Electric Light Orchestra - Out of the Blue (1977)

Mooie recensie, leuk ook omdat dit album uitkwam in mijn middelbare schooltijd. Ook bij mij zijn er aan Out of the Blue vele, vele herinneringen verbonden.

Hoewel ik vind dat het werk van E.L.O. elkaar weinig ontloopt in de periode 1971-1979 vind ik toch dat het op dit album, wat als hun grote klassieker gezien word, al iets minder aan het worden is. Een nummer als 'Starlight' is mij niet spannend genoeg, en vooral wat te zwijmelend (hoewel ook weer niet storend).

Eldorado is denk ik mijn favoriet, maar al het werk van E.L.O. uit de periode 1971-1979 kan er wat mij betreft dus goed mee door.

Ik doe er toch ook een halfje bij.

Vind je? Qua songs blijft het natuurlijk altijd de erg productieve deuntjesmaker Jeff Lynne, maar het geluid van Eldorado is veel 'organischer' en orkestraler dan het geluid van dit album, dat meer synths heeft en meer 'disco-beat' heeft.
Doet me eraan denken dat ik dit album binnenkort weer 'ns moet beluisteren!

Of het de perfectie is voor ELO weet ik niet. Ze hebben nog zo veel andere mooie muziek gemaakt. Je kan het wel zien als hun meesterwerk, zowel artistiek als commercieel. Een sensatie was het in 1977: de ene na de andere mooie single. Spacy artwork ten tijde van Star Wars. Daarna heb ik die prachtige dubbel lp van een vriendje geleend en op TDK cassettebandje gezet.

Ik wist niet wat ik hoorde. Bijna elk nummer is raak en er is een prachtige samenhang tussen stukken van het album en het album als geheel. Fraaie orkesten, koren en zang ondersteunen de oh zo mooie muziek en resulteren in prachtige wat kitchy poprock. Hoogtepunten zijn er niet echt: het is vrijwel één hoogtepunt. Elke LP kant had wel iets, maar als er dan toch een hoogtepunt is, dan is het LP kant 3: Concerto For A Rainy Day. Brilliant!

Opvallend trouwens was dat ik Jungle op single had, maar dan in 1979: het was de b-side van Shine A Little Love. Een echt apart nummer, waarvan ik dacht en denk: vind je dat nou goed? En ik vond en vind het nog steeds geweldig. Op het album wordt het weer gevolgd door de prachtige orchestrale opening van Believe Me Now.

Inmiddels heb ik de geremasterde deluxe editie uit 2007. Prachtige hardcover cd, met heel fraai boekje en een spaceship bouwpakket! Ik laat 'm er lekker in zitten en lees de uitgebreide toelichting, ook van 'orkestleider' Jeff Lynne. En rond mijn score - ook vanwege nostalgische gevoelens - naar boven af: 5,0*. Het is een echt meesterwerk.

Lynne bracht hier op knappe wijze de symfonische rock en luchtigere pop samen . Uiteraard met een fikse dosis Beatlesinvloeden .

De wat dramatischere bedoelde stukken vind ik eigenlijk het best gelukt . Steppin' Out en Big Wheels zijn erg fraai geproduceerd en uitgevoerd . Met Starlight en Jungle heb ik dan weer wat minder . Dit is de weg die Lynne op volgende albums steeds meer gaat bewandelen . Lichter , dansbaarder en hitgerichter .
Op enkele stukken na verder een heel sterke plaat . En inderdaad Lynne bracht het beste van zich zelf naar boven . Eldorado was sterk , maar Out Of The Blue is zonder meer zijn pronkstuk .

Hoe goed ik dit album ook vind, elo 2 en Eldorado vind ik toch beter. Symfonischer en net iets meer kwaliteit.

Ik ben ook wat bevooroordeeld. Die 2 albums die jij noemt, waren net voor 'mijn tijd'. Out of the Blue maakte ik toentertijd mee.

Het is natuurlijk wel waanzinnig geproduceerd . Ik meen dat er toen ook een prijs voor uitgereikt is . Gisteren weer eens even beluistert en de sfeer is treffend . Lynne weet prima wat zwaarder aangezet werk te combineren met lichtvoetigere symfonische pop . Die strijkers zijn superfunctioneel en als totaal nooit te opdringerig . Blijft jammer dat er toch wat zwakkere broeders opstaan . Maar als oorspronkelijke dubbelaar een hele fijne plaat .

Dat is waar.

Ik vond het toen ook al een hele sensatie. Nog hou ik eigenlijk van het meeste werk van E.L.O. maar uiteindelijk heb ik inmiddels toch de meeste waardering voor het trio On the third day-Eldorado-Face the music.

Misschien heeft dat toch te maken met de ijzersterke composities van een man die even was doorgegroeid na de eerste twee albums, de originele uitvoeringen met de strijkers en het nog ontberen van enigszins 'dansbare' ritmes.

Out of the blue klonk geluidstechnisch vooral prachtig, die oude ELO LP's klonken niet al te best. Maar inderdaad: had het beste van Out of the blue op 1 LP gestaan (45 minuten) dan had ik het album waarschijnlijk wel bij het genoemde trio ingedeeld.

Net als veel dubbelaars is het risico aanwezig dat er wat mindere werkjes opstaan . Minus het zwakkere werk had ie van mij ook moeiteloos de volle mep gekregen .

Het voorgaande werk die je noemt is kwalitatief ook uitstekend . Roy Wood had het goed begrepen om Lynne het alleenheerserschap te geven en zelf op te stappen . Jeff groeide al snel uit tot een alleskunner . Out Of The Blue is produktioneel in ieder geval zijn magnum opus . Een tot in de puntjes verzorgd album . Er is werkelijk niets aan het toeval overgelaten .
Jammer dat Lynne met E.L.O uiteindelijk meer een hitgerichtere koers opging . Kwalitatief nog altijd uitstekend , maar wel voorspelbaarder . Een geweldig conceptalbum had er toch in moeten zitten . Was Time trouwens geen conceptalbum ?

Mwuah, wisselvallig!

Wel geinig dat Mr Blue sky toch hetzelfde begint als Do you remember Walter, zal ie dan toch ook naar de Kinks hebben geluisterd die Jeff?

Out of the blue is een meesterwerkje die de perfectie benaderd.
Ik geeft dit album zeker een 4,5 als cijfer.
Dit album kan ik niet vaak genoeg horen!

Een consistent album met bombastmeester Jeff Lynne. 17 nummers is misschien wel wat veel van het goede, maar slecht wordt het nergens. Ws. E.L.O op hun creatiefste hoogtepunt, waarbij ze de invloeden van The Beatles zo hadden verwerkt dat het tot een eigen sound leidde.

Noem mij één zwak nummer van "Out of the Blue (1977)" . "Out of the Blue (1977)" is m.i het perfecte album van Electric Light Orchestra. Daarom van harte 5*****, ofwel de gehele volle mep, voor deze weergaloos goede dubbelaar uit 1977!

jungle en startlight perhaps

IN mr. Blue SKy zit echt een typische Harrison solo

Waren volgens mij ook de twee zwakste, maar ben daar ook weer van terug gekomen, Jungle is pas de laatste jaren een topper van me. Vond het altijd een rare tekst, maar iemand tipte mij dat na dit nummer de wekker afloopt en de vocoder zegt "Dream". Toen het kwartje viel, ben ik anders naar dit nummer gaan luisteren.

Starlight, had hij ook meer tijd aan de tekst mogen spenderen, maar qua sfeer klinkt het toch weer als een klok. Birmingham Blues vond ik ook één van de mindere maar wordt nu door mij ook gewaardeerd.

Out Of The Blue is voor mij niet het beste album van E.L.O., dat heeft eigenlijk een paar redenen, ik ben niet dol op koorgezang dat te nadrukkelijk aanwezig is. Iets minder vocoder (al voegt hij bij Mr. Blue Sky toch iets extra's toe) had ook gemogen. En zoals de opener Turn To Stone hadden er van mij meer in de plaat mogen denderen. Mijn inziens de sterkste single die ze ooit gemaakt hebben.

Maar zeer zeker de beste hoes (op lp dan natuurlijk) van hun, met een spaceship waar ze nooit meer van afkwamen. En dat door een ingeving van de ontwerper die een frisbee met E.L.O. logo had.

Nogmaals een hele sterke plaat , maar Night In The City , Starlight en Jungle ( komen ook achterelkaar ) vind ik niemendallerig en duidelijk de zwakkere broeders .

Ik kom net dit album binnen duikelen door dat boxsetje met alle studioalbums.

Ik heb niet het hele album kunnen beluisteren (ik moest midden in die Rainy Day-suite stoppen) maar ik heb nog geen zwak nummer kunnen ontdekken.

Vooral Night In The City is er een voor de boeken. Geweldige breaks en ergens in het midden dacht m'n lieve vrouw en ik even dat de auto de lucht in zou vliegen!

Nu ik me een beetje in hun albums begeef hoor ik het echt duidelijk: Queen lijkt me behoorlijk schatplichtig aan deze band.

Dit is een album vol met parels. Meer mijn ding dan hun voorgaand werk (al zitten daar ook veel parels tussen). Er zijn maar weinig 'dubbel-elpees' waarvan ik denk dat ze terecht zo uitgebreid zijn. Te veel balast haalt het geheel naar beneden. Hier is dat niet zo. Slechts enkele songs zijn wat minder. Maar ik reken daar 'Starlight' niet bij: ik heb dat nummer altijd gekoesterd.
'Wild west hero' was de lievelingssong van een overleden goede vriend van mij: ter zijner nagedachtenis wil ik iedereen eraan herinneren dat dit een topnummer is.

Onder het mom van een beetje gay is oké, vind ik deze wat nichterige pop toch wel heel erg leuk. Er staan veel klasse-nummers die af en toe wat over de top zijn, maar dat is dus niet erg. Fijne nummertjes.

Een beetje gay? Ik heb dat nooit zo beleefd. Nichterige pop? Ik heb in mijn leven zowat alles meegemaakt., Maar ik ben totaal hetero. Ik kan het ook niet helpen.
Jij, snoeperd, hebt een nieuw fenomeen over ELO geïntroduceerd. Klasse! Maar ik moet er wel een beetje om lachen. Het is idd een klassealbum en misschien moet ik op mijn 58e nog uit de kast komen. Zou mijn vrouw niet leuk vinden en erg verrassen.

Ja niet heel nichterig ofzo, het kan nog veel erger. Maar af en toe doen me de stemmen en de overthetop productie aan een wat nichterig sfeertje denken. Wat trouwens helemaal positief is, dat is waarom ik het ook zo'n aangenaam plaatje vind, zoals ik al zei dus: een beetje gay is okay

Inderdaad is nichterige pop een klassering voor Out of the Blue die ik ook nog maar zelden heb gehoord. Maar het kan, natuurlijk. Ik ben benieuwd wat daar dan nog meer onder gaat vallen en vooral wat er de kenmerken van zijn, van nichterige pop

Dat is nog eens wat anders dan het genre orkestrale symfonische rock met spacey invloeden, waar dit album tot voor kort onder viel (en een stuk spannender ook! ).

Bij 'een beetje gay' denk ik altijd aan The Bee Gees. En die zijn het ook niet, terwijl Freddie Mercury als een echte macho zong en die was ... ja het wel dus. Hoge stemmetjes zeggen dus niets over de toestand in de onderbroek. Maar wel een leuk thema hoor, Snoeperd.

Met "Don't Bring me down" komt E.L.O overigens wel erg dichtbij het Beegees geluid. Al vind ik dat zelf wel een heel geslaagd nummer.

Jazeker, de overeenkomsten zijn duidelijk en ik vind The Bee Gees heel aardige momenten hebben. Op zulke zwakke momenten draai ik nog wel eens Spirits Having Flown.

Don't Bring Me Down is wel wat bombastischer dan het meeste van The Bee Gees, maar het heeft wel overeenkomsten inderdaad. Ik hoor het ze zo zingen.
Toch die lichte discotouch waar Lynn op Out Of The Blue al voorzichtig prat op leek te hebben.
Nooit plat en best wel effectief.

Maar toch, zoals het bij The Bee Gees nooit rock werd, ging ELO nooit echt disco. Maar de invloed van de tijd nam Lynne altijd goed in zich op en gebruikte dat inderdaad effectief.