@Brendybear: bedankt voor deze uitgebreide goed beredeneerde post. Al ben ik het wel niet me je eens, want ik vind het namelijk wél een héél goed album, en de vergelijking met U2 gaat mijns inziens écht niet op. En zeker niet waar je Black & White met How To Dismantle.. vergelijkt. Op dat laatste U2-album is het bloedarmoede troef...
Wat "comeback" betreft: dat schrijft de pers he, ze waren niet weg he... album in 2002, tour in 2002, tour in 2003, tour in 2004, release van Silverbox in 2004, release in de silverbox van "Our Secrets Are The Same", dat alin 1999 klaar was, en nu dan Black & White.. maar het is wel hun eerste plaat met nieuwe songs in 3 jaar...
Ik vind het juist goed dat JIM KERR EINDELIJK Heeft geleerd om zijn stem niet langer te forceren! Als je naar "Good News For The Next World" luistert... dat is om te janken hoe hij daar zijn stem in bochten wringt,.. Trouwens ook wat mijn betreft hun dieptepunt (alleen de coverplaat Neon Lights is misschien nog slechter)...
Wat de charts betreft, ik weet niet of je in Nederland of Vlaanderen woont, maar hier in Vlaanderen, scoort zowel het album als de single hoge toppen hoor
@André, inderdaad: ik mag dan wel voorzitter van de Simple Minds fanclub zijn, het wil niet zeggen dat ik
a) niet naar andere dingen luister
b) alles zomaar slik wat de minds uitbrengen..
Nog even mijn visie..
Simple Minds sinds "Once Upon A Time" (1985); toch hun (commercieel) hoogtepunt...
- 1989 - "Street Fighting Years": schitterende plaat, maar commerciele zelfmoord
- 1991 - "Real Life": halfslachtige plaat met heel knappe, maar helaas ook veel wegwerpsongs.
- 1995 - "Good News For The Next World" (ik noem het altijd "bad news") help! wat een gedrocht: Simple Minds willen hardrock klinken? Charlie: we WETEN dat je gitaar kan spelen

Een absoluut hoogtepunt wel: "Hypnotised"!
- 1998 - "Néapolis", zeer goed idee om terug te keren naar de rauwe industrial synth sound, en Pete Walsh te betrekken.. er werd toen gesproken van Krautrock.. Néapolis is een goede poging om acoustics met synths te verzoenen, maar de plaat "mist" het magishe, en komt wat koud en (letterlijk) metalig over.. aan de sound kan worden gesleuteld: dat zou later met de remaster in 2002 gebeuren. De plaat bevat enkele knappe songs, maar slaagt absoluut niet aan en wordt een commerciele flop. Toch een van mijn favorieten, mét zijn manekementjes die ik erbij neem..
- 1999/2004: "Our Secrets Are The same". Schitterend. Wat niet (helemaal) lukte op Neapolsi lukt hier dus wel, een perfect huwelijk tussen electronica en acoustic én enkele killer gitaarriffs ...
- 2001: "Neon Lights". Het idee om hun favorieten te coveren is zeker niet slecht, maar helaas staan er op de plaat heel wat draken op.. foutje...
- 2002: "Cry". Een goed album! Maar als je een nieuwe plaat maakt heren, promoot die dan ook he. De CD, het afschuwelijke artwork daargelaten, kent heel wat knappe songs, en laat goed horen hoe SM zoekend is om enerzijds hedendaags en andertijds vintage Simple Minds te klinken.. helaas maar twee Burchil/Kerr composities op de plaat.
- 2005: "Black & White 050505". Fantastisch. Vintage SM en hedendaagse frisse pop & rock vormen hier een perfect huwelijk! Geen come-back, maar wel in de zin van: hou maar flink met ons rekening, we eisen onze plaats bij de groten terug op... en deze keer hebben Kerr & co ook beter nagedacht: als je iets uitbrengt waarop je fier bent: dan promoot je dat ook afdoende... en dat gebeurt nu dus
"Ugh, ik heb gezegd"
