferen) heb ik goed leren waarderen. Ik was ook erg blij dat Jeff Lynne een doorstaart maakte eind 2015, daar zijn nog twee mooie albums uit voortgekomen.

Los van de fantastische muziek zijn ook de hoezen van het ELO fantastisch, vaak met het ruimteschip (handelskenmerk) in de hoofdrol. Maar altijd catchy zoals bij Eldorado.

En om bij dit on topic album te blijven (alles hierboven geschreven valt eigenlijk samen) Out Of The Blue, is een geweldig album, van de eerste tot de laatste song, ik heb het vinyl grijs gedraaid in de eerste jaren. En ook op cd vind het schijfje vaak de weg naar de cd. lade. Het album was echt een beleving, met de geweldige klaphoes (waarvan de binnenkant de mooie Avatar van Gaucho vormt. Ik weet nog dat er ook een bouwplaat bij zat om een ruimteschip te vouwen. Mooie tijden!!!

Ik heb de stille hoop dat hij vanuit zijn thuisstudio ons toch in de toekomst nog zal voorzien van mooie releases. Maar eerst gun ik hem een fantastisch mooi afscheidsconcert.