Simple Minds - Black & White 050505 (2005)

Groeten terug!

Dan luister ik net weer wat live-cd's uit de periode 1979-1983 (oa Utrecht 1980,Glasgow 1981,Newcastle 1982 en Nijmegen 1983),en dan vraag ik me nog steeds af wat er in hemelsnaam in de hoofden van met name 'Kerr' en 'Burchill' is gebeurd;Ik heb die tijd niet bewust meegemaakt,maar jee,wat waren die gasten toen vooruitstrevend en experimenteel,een 'Radiohead' avant la lettre (of zoiets)

'Black And White' is zeker geen slecht album;Een prima nummer als 'Dolphins' doet me denken aan het majestueuze 'This Earth That You Walk Upon',en is wat mij betreft het hoogtepunt van dit schijfje.

De overige nummers zijn zeker niet verkeerd,maar ook nu niet echt briljant te noemen.

Dat dit het beste album is sinds pakweg 'Street Fighthing Years' zegt meer over de kwaliteit van de cd's die daarop volgden,dan het niveau van 'Black And White'

Een 3,0.

edit:

De nieuwe single 'Stranger' is wel een erg groot misbaksel.

Tjaa... met die eerste zinsnede ben ik het ook meteen eens. Vind dit wel een goede plaat, maar het geeft me net niet het typische SiMi-gevoel. Heb een beetje een U2-ripoff gevoel (ja, veel meer dan bij oude platen dus!). 3½*

Eens. Het enige echt zwakke nummer van de cd.

ik heb deze site toevallig gevonden vandaag via via (waar google al niet goed voor is), ik heb vele opmerkingen gelezen de ene al positiever als de andere, sommige juist de andere misschien weer niet (al een geluk dat ni alle mensen het zelfde denken of het was nog een groter probleem om tickets te kopen voor een sm concert)

Wat ik van het nieuwe album zeker kan zeggen is dat het mij compleet verraste, het gaf mij een heel goed en warm gevoel van binnen, een gevoel dat ik idd bij de vorige albums niet altijd had. Laat ons hopen op een succesvolle verkoop, ik heb alvast weer men steentje bijgedragen en het album ligt bij de collectie.
Je kan me tegen het lijf lopen op twee van hun concerten al zeker (17/02/06 in amsterdam en op 27/03/06 in brussel), ik vond ook nog een artikel op een andere site waar zou bevestigd zijn dat SM zou optreden tijdens de zomer op Bospop (www.bospop.nl)

Steven

Steven het klopt: Simple Minds spelen op 8 juli op Bospop, zie ook: www.bospop.nl, www.sparkle.be en http://www.festivalinfo.nl/festival_detail.php?festival_id=4011

Welkom hier op MuMe
En tot 17/02 wellicht (27.03 kan ik me niet vrijmaken)

@Casartelli: volledig oneens hoor.. Niks U2-ripoff! B&W050505 ligt heel regelmatig op; How to dismantle heb ik al héél lang niet meer gedraaid en was van in het begin één grote ontgoocheling: niet slecht, maar het "wauw gevoel" kwam maar niet!
B&W050505 daarentegen...

Enne.. Cynic/VdGriend... Stranger.. Wel, ik vind dat eigenlijk een geweldige song eerlijk gezegd...

zo zie je maar.. Smaken en kleuren he

Tja, kweetnie... het zit hem wat in het gitaarwerk denk ik. Kom ik op terug zodra ik hem opnieuw beluisterd heb

eerst men weg nog wat zoeken ginde rin amsterdam, zal tevens men eerste bezoek aan de stad zijn ik maak er een tweedaagse van ik ga per spoor naar ginder dus mijne auto kan ik er al niet verliezen of vergeten waar die geparkeerd staat weet iemand mij te zeggen of de hall vlot te bereiken is?

Toen de release van Black & White aangekondigd werd medio Juni op een Engelse site over Simple Minds ( weet niet meer precies welke ) werd er een cd gepresenteerd ( een soort project waar ze gelijktijdig met B&W mee bezig waren ) genaamd "The devil came down to Moscow". Maar ik heb er voor de rest nooit meer iets over gehoord of gelezen.
Weet mischien iemand iets over dit project of cd?

SW, de engelse site die je bedoelt is "dreamgiver", en het project staat op "hold" geloof ik, en het is vooral een project waaraan Charlie Burchill en Jim Kerr werken. Nu met de nieuwe tour op stapel (ttp://www.sparkle.be/concert.htm) zal dit wel niet meteen prioriteit krijgen....

Bedankt voor de informatie c-moon.

Wat was er een ophef, op deze site dan, over deze plaat van de Simple Minds. Gelukkig is het alweer een beetje weggeëbt. Men zal inmiddels ook wel door hebben dat het maar een matige plaat is. Heb hem nu 1 x beluisterd, maar ik denk dat het daar bij blijft. Zeer, zeer matig. En mensen die het vergelijken met het oudere, betere werk (Vanaf Sparkle in The Rain terug, zeg maar): luister nog eens goed! Met deze Middle-of-the-road-rommel naderen ze akelig dicht het Toto/Mark Knopfler-niveau! 2*

Simple Minds=Toto

Oh......okeej. Dat wist ik dus niet. Snel mijn score maar even aanpassen dan

Interessante opinie van andré, waar ik wel loodrecht tegenover sta. Ik vind het in eerste plaats een sterk album, met stuk voor stuk sterke songs. Met een overtuigende instrumentale uitstraling. In tweede plaats is het de 'authentieke' sfeer die het "good old Simple Minds" gevoel oproept, met nadruk op 'authentiek'. Want in dat woord schuilt volgens mij het grote meningsverschil. De een gelooft niet dat het 'echt' is, de ander is hier wel van overtuigd.

Ik denk dat Allmusic en André met hun 'toot' ergens tegenaan gebotst zijn om zulke onzin te verkopen.
Toto, hoe durven jullie!
Mark Knopfler verdient ook beter.
Voila.

Ik wacht nog altijd met een stem uit te brengen. Heel goed album in elk geval. Ik hoop dat de band ooit zoals Duran Duran terugkeert in de voor-mij-beste bezetting met Kerr, Burchill, McNeil, Forbes en Gaynor.

En dan een goede plaat maken zeker? Dat geloof je toch zeker zelf niet? Geloof mij nou maar: zo goed als ze waren (t/m 1985) worden ze echt niet meer. Doe zoals ik, geniet van het oude werk en negeer het nieuwe.

waarom het nieuwe negeren terwijl dat ook hartstikke goed is, in ieder geval Black&White dan.
Een band moet zich met iedere cd opnieuw bewijzen en dat hebben Simple Minds met deze toch zeker wel gedaan.

SoundWave!! Ik kon het niet beter zeggen!!!

INDERDAAD !!
Wat mij betreft is de eerste écht goed plaat sinds "Our Secrets.." (maar die is nooit echt officieel onafhankelijk gereleased dus die telt niet echt mee), of "Street Fithing Years"!

'Real Life' vond ik maar 'zo zo': prachtige nummers maar ook enkele regelrechte draken, 'Good news...' vond ik een waar dieptepunt, met uitzondering van 'Hypnotised', 'Neapolis' was een heel verdienstelijke poging, maar voor menig luisteraar 'te' kraurockachtig, te metalig ook/ ontoegankelijker... Over 'Neon lights', de coverplaat zullen we maar zwijgen zeker?
Met 'Cry' voelde je al dat de band het nog steesds kon... een goede plaat, maar ze klonk ietsje te 'retro' of te poppy.. ergens mankeerde het grote vuur nog..

Maar met BLACK & WHITE 050505 kregen we opnieuw een plaat die, hoe compact dan ook, volledig was.. af.. alles klopt, de lyrics, de opgeroepen sfeer.. de muziek .. Misschien niet superorigineel, maar zeker niet retro, misschien niet super vernieuwend, maar wel eigentijds, en zeker een knappe collectie aan songs met een ongeloofelijke vibe & drive.. enerzijds de 'wall of sound' van weleer en toch ook weer heel eigentijds.. een beetje 'Sons & fascinations' gemengd met 'once upon a time', en 'our secrets are the same', en.. een heel eigentijdse Simple Minds touch...

Enfin.. je leest het mijn mening over het album is niet veranderd..

En.... 'bring back mick & derek'??? Waarom dan?
De huidige line up vind ik prima! T is trouwens de line up al sinds 1999 van bij het toen niet uitgebrachte Our Secrets... album, deze line up heeft ondertussen al getoerd in 2002; 2003 & 2004... en afdoende bewezen dat ie werkt...

Trouwens DEREK FORBES en MICK MACNEIL zijn nu druk met hun band A FEW GOOD MEN...

En toch mis ik vooral McNeil. De muziek die hij met Burchill voortbracht, tja, uniek. Ik vind het ook een heel sympathieke man, zonder pretenties. Eenvoud siert. Een stille onmisbare kracht.

wanneer zullen ze eens stoppen met die voortdurende probeersels om hun muziek van de jaren 80 te evenaren , al is die ook al behoorlijk gedateerd , alleen dolphins kan me wel zeer bekoren , de rest , opgewarmde kost

Tja, B&W. 't Is wel aardig. Dolphins springt eruit.
Ik voel wel met Dream 555 mee, maar ben net als Andre bang dat ook met Forbes en Mac Neil de tijden van NGD niet gaan herleven. Waarom ook? Die tijden zijn geweest en komen niet terug.
SM is nu een soort hobbyclub geworden voor Burchill en Kerr. Nadat de wereld met YUAT is veroverd, is het heilige vuur verdwenen. Forbes had het na "Don't you" snel gezien, Mac Neil pas vijf jaar later.
A Few Good Men, mmm. Verwacht er niet veel van. Hun vorige samenwerking Rehab is ook een snelle dood gestorven. Daar zat Gaynor ook bij trouwens.
Zijn die bandnamen een steek onder water naar Burchill en Kerr?

Tijd om een stem uit te brengen. Duidelijk. 5.

Mijn allereerste bericht plaats ik bij dit album. Ik ben al jaren een fan van Simple Minds en vind dit album echt grandioos. Het is hun beste werk sinds 'Street Fighting Years'. De albums uit de jaren '90 vind ik ook heel goed, hoewel velen hier die albums sterk afbreken. Maar dit is echt weer de passie en gedrevenheid van vroeger. Absolute uitblinkers zijn 'Stay Visible' (wat een ephisch sterk nummer, die gitaar geeft kippevel, Jim zingt heel gedreven) en 'Dolphins' (ideaal slotnummer). Maar eigenlijk kan ik alle nummers opnoemen als pareltjes. Ik sluit me aan bij wat anderen al vermeld hebben: het is jammer dat de media dit album genegeerd heeft, want de band verdiende dit keer echt wel meer. Vooral als je weet dat het lauwe 'How To Dismantle An Atomic Bomb' van U2 zoveel grammy's gewonnen heeft. Raar eigenlijk dat sommige bands als Simple Minds en The Cure vroeger in de belangstelling stonden en nu verdreven zijn, terwijl U2 altijd in de schijnwerpers gebleven is. Tot daar, dit album is mooi en verdient een hoge score. Alleen twijfel ik nog een beetje hoeveel keer je 5 kan geven. Toch 5 voorlopig.

In de jaren 80 behoorden Simple Minds tot mijn absolute favorieten, maar na Real Life ben ik min of meer afgehaakt. Van hun latere werk kende ik alleen Néapolis, waarvan ik de onverwacht verfrissende electrosound op zich wel kon waarderen. Maar daar is het verder bijgebleven tot nu toe. Je zou dus kunnen zeggen dat de fanclub van SM goed werk heeft gedaan, want dankzij de hoge score voor deze nieuwe plaat heb ik na 15 jaar weer eens een serieuze poging gewaagd om SM in mijn armen te sluiten. Helaas, deze hernieuwde kennismaking is mij niet meegevallen. Opvallend vind ik zelfs dat de score van dit album bijna gelijk is aan die van New Gold Dream. Niemand kan toch met droge ogen beweren dat deze plaat zelfs maar in de schaduw kan staan van dat meesterwerk. Ook Sparkle In The Rain en Street Fighting Years staan in mijn persoonlijke SM rangorde een stuk hoger. Hoewel het allemaal al lang niet meer spannend is, luisteren Stay Visible, Underneath The Ice en The Jeweller nog wel lekker weg, maar over de gehele linie vind ik de plaat nogal braaf, eenvormig, steriel en anoniem klinken, alsof elke willekeurige amateurband dergelijke nummers had kunnen maken. Ook de zang van Jim Kerr klinkt nogal vlak in vergelijking met vroeger. Dus ja, hoewel het zeker niet slecht is allemaal, verwacht je van een band als Simple Minds toch net even wat meer. Ik kom daarom niet verder dan 3*.

Tja, ik denk dat alleen de echte fans op dit moment de tijd hebben genomen om dit te beluisteren, en die stemmen nou eenmaal wat hoger hè. IK ben er ook nog niet aan toe gekomen om hem te beluisteren, en hij is nog ook niet zo lang uit. Trouwens de meeste niet al te beroerde cd's krijgen wel 3,5 punten toch, dus zo hoog is de score toch niet?

Ik vind enkele nummers echt wel goed, underneath the ice of stay visible bijvoorbeeld... maar het is een long shot van hun gloriejaren van sparkle of new gold dream inderdaad. Daar komt dit niet eens vagelijk bij in de buurt Het klinkt ook minder als simple minds, t zou zomaar een ceedee van een ander aardige britse act kunnen zijn. Maar het is vrij vergeetbaar.

Ik geef hem nu nog een 3* (dinsdag naar het concert geweest, de adrenaline spreekt nog mee ), maar dat gaat ben ik bang afzakken

Ben ook naar hun concert van dinsdag geweest, ik heb daar ook deze cd gekocht. Hun concert (mijn 5e) heeft mij verrast omdat de nieuwe songs van deze album erg goed gespeeld werd. Jarenlang was ik fan van ze en heb ook al hun cd's en een hele hoop elpees en 12", na cry haakte ik echter af. Na die tijd ging zijn stem mij tegenstaan teveel vocoders en vocalizers oid erin gemixt. De songs waren ook middelmatig. Voor deze cd heb ik de tijd genomen om het goed te beluisteren. (ik zit 4-5uur/dag in de auto) Net als bij bv New Gold Dream werd dit album steeds beter naarmate ik het vaker hoorde. Ik vind 2 songs middelmatig (nrs 6 en De overige zijn steengoed met enkele juweeltjes zoals nrs 2, 5 en 7 Mel Gainer drumt zoals gewoonlijk erg strak en vooral hard. Burchil freakt zoals gewwoonlijk met zijn gitaar. Op het concert vond ik de bassist ook erg goed. Hun beste album sinds Street Fighting Years inderdaad. Hopelijk weten ze dit aantehouden. Een 4

Vindt wel een lekkere CD. Niet de klank van de jaren 80. Maar ik denk dat we daar ook niet meer op moeten teren. Ze doen in ieder geval echt hun best om iets goeds te maken. Meeste nummers moet je zeker vaker horen.