Led Zeppelin - Presence (1976)

Van tevoren had ik Achilles Last Stand al als gedoodverfde winnaar neergezet, maar bij herbeluistering valt het me toch op dat Plant bij vlagen toch echt flink tegen het valse aanzit. Nu is dat aan de ene kant allemaal ook op te vatten als lekker rauw, maar in dit geval zorgt het bij mij toch voor een tegenvaller. Ook op het tweede nummer For Your Life vind ik Plant wat futloos klinken, al gaat Page daar met een erg matige solo ook makkelijk in mee. De productie is verder wel goed en vooral Bonham doet erg goed zijn best, maar ik kan echt helemaal niets met flauwe songs als Candy Rock Store en Hots On For Nowhere. Ook afsluiter Tea For One vind ik weinig spannend. Tot nu toe echt de minste.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Houses Of The Holy
4. Led Zeppelin
5. Physical Graffiti
5. Led Zeppelin III
6. Presence

Robert Plant heeft het album ingezongen vanuit een rolstoel. Dit naar aanleiding van een behoorlijk auto ongeluk in Frankrijk.
Hij bleek zelf ook niet echt tevreden over zijn zang hier.
Toch een hele pure, vooral gitaristische plaat. Dus meer Jimmy Page minded.
Maar tevens hoor je ook dat het songmateriaal niet overal even sterk is.
Achilles last Stand steekt er door de fantastische drive en Page zijn riffs, nogal bovenuit.

Achilles Last Stand is inderdaad een wereldnummer en behoort tot mijn favoriete Zeppelin nummers. Maar als geheel valt dit album zwaar tegen vind ik. Eigenlijk is er buiten de opener geen enkel ander nummer dat ik echt sterk vind. Veel van de riffs vind ik te gezocht en klinken daardoor niet zo lekker. Het is nergens meer begeesterend of roept nooit het "ow yeah" gevoel op dat ik doorgaans bij Zeppelin heb.

Afgezien de opener en de afsluiter is dit een album dat ik geen seconde voor mijn plezier heb kunnen beluisteren. Wat een berg kinderachtige zooi krijg je hier over je heen gestort. Page speelt gewoon ongelooflijk vals op For Your Life. De band is het echt helemaal kwijt. Het lukt ze gewoon niet meer om te swingen zoals het op de eerste vier albums deed. Tea For One is nog wel ok, maar het kan zich net meten met het topmateriaal dat enkele jaren ouder is. De rest is eerder beledigend en een schrijnend voorbeeld van gebrek aan (zelf)respect. Futloze hardrock. The Last Stand Of Achilles verdient een beter lot dan een plaats op deze plaat.


Tussenstand:
1. Led Zeppelin IV
2. Led Zeppelin II
3. Led Zeppelin
4. Led Zeppelin III
5. Physical Graffiti
6. Houses Of The Holy
7. Presence

Weer eens gedraaid vandaag.
Door Ruud C en lennert, aangestoken om Zep weer eens aandacht te geven.
Ik was bijna vergeten hoe sterk Nobody's Fault But Mine trouwens ook is.
M.i een onvergetelijke bluessy hardrocker dat zeker een favo is op deze plaat.
Achilles Last Stand blijft crackin'.
1 van Bonzo's beste drumpartijen. Klinkt als hij op een battlefield mitrailleur schoten lost. Wat een energie en stuwing.
Page ook erg goed hier.

Desalnietemin blijf ik bij mijn 3,5.
Presence is in totaliteit echt een stapje terug.
Hoewel ik de rauwere produktie wel weer waardeer. No nonses.

Nobody's fault but mine is inderdaad een prima song! Op een verder vrij aardig album overigens.

Ik vind het een van de minste albums van Led Zeppelin, absoluut. Misschien hadden ze het wat later op moeten nemen, toen Robert niet meer in de rolstoel zat....

Tegenwoordig zou er ook meer tijd zijn, schat ik zo in.
Toendertijd was het doordenderen en het liefst elk jaar plaat+tour en het riedeltje weer opnieuw.
Kan dan haast niet anders of een band valt uit elkaar of de inspiratie raakt wat zoek.
Het was een tijdperk dat wat betreft Zep alles wat tegen zat.

Acceptabel album, maar niet het niveau van wat ze er voor hadden.

Mooi verwoord!

Dat deel van Achilles vanaf 8:26.... ze bewaarden het mooist voor het laatst

Dat Candy Store Rock en Hots on for Nowhere op Coda hadden moeten staan onderschrijf ik, ze kennen goede momenten, maar als song blijven ze niet overeind.

Royal Orleans vind ik dat wel weer lekker gedreven en knap funky. En Tea For One heerlijk met een spliffje.

Productioneel lijkt het nog het best te horen hoe stoned Jimmy was in die tijd. Gitaar op voorgrond, achtergrond, overgangen far out. Zang ook.. Begrijpelijk misschien vanwege omstandigheden, maar fuck it! Dat doe je niet met je kindje.

Ik ga hier wat terug in beoordeling, na enig herbeluisteren.

Ik probeer mij ook te herinneren, hoe er destijds er tegen dit album werd aangekeken toen het werd uitgebracht en hoe, in combinatie daarmee, Led Zeppelin eigenlijk op weg was naar het einde van de band.

Er mag van mij worden geredeneerd, dat Led Zeppelin feitelijk de oerknal in de heavy metal is geweest, ongeëvenaard dus, maar dat tegelijkertijd een uitdijende knal weliswaar nog aardig blijft maar dat de absolute oerknal in de praktijk nooit meer kan worden bereikt.

Daar komt nog wat bij. Naast de dus ongeëvenaarde muziek in de jaren 1969-1972 was er ook de functie die de band onmiskenbaar had als gezicht van een generatie. Die combinatie van muziek en 'smoel' hebben Led Zeppelin de legendarische status gegeven die het tot op vandaag nog steeds heeft.

Maar in de periode 1973-1982 verloor Led Zeppelin niet alleen de muzikale veren, ook hun rol als ultieme vertolker van de opstandige jeugd kwam te vervallen. Door de komst van andere gezichten, andere bands en van een andere jeugd.

Dat maakt, dat er in 1976 tegen LZ kon worden gezegd "we hebben het allemaal al gehoord en het is nog een stuk minder ook". De echte relevantie was verdwenen.

Elke periode in de rock had zo zijn geweldenaren.
Van rauwe opvallende bandjes die in de 60's het daglicht zagen, is het duidelijk dat Zep de hardrocklichting een poos aanvoerde.
Maar zoals wel vaker lijkt de magie om wat voor reden dan ook ineens een pak minder.
Nu heeft Led Zeppelin geen rampzalige albums gemaakt, maar de urgentie neemt inderdaad met het vorderen van de 70's af.
Ze waren echt niet de enige. Ik vind bijv dat The Stones na Exile On Mainstreet (1972) artistiek niet meer in de buurt kwamen van dat onterecht pas later erkende meesterwerk voor velen.
Pappen en nat houden, met enkele uitschietertjes nog in het verschiet.
Neem The Who, zelfde verhaal. Met Quadrophinia overtreft de band nog een keertje zichzelf. Daarna is het alleen al een dagtaak om Madman Moon in het gareel te houden.
Ach, het is altijd zo geweest. Op een gegeven moment staat er een nieuwe generatie op de deur te rammelen en ben je als succesvol geworden megaband oud. Alleen het sentiment geldt nog ( Rolling Stones al decenia lang.)

Eens met musician. Deze Zep kent minder inspiratie. Het halfje laat ik echter wel staan.
De band heeft in ieder geval getracht weer enigzins back to the roots te gaan.
Weinig opsmuk en bij vlagen een lekkere gitaarplaat.

Ik ben wel een liefhebber van deze Led Zep plaat. Het was in 1976 ook mijn eerste aanraking met ze en ik was overdonderd en om...en elke keer als ik deze opzet doet het me nog steeds wat hoewel ik hem ook een tijdje niet hebben kunnen draaien omdat het tijdens mijn sneeuw en drankjes verslaving mijn standaardplaat was, staat ook vol met verwijzingen naar coke...tenminste dat hoorde ik er toen allemaal in. Dus eenmaal clean heb ik deze een tijd niet kunnen trekken. Ik ben inmiddels alweer bijna twintig jaar schoon en sta ook al even zo lang droog..en draai ik deze weer met enige regelmaat en nu doet ie me meer denken aan het plezier die dit album me gaf tijdens mijn nog onschuldige jeugd.

En ook dit album staat in de jaarlijst 1976 van Oor, maar op een gedeelde 47e plaats (van 50). Naar mijn mening wel terecht. Een tegenvallend album voor zep-begrippen. Het is niet alleen omdat Robert Plant en Jimmy Page steekjes laten vallen; het zijn ook de composities die me minder aanspreken.
Het album komt ook in andere jaarlijstjes niet voor, dat zegt wel voldoende.
Ik blijf bij mijn 3*

Plant klinkt hier en daar bijna Jon Anderson achtig.

Vind het allemaal niet zo geweldig.

Ben altijd geneigd dit hun minste werk te vinden, maar heb het er niet minder om gedraaid. Neem nou Hots on for Nowhere en Royal Orleans; dat swingt toch behoorlijk. For Your Life knalt er behoorlijk uit op Celebration Day, zo sterk komt het op Presence niet over. Candy Store Rock is in de regel een rocker waar ik mijn hoofd moet bijhouden. Wat me opvalt aan het album is dat toetsen en akoestische gitaren achterwege blijven.

Is toch een sterke LZ plaat hoor.
Vroeger begin jaren 80 denk ik, was er op de Nederlandse radio elke week een groep waar ze een uur lang materiaal van draaide. En bij deze was ooit LZ aan de beurt. Ik heb dat toen nog opgenomen op een cassette én daarna grijs gedraaid.
Ze draaide onder meer For Your Life, Nobody's Fault But Mine en Tea for One .
Hoogtepunt van Presence is ongetwijfeld Tea for One ( ook nog aardig gecoverd door Bonamassa )

A minute seems like a lifetime
Oh baby, when I feel this way

Vind ik ook wel mooi hoor, evenals de kant-openers. Mijn stukje tekst beperkte zich tot wat daar tussenzit en ik vond het vervolgens wel af. Begin jaren 80 was net voor mijn tijd, dat was meer halverwege. Platen lenen van de bibliotheek en op cassette zetten zoals II en IV. Presence was daar nog niet bij, dat werd in '88 een herdruk-elpee. Heb het oeuvre van Led Zeppelin rond de millenniumwisseling op CD als remasters aangeschaft en die gaan nog steeds mee.

Achilles Last Stand, een nerveus doch creatief stuk waarbij Bonham de credits toebedeeld moet krijgen, wat een drumwerk van de beste man. De dikke 10 minuten zijn echter wel wat teveel van het goede, hoewel de song wat knap is, ook anno 2020 uit had kunnen komen, het is tijdloos. For Your Life is vrij eenvoudig van opzet, lijkt ontstaan te zijn in een spontane jam en vormt een prima song. Royal Orleans van hetzelfde laken het pak, een relaxed Rhythm & blues nummer waar weinig mis mee is. Nobody's Fault But Mine, inmiddels het bekendste werkje van dit album, ook hiervoor geldt; een prima werk. Met Candy Rock Store heb ik weer weer een stuk minder, alsof het een ruige Elvis song betreft, het ritme vind ik wat vervelend, een van de mindere songs op de schijf. Hots on for Nowhere rockt maar kan mij ook niet zo bekoren. Tea for One doet dat dan weer wel, een episch geheel, doordrenkt met bluesinvloeden en een ritme om in te zwelgen. In dit geval vormt de lengte van de song voor mij geen probleem. Conclusie; de heren zijn niet voor 1 gat te vangen, de variatie van voorganger maar ook onevenwichtige Physical Graffiti blijft hier grotendeels achterwege. Hetzelfde geldt voor de folkinvloeden, alsof de band terug wilden keren naar hun roots maar daar ook hun eigen draai aan wilde geven. Wat ook opvalt; Plant lijkt wel wat lager te zingen en komt een stuk minder theatraal uit de hoek en dat gegeven leent zich goed bij dit songmateriaal. Sterker nog, de focus is terug, het materiaal is soberder maar ook solide en deze Rhythm & blues variant smaakt mij goed.

Tussenstand:

1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin
3. Led Zeppelin IV
4. Presence
5. Led Zeppelin III
6. Physical Graffiti
7. Houses of the Holy

milesdavisjr claimed hier dat Plant wat lager zingt (misschien omdat ie in een rolstoel zat en dus letterlijk lager zong?), terwijl Deranged beweert dat Plant hier soms als Jon Anderson klinkt. Iedereen hoort weer wat anders. Ik hoor een Plant die nog goed bij stem is en ook bezieling uitdraagt. Misschien wel mijn favoriete Zeppelin album.

De zang van Robert Plant is iets minder krachtig dan op voorgaande albums maar - zoals ik eerder zei - het songmateriaal blijft nog meer achter. Achilles Last Stand en Nobody's Fault But Mine zijn prima, de rest is minder geïnspireerd en kan daar niet aan tippen. Het album lijkt mij te snel uitgebracht, misschien om de opkomende punkgolf voor te zijn.
Vele bands die de beginjaren '70 bepaalden waren anno 1976 uitgeblust: Deep Purple, Led Zeppelin, Black Sabbath, Slade ... niet verwonderlijk dat de punk toen opkwam.

Een matig album. Het zijn vooral de songs die van veel mindere kwaliteit zijn dan de meeste op hun albums tot en met Physical Graffiti, maar ik vind het album in zijn totaliteit ook een matte indruk maken, hoewel er (met name) door Page en Bonham wel adequaat wordt gemusiceerd. Maar de vonk slaat niet over, althans niet bij mij. Voor mij een flinke teleurstelling na de voorgaande albums, die alle een behoorlijk niveau hebben. Kocht het album pas nadat het goedkoop op cd werd uitgebracht. Vooral vanwege Nobody's Fault But Mine (met die heerlijke mondharmonica) en Tea for One hoort het toch in mijn verzameling thuis, al draai ik het dan zelden.

Achilles Last Stand en Nobody's Fault But Mine overtuigen dusdanig dat Presence een voldoende scoort wat mij betreft.
Voor de rest is het een plaat geworden met té weinig echt memorabel songmateriaal.
De band zorgt als gewoonlijk dat het nooit slecht wordt, maar je hoort een terugval in het algemeen.
Ze waren beter op dreef op al de voorgaande albums.
De ellende begon in 1977 toen de tour halverwege moest worden afgeblazen i.v.m de dood van Plant's zoontje. Het begin van het einde was ingezet.

Voor mij is dit er een om rap te vergeten - haalt absoluut niet het niveau van veel van hun voorgaande albums - maar ja, mogelijks zijn we in het begin te veel verwend geweest - dit album zal slechts een voetnoot in de geschiedenis van LZ zijn.

Een waar top album van Zeppelin, met enkele van hun beste nummers erop, nl. Achilles Last Stand, Nobody's Fault But Mine en For Your Life (en de rest is ook niet verkeerd).

Kocht deze lp eind 1988 om de LZ verzameling compleet te maken. Ik was op 1 en 4 na zwaar teleurgesteld, nog steeds trouwens. Eind jaren 60 en begin jaren 70 was dit echt een fantastische band maar na PG hadden ze beter kunnen stoppen. Nog een paar jaar aangemodderd maar helaas liep de Zeppelin langzaam leeg.

Lekkere frisse plaat, met een paar van hun beste stukken. Heb deze vaker beluisterd dan hun eerste drie bij elkaar. Plaat verveelt me niet snel.

Deze vind ik inderdaad ook matig. Dan vind ik In through the outdoor (stukken) leuker om te luisteren. Daar gaan ze voor mijn gevoel namelijk echt een compleet andere koers varen. Of je dat mooi vind ligt aan jezelf. Op deze Presence bekruipt me altijd het gevoel dat ze té geforceerd weer meer richting de eerste twee albums wilden qua stijl . Alleen lukt ze dat op Nobody's fault en Achilles last stand na niet echt geweldig vind ik. Echt slecht is het natuurlijk nergens maar het album komt ook nooit echt lekker 'los'.

De opvolger van Presence ervaar ik dan weer als een wisselvallig samenraapsel van losse ideeën, ik ben er nooit echt ingekomen. In tegendeel tot Presence waar de focus weer ligt op wat 'spartaanser' songmateriaal en de blues gelukkig ook weer een iets grotere rol toebedeeld krijgt. Nee, de koers die werd ingezet met In Through the Out Door kan mij dan weer niet bekoren.

Ik vind beide albums top!