Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)

Vanmorgen nog eens afgespeeld (de cd) en een halfje erbij gedaan. Memories, memories, tjonge wat een leuke tijd. Het jaar 77. Ik heb de plaat toen letterlijk grijs gedraaid. Mijn favoriet was toen Steppin' Out en na 32 jaar snap ik nog steeds waarom!!!!

Zover wil ik niet gaan..persoonlijk vind ik Eldorado wat meer okestraal (wat minder synths en discobeats) en dus beter! Maar de band piekt aardig met het 'Concerto for a Rainy Day!' ! Toch 'ns op zoek gaan naar het vinyl van dit album!

Je hebt bandjes die bij hun debuut een wereldplaat afleveren waarna ze nooit meer het niveau halen van dat debuut (een UB40 bijv.). En je hebt bandjes die er een ontdekkingsreis van maken. Op zoek naar het perfecte album, op zoek naar het perfecte geluid. ELO heeft er 7 albums over gedaan om die perfectie te bereiken met Out of the Blue. En ondanks nog een flink aantal goede en mooie nummers was het hierna over. Een echt briljant album hebben ze nooit meer afgeleverd.
Om nu te zeggen dat dit het beste album van ELO is weet ik niet. Ik kan dit album nooit los zien van de zoektocht die hier aan vooraf ging. En soms ga ik voor de ruwe bombast van de eerste twee albums, soms voor het fantastische Eldorado en soms voor de opmaat voor dit album; A New World Record. En zelfs soms voor de pop van Face the Music. Maar hoe dan ook, alles komt uit bij Out of the Blue. Het is kitsch, het is glad, er zit plotseling een discodreun in het geluid van ELO. Maar alles klopt aan dit album. Zo klinkt ELO zoals Jeff Lyne dat ooit voor ogen had. En daarom krijgt dit album 5 sterren van mij. Maar ik weet wel dat er andere albums van ELO zijn die ik vaker draai. Perfectie is ook niet alles

Na een klassieke opvoeding gehad te hebben vond ik het vorig jaar op vaders aanraden wel tijd voor the Electric Light Orchestra, en tijd was het. Geweldig, subliem, uitmuntend, spectaculair. ELO heeft een plekje in mijn hart veroverd. Songs als Mr. Blue Sky, Across the Border, Steppin' Out en Sweet Talking Woman behoren tot mijn favorieten van deze plaat. Mr. Blue Sky (en veel andere songs) hebben opmerkelijk fijne modulaties, hierdoor blijft het lang boeien. In de nieuwere albums horen we Lynne veel experimenteren met flangers en andere effecten (wat tijdens enkele maten waar louter drums en zang te horen is goed te, eh, horen is) waardoor ELO toch lang vers is gebleven. Lynne is een verdraaid goede componist die donders goed wist waar hij mee bezig was.

ELO is de perfecte brug tussen klassieke muziek en symphonische/progressieve rock voor de mensen die klassieke muziek maar niks vinden (door bijvoorbeeld hun referentiekader) of de tijd er niet voor over hebben. Jeff Lynne's ELO maakt uitmuntend gebruik van klassieke (strijk)instrumenten als een cello en violen. Mix hier wat bekende klassieke werken door als invloed en hits zijn geboren. Zonder Jeff Lynne was dit ongetwijfeld anders geweest. Wie zijn uitspraken leest (in onder meer booklets) weet wat voor prachtige persoon het is.

Out of the Blue bestempel ik niet als bete ELO album. Ik ben van mening dat er geen 'beste' is maar dat elk album haar eigen charme heeft. Disco-album 'Discovery' heb ik nog niet geluisterd (ik bezit nu gelukkig wel bijna alle cd's, wat tot mijn smart niet veel mede 18-jarigen kunnen zeggen), maar Time (1981) had al behoorlijk fijne disco-songs. En dat terwijl ze toch wel bekend zijn om hun klassieke instrumenten.

Tot slot: ex-beatle John Lennon (of was het McCartney?) scheen ooit gezegd te hebben dat the Beatles net als ELO waren geworden als ze verder zouden gaan waar ze bij I Am The Walrus ophielden. Een groot compliment voor Lynne dus, die zelf veel produceerwerk voor grote artiesten als Paul McCartney heeft gedaan.

5*

Vooruit, een half puntje er bij. Je hebt gelijk ook en ik ben blij dat je er zoveel enthousiasme voor kunt opbrengen: het ís één van de grootste E.L.O. klassiekers. Niet alleen in verkopen maar ook artistiek, daar kan ik je alleen maar bijvallen.

Ben erg benieuwd wat je vind van Eldorado en On the third day.

[quote="WeZet". Een groot compliment voor Lynne dus, die zelf veel produceerwerk voor grote artiesten als Paul McCartney heeft gedaan.
5* [/quote] Ik denk dat je een andere Beatle bedoelt, nl George Harrison. Ennatuurlijk op de Anthology box van de Beatles (Free As A Bird en Real Love. Verder ben ik het met de 5*, helemaal eens!!!

Het McCartney album Flamming pie (en niet eens helemaal) heeft Lynne geproduceerd, maar om dat veel te noemen...

Overigens is het nog maar de vraag of die opmerking als compliment bedoeld is!

Ik zou het haast.... wèl durven te beweren.... dit is een bloedmooi album. Inderdaad een prachtalbum dat de tand des tijds moeiteloos weet te doorstaan.

Niet echt mijn ding dit, maar het album heeft soms zijn momenten. Turn To Stone, Sweet Talkin' Woman, Night In The City en Mr. Blue Sky vind ik bijvoorbeeld erg goede nummers. De muziek ligt prettig in het gehoor, hoewel allemaal nogal glad klinkt. Mijn probleem met dit album is het gebrek aan variatie, de productie (het klinkt in mijn oren nogal overgeproduceerd) en dat het album te lang duurt. Daardoor vind ik dat het na een paar nummers een beetje 'too much' wordt.
Het is zeker geen slecht album hoor, maar als dit gewoon een enkel album was (met een wat kortere speelduur en enkel de echt goede songs), had ik hem denk ik wel wat hoger beoordeeld.

Lynne heeft wel wat meer geproduceerd dan alleen dat album hoor...

Inderdaad, en een Beatle die zegt dat ELO the Beatles had kunnen zijn als de Beatles als Beatles doorgingen (volg je me nog?) is ook niet mis.

Wat bij mij altijd kwaad bloed heeft gezet - en nog als ik eraan denk - is dat deze klassieke plaat, mischien wel hun allerbeste album (samen met A new World Record en Eldorado dan) bij de heren van Allmusic voor dit album slechts *** krijgen toebedeeld, de kl**z*kjes! Da's echt niet terecht, dit is een pure grand cru classé, zoals ze niet vaak gemaakt worden.

Allmusic kan de bal soms misslaan, Father McKenzie, net als iedereen. Toen ik zag dat Allmusic 4,5* voor dit album gaf dacht ik eerst dat ik droomde.

sjezus als ik elke dag zo droomde dan zou ik s'morgens met gemak mijn bed uitkomen. 4,5* voor dat

dit album is een van de beste van electric light orchestra. alleen eldorado smaakt mij nog iets meer.

Ja, vreselijk! Maar wat betreft dit ELO album, hadden ze dit al lang moeten rechtzetten of rechttrekken, ze hebben wel méér dan één muziekjournalist in dienst, dacht ik, hé? De assholes!

Wat maken we ons weer druk...

Ja inderdaad zeg, het is maar de mening van een persoon... En zijn mening telt echt niet meer omdat ie toevallig voor een muzieksite schrijft.

Ach, iedereen maakt fouten. De één alleen meer dan de ander...

Het niet kunnen laten de vandaag tegen het lijf gelopen digitaal geremasterde versie te kopen.

Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat Out of the blue nooit slecht heeft geklonken. Behalve dat de geremasterde versie dan toch iets beter van geluid is, heeft het wel een paar extra en interessante nummers, The Quick and the daft en Latitude 88 north.

Ik had ooit één van de eerste enkele cd's van het ELO, een Nederlandse persing met een dik boekje. Wat zal ik daar weer eens mee.

Heerlijk album dit!
En ik ben nog maar bij de openingstrack!
Benieuwd naar de rest, is al ver voor mijn tijd, maar ik vind het fantastisch

Wacht dan maar tot je het Concerto For A Rainy Day ontdekt....

Jaa ook zalig, grappig hoe ik nooit erg fan van van zowel (eind) jaren 70 als 80 was. Ik ben er echt in 'gegroeid'!

Vind dit toch de slechtste van Elo 1.
Voor mij zijn de beste albums elo2 en eldorado overture.
Dit is zo comercieel en nee niet voor miij.

Ik draaide van de week ook een oud album van Yes. Net als ELO symfonisch, maar het pakt minder, is voor mij minder toegankelijk. Van Yes kan ik genieten maar niet echt ontspannen, bij ELO allebei.

Heb onlangs zowel Time als Out of the Blue weer eens gedraaid. Time boeit mij iets meer, ik denk dat veel van deze songs ook met gitaar en zang overeind blijven (voor mij geld dat vaak bij albums die ik geweldig vindt. Wat niet betekent dat ik geen waardering heb voor het zorgvuldige sfeervolle orkestrale beatlesque sfeertje.
Stel je voor, Jeff Lynne solo unplugged, akoustische gitaar en dan Mr Blue Sky zingen. Haha! Ben werkelijk benieuwd.

Jammer dat dit album een beetje gaat vervelen naar verloop van tijd. Het begint al als je Across The Border voor de 3e of vierde keer beluisterd. Daarna takelen er nog een paar nummers af die ik nu helemaal zat ben. Alleen Turn To Stone & Mr. Blue Sky zijn blijvertjes! Zalige nummertjes waarbij ik meteen een lach tevoorschijn tover.
een 3*

Zo te zien beviel de rest van de nummers minder.

Ik merk dat ik best nostalgisch ben ingesteld. Eindeloze herinnering aan het beluisteren van dit album op koptelefoon in mijn kamer, worden dan al snel omgezet in het meest positiefste aankoopadvies. Als men dan ook nog een slechts 5 euro voor dit album vraagt, ben ik verkocht(de plaat gekocht). Op de een of andere manier link ik muziek altijd aan bepaalde gebeurtenissen, beelden of jeugdfantasieën. Juist omdat ik zo vaak naar dit elektrische licht orkest geluisterd heb, de afgelopen zes jaar, identificeer ik dit album met mijn middelbare school periode.

Its Over: De basisschool is over. De basis is weggeslagen door de vioolgolven van de tijd. Muziek die ik ontdekt heb als het begin van een nieuwe tijd. Het echt kind zijn, moedig achtergelaten voor het nieuwe avontuur. Nog wat nerveuze celloslagen zoals de donkere wolken die aan de horizon lijken te verschijnen, maar makkelijk te ontwijken zijn. Stemmige ballad.

The whale doet me terugdenken aan de biologielessen. Spreken doe je niet, zeker niet als Bitter doceerde. Prachtige verhalen over bacteriën (hij kon het maken). Dan weer over planten. Een project maken op mijn kamer met dit nummer op de achtergrond. Prachtige instrumental.

Wild west hero doet me dan aan een van mijn modules denken: filmgeschiedenis om precies te zijn. Het kwartaal beginnend met de tragikomische slapstick. Eindigend met de slepende western romantiek van "once upon a time in the west”.

Het eerste schooluitje was natuurlijk geweldig. We gingen naar Xanten, een Romeinse dorpje. In de bus met al het geouwehoer. Bijna niemand kunnen verstaan omdat iedereen Duits sprak, je toch maar in het Engels verstaanbaar proberen te maken. “Across the border” een nummer die deze ervaring van een mooie soundtrack voorziet.

Via school ben ik ook een weekje naar Italië geweest. We hadden een hotelletje in de binnenstad van Rome. Mijn bed lag aan het raam en achter mij door kon ik de geluiden van de stad horen. Het intro van Night in the city, met al zijn autogeluiden, doet mij daar aan terugdenken. In de stad kijkend naar prachtige schilderijen, beelden en bouwwerken. Monumentaal net zoals dit nummer.

Op school worden wel eens gefeest. Ik zat bij een commissie die de feesten mocht organiseren. Hoewel ik niet ontzettend veel deed, zorgde ik altijd wel voor een gamehoekje. En als het feest dan over was zat ik buiten op stoepje te wachten om opgehaald te worden. Sweet is the night doet me altijd aan dit voldane wachten denken.

Met het 4 nummers tellende "concerto for a rainy day"” haal ik mijn laatste jaar op het Ludger naar voren. De regenachtige dag als metafoor voor de ervaringen van een onstuimig jaar.

De herfst begint, de regen tikt minzaam op het raam. Het is nog 's morgens vroeg. Mensen op straat worden drijfnat. je trekt de deur open, ook ik moet naar buiten, naar school toe –een regenvlaag met violen en drums blaast je in het gezicht. je raakt moe van al deze regen, wil ,doordrenkt, liever naar huis. Muzikale ondersteuning in de vorm van de bliksem op de achtergrond.

Een middag in hartje winter. De regen is overgegaan in sneeuw. Verkleunen door het witte gevaarte onder je voeten. De wind die je bij elke vioolslag in je armen snijdt. Het kerkkoor dat aan de rand van de straat staat te oefenen voor kerst. De pijnigende storm die door de op stervend liggende bomen waait, klinkt als zoet keyboardgekweel. De grote wielen van de Auto's die door het strooizout kunnen wegsnellen naar huis. Ik kan nog niet , moet weer terug naar de betrekkelijke warmte van de school. Slechts een onderdak voor de sneeuw.

Dan is het opeens weer 4 uur 's middags. Wachtend op het eind van de laatste les . Elke seconde een drumtik in de goede richting. De winter die zich niet aan de kalenderdagen houdt en de lente maar opslokt. De zomer die je maar laat wachten. School die maar door lijkt blijven gaan. Mijn vingers verveeld tikkend op de tafel het ritme van een gitaartje nadoende. Het geroesemoes van de andere scholieren als achtergrondzang. Examens, het schoolritme veranderend als het ritme van het nummer. Spanning op momenten opkomend als de violen van dit nummer. De uiteindelijk uitbarsting van opluchting en blijheid als de conclusie.

En dan is het vakantie. De diploma's worden nog even opgehaald. Die avond mijn derde biertje drinkend. Kijkend naar de azuurblauwe lucht, een jaar de blauwe lucht als de drang naar een nieuw avontuur gemist. De warme gitaartonen van de gortdroge lucht. De anticipatie van een nieuwe queeste zo ondoorzichtig als de nacht. Het onbekende die de blauwe lucht even aan de kant duwt, om na een maandje universiteit weer terug te keren. Ik heb er vertrouwen in. Net zo als Mr blue sky er was als mijn eerste single van E.L.O. De aanstoot om alles te gaan verkennen. Het regenachtige jaar is over!

Mooiemening en opinie, respecr!!!! , misterfool Dit soort reakies zouden er meer moeten zijn. Mee eens of oneens. Hier kun je niet om heen!!!!

Bedankt Ad