Led Zeppelin - Presence (1976)

Voor LZ maatstaven matig, gelukkig staat er nog Achilles Last Stand op wat ik een van hun beste nummers vind.

Prijsnummer idd. For Your Life en Nobody's Fault But Mine zijn ook dik in orde.

De rest behoort imo niet tot hun sterkste werk.
Het theekransje duurt ook veel's te lang.

Niet zomaar een ongelukje, naar ik heb vernomen.
Als ik het goed begrepen heb was Plant het hele circus om de band heen ook een beetje beu in die tijd.
Als je Bonham en (vooral) Page ziet in het begeleidende fotoboekje bij de Deluxe van Physical Graffiti... je zou ze nog geen jaar geven.

Typisch die tijd ook kaz. Moordende tourschema's en daarna gewoon weer een plaat opnemen.
Een circus inderdaad.

Sterker nog, Plant werd door Page gesommeerd om zich zsm in de studio te laten gelden.
Plant was er op z'n zachtst gezegd niet zo blij mee.

Tja, Page was echt de grote leider- da's een zekerheidje.

De man is overigens nog helemaal in de Zepmood, getuige zijn zoveelste remasters en de promotie die hij keer op keer doet.
Plant is er allang klaar mee en is op een waardige manier aan zijn laatste jaren als artiest bezig.

Leuk voor beiden en voor ons.
Plant solo nog steeds de moeite waard en m'n Zep-cd's klinken gaandeweg beter dan ooit!

Heb je ook gelijk in. Allerlei voordelen.

Moet wel bekennen dat mijn Zep interesse wat ingedut is. Lang niet meer gehoord.
Maar zoals vaker...... oude liefde roest niet.

Helemaal eens. De band behield altijd hun geloofwaardigheid. Elke album heeft sterke en minder sterke tracks, maar dat doet weinig af aan hun legende.

En voor wat betreft Presence.... ik heb wat met dit album. Tuurlijk, een paar nummertjes zijn wat minder memorabel.... maar Achilles, For Your Life, Nobody's Fault, Tea For One.... Fuck wat lekker.

Bevat Pages's en Bonhmams most defining moments. Geweldige sound ook. Ik hou van dit album.

En Royal Orleans, Candy Store Rock en Hots On For Nowhere? Die horen er wat mij betreft helemaal tussen! Zou ik miljoenen aangeboden krijgen, zou ik nog niets aan dit onterecht hevig bekritiseerde album veranderen. Presence is imo Zep's beste!

Bijzonder dat je deze noemt als je favoriete LZ kaztor. Ken je de rest eigenlijk wel?

Zoals de meesten hier vind ik een te groot deel van de composities ondermaats voor LZ begrippen. Die 3 die jij noemt zeker.

Ik ben het best wel een beetje met Kaztor eens, deze plaat bestaat voor de helft uit geniale LZ muziek... en ja... ik ken/heb alle LZ platen in huis.

Wat "de meesten" op MuMe (of waar dan ook) vinden interessert me geen lor.. hooguit wat meer nieuwschierigmakend...

Jaja, ik bedoel er ook niet mee te zeggen dat je je dient te conformeren aan de grote gemene deler van de muzieksmaak. Ik haal 'de meesten' aan, omdat mijn stelling over de verhoudingsgewijs wisselvallige kwaliteit van het gebodene niet voor het eerst alhier opgenoteerd wordt.

Ach, het zal allemaal wel.

Celine Dion verkoopt ook miljoenen, zeg ik maar.

Plant vorig jaar nog op Werchter gezien en het was duidelijk dat diene gast zich nu gewoon amuseert op een podium en daarbij ook nog geweldige muziek maakt.
Was het beste concert van de ganse driedaagse

Tja, hier werd het allemaal wat minder met deze gigant. 'Achilles Last Stand' is ouderwets pakkend, maar het meeste klinkt toch wel wat geforceerd en gezocht. Het intuitieve is er wel een beetje vanaf. Toch nog steeds ruim voldoende, want de kwaliteit van Led Zep is te groot voor een absolute misser.

Al jaren hoor en lees ik niets anders dan dat 'Presence' de slechtste LP van Led Zeppelin is. Ik heb de plaat dan ook altijd links laten liggen nadat zo rond 1985 de band van een singles band uit mijn vroege jeugd, overstapte naar LP band. Vanwege alle heruitgaves ben ik ook Presence gaan luisteren en eigenlijk vind ik er weinig mis aan, behalve dat het niveau van de eerste vijf LPs zo ontzettende hoog ligt. Met 'Nobody's Fault But Mine' en 'Tea For One' staan er twee enorme krakers op de plaat. Met vier andere songs doen ze nog eens over wat ze al vele maken eerder zo vreselijk goed deden en een keer schiet de band zwaar onder de ondergrens, 'Royal Orleans'. Dat is een veel hogere score dan op 'Physical Graffiti'. Pleasantly surprised noemen de Engelsen dat zo mooi.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Nu ik nog eens goed naar deze plaat luister, denk ik dat ik mijn waardering toch moet opschroeven. Ik heb destijds te snel 3,5 sterren gegeven want dit is gewoon een heerlijke plaat die lekker wegluisterd. Vooral Bonham vind ik erg sterk op Presence. Die drieënhalve ster gaan er vier worden, misschien zelfs wel 4,5.

Ik heb hier precies hetzelfde gevoel over. Ik begon zelfs nog lager met 2,5 ster, maar meerdere luisterbeurten doen toch wonderen.

Het drumwerk is inderdaad (zoals op alle LZ platen) genieten, maar de nummers zijn echt zo middelmatig nog niet, zoals de eerste luisterbeurten destijds deden vermoeden. Het klinkt allemaal iets gepolijster dan de 1e albums, maar slecht is het echt niet.

'Slechte' albums van Led Zeppelin zijn er niet.

Nou. .. ik kan er wel een noemen . Slecht inderdaad niet,.maar zeer matig zeker wel

Led Zeppelin - In Through the Out Door (1979)
.. dan is allegaartje Coda nog een stuk interessanter.

Oh ja, welke dan? Geen één van de reguliere albums.

Ach hou alsjeblieft op, lennon. In Through The Out Door is werkelijk een fantastisch album!

All my love for In Through The Out Door, wat anderen ook vinden.

Zie mijn review van dat album... dat nummer is nog enigszins ok.

Mijn probleem met dat album is vooral het overmatige en zinloze synthesizer gebruik.

De afgelopen tijd heb ik deze nog een paar keer gedraaid in de hoop dat ik toch wel iets van waarde in de drie kortste nummers zou kunnen ontwaren, maar helaas, ik vind ze nog altijd stuk voor stuk behoren tot het vervelendste dat Led Zeppelin heeft opgenomen. De twee middellange nummers blijven sterk, en wat gelukkig evenmin is veranderd is dat ik voor de twee langste nummers superlatieven tekort kom, die staan bij de (zo uit het hoofd en de losse pols berekend) eerste zes van mijn persoonlijke Zeppelin-top-tien, vandaar de nog altijd hoge score voor dit album. En het blijft Led Zeppelin hè...

Mijn zo goed als integrale stijlenpalet, bijna alle bands die ik tussen 2005 en vandaag ook maar minstens ten dele kon appreciëren, tot en met de volgorde van mijn Musicmeter top 10, over alle concerten waar ik in m'n leven al naartoe ben gegaan, mijn complete muzikale identiteit, is te danken aan één nummer: Achilles Last Stand. In het najaar van 2004, ik was net 15 geworden, kwam een klasgenoot met dit lied aankloppen. In mijn koppige Blink-182-fase had ik er in eerste instantie niet veel aandacht voor.

"Dude, een lied van meer dan 10 minuten, dat kan toch helemaal niet? Dat wordt toch saai na een tijdje, steeds die herhalingen van verzen en refreinen?"
"Luister maar gewoon eens goed".
Wist ik veel toen...

Een wereld ging voor me open. Jimmy Page was mijn onbetwiste held, torenhoog bovenaan de piramide en boven de anderen zwevend. Nog geen 2 maanden eerder had ik voor de eerste keer een gitaar vastgepakt. Ik wist meteen wat te doen. Blink-182, Sum 41, Linkin Park en Limp Bizkit legde ik weg en Led Zeppelin kwam in de plaats. Ik wilde elk lied leren spelen. Niet zo eenvoudig als je slechts enkele maanden eerder voor het eerst een gitaar van dichtbij had gezien. How the West was Won heb ik ontelbare keren beluisterd, elke noot van het 25 minuten lange Dazed and Confused neuriede ik mee. Jammer dat mijn dagelijkse treinrit naar school slechts 12 minuten duurde. Mocht gerust het dubbele zijn. Iets later passeerden ook Pink Floyd, The Unforgettable Fire van U2 (nog steeds het enige U2-album dat ik een beetje ken), Radiohead, Sigur Ros, The Beatles, Porcupine Tree, Opeth enzovoort de revue. En dan zitten we nog steeds maar in 2009. Het zou me te ver leiden om het parcours sindsdien te etaleren. Doet me eraan denken dat ik hier hoogstnodig nog eens mijn top 10 door elkaar moet schudden.

Enigszins ironisch is het feit dat ik Presence eigenlijk nooit, maar dan ook nooit, integraal beluisterd heb. Ik zie dat mijn vorige zelve genaamd "nicolas" in deze thread in 2005 aangaf dat hij Tea for One en Royal Orleans "niet mis" vond Eerlijk gezegd, ik heb vandaag geen idee hoe die songs klinken. Led Zeppelin zal ik altijd als één van mijn pakweg vijf favoriete bands aller tijden beschouwen (staat ook zo in mijn Artiesten top 10). Misschien moet ik maar eens een weekendje besteden aan een aframmeling van hun studio-albums van I tot Coda.

Achilles Last Stand, wat een wereldnummer, wat een eye-opener, wat een unieke sfeer heeft dat lied. Ik had nog nooit zoiets gehoord. Ik verstond het niet, het intrigeerde me en ik luisterde opnieuw en opnieuw. Beu zal ik het nooit geraken.

Kijk, zulke berichten vormen voor mij de kers op de MusicMeter-taart, dank je wel Mindscapes. En dat omgooien van je top-10, heerlijk bevrijdend is dat, ongeveer wat andere mensen (misschien) ervaren met "ontspullen".

Leuk geprobeerd, maar deze plaat kan mij niet boeien. Het album opent goed, maar daarna vind ik enkel Nobody's Fault But Mine nog noemenswaardig. De rest gaat aan me voorbij en het blijft niet hangen. Als het laatste nummer de vier minuten aantikt vind ik het wel weer mooi geweest.

Over een halfjaar probeer ik het weer.

Wat heeft deze plaat weinig stemmers vergeleken met de voorgangers. Zonde, want hij is echt de moeite waard. Vier van de zeven stukken zijn gewoon geweldig, de rest is goed.

Ik verwachtte helemaal niets van deze plaat, maar hij valt me eigenlijk heel erg mee. De 4 langere nummers zijn gewoon erg goed; met name Achilles Last Stand is briljant. Daarentegen hadden de 3 korte nummers eigenlijk wel weggelaten kunnen worden. Ik kom gemiddeld op een 4 uit.