Duran Duran - Rio (1982)

Dit wordt beschouwd als het beste Duran Duran-album. Van de albums van hen die ik tot nu toe heb beluisterd vind ik dat ook maar een meersterwerk ... absoluut niet, wel een goed album zonder meer. De titelsong en de singles Hungry Like the Wolf en Save a Prayer vind ik de beste nummers hierop, de rest is wat minder maar nog behoorlijk. De sound is echter glad waardoor de muziek mij niet écht weet te raken en Simon Le Bon is vocaal vrij beperkt.
Duran Duran is een singlesband die een aantal leuke hits op haar palmares heeft, hun reguliere albums zijn niet echt belangwekkend wat typisch is bij hitgroepen.

je zegt het nou net of dit een feit is, maar vermeld er wel ff bij dat dit je eigen mening is, die zeker weten echt niet wordt gedeeld door velen.

en zeker niet door mij.... want wat je zegt is naar mijn mening echt niet het geval.... Jammere is dat DD zwaar onderschat wordt als dat ene hitbandje uit de jaren 80.... nou, ze zijn echt wel meer dan dat, maar dan moet je je er wel in verdiepen.. zo dat wou ik nou effe kwijt

Ik heb toch een aantal reguliere albums van hen beluisterd, ik vind ze wel behoorlijk maar echt fantastisch ook niet dat ik ze 5* moet toekennen. Hun albums hebben toch wat minder goed de tand des tijds doorstaan dan die van bv. U2, the Smiths of Joe Jackson en dat ligt aan de gladde productie dat typisch was voor die tijd en Simon Le Bon is ook niet zo'n fantastische zanger.

Onderschat? Wel door de critici destijds die Duran Duran als een inhoudloos tienerbandje beschouwden en dat had alles te maken met het feit dat Duran Duran te veel nadruk legde op het imago en videoclips (net als die hele New Romantics-scène zoals ook ABC, Wham!, Spandau Ballet, Culture Club en Kajagoogoo), deze band had meer te bieden wat dit album bewijst. Dat Duran Duran destijds door de muziekpers werd afgekraakt betekent niet automatisch dat ze nu ineens een topband zijn.

Laten wij relativeren. Duran Duran heeft beslist een aantal prima singles uitgebracht (Hungry Like the Wolf en Save a Prayer vind ik gewoon uitstekend) maar ze naast de absolute wereldtop van die tijd te plaatsen (Michael Jackson, U2) vind ik te veel eer.

Destijds werden ze afgekraakt. The Wedding Album (1993) werd wel direct na release met open armen ontvangen door de critici (en het publiek). Met het vervolgalbum (Thank You) kwam de kritiek weer terug. Na de reünie van 2001 werd de backcatalogue ineens op waarde geschat en worden vooral de 1e 2 albums algemeen als klassieker beschouwd.

The Wedding Album heb ik nog niet beluisterd maar de singles hieruit vind ik wel goed. Inderdaad werd Duran Duran door de pers met dit album eindelijk serieus genomen, die credits verspeelden ze echter met het coveralbum Thank You dat unaniem werd afgekraakt.

dit is tijdens de laatste 2 tours ook uitzonderlijk verbeterd (heeft ongetwijfeld zanglessen genomen) Ook ik was altijd huiverig als ie hoge tonen moest gaan doen (zeker in Ordinairy word) maar die zingt ie nu zonder moeite. De heer B. Vox overigens, trekt die hoge tonen dus helemaal niet (meer) hiermee wil ik die 2 niet vergelijken, maar wel even zeggen dat ze qua kwaliteit niet voor elkaar onder doen. Ook de 1e 5 a 6 U2 albums vind ik behoorlijk gedateerd klinken, maar daarom niet minder slecht.

DD is altijd gezien als dat bandje met die leuke clips, maar een album als Medazzaland kennen de crtici niet, en die is toch echt de moeite waard.. Nu dus ruim 25 jaar later wordt DD door velen nog steeds onderschat.

Hoe vaak heb ik niet te horen gekregen: ow die zijn ook weer bij elkaar voor het geld he... dan moet ik heel diep zuchten, en weer vertellen dat ze nooit uitelkaar zijn gegaan.....

Met Astronaut hebben ze naar mijn idee zelfs het beste album sinds Rio gemaakt, dus of ze nou echt kwaliteit hebben ingeleverd? ik denk het niet....

Duran Duran komt hier veel beter uit de verf dan op hun debuut.
Naast de op single uitgebrachte songs zijn hier ook een aantal albumtracks zoals New religion zeer het beluisteren waard.
Al die bonus tracks heb ik niet, want ik zweer nog steeds bij het vinyl van de Durans.

Een vraagje aan de die-hards ...

Op mijn vinyl exemplaar (maar ook op de CD rereleases)
staan wat bizarre data naast de teksten van sommige nummers.

My Own Way ... (May '81)

Hold Back the Rain ... (19th March '82)

New Religion ... (27th August '80)

The Chauffeur ... (1978)

Bizar omdat het om exacte, minder exacte en vage data gaat.

Wil dat zeggen dat deze songs ouder zijn dan de rest van de plaat?
Verwijzen de data naar het moment waarop ze geschreven zijn?

indien ja ...

Dan zit Hold Back the Rain toch erg dicht (hooguit een paar maanden)
bij de rest van het album ... en toch wordt het expliciet vermeld.

Dan dateert The Chauffeur (en wie weet New Religion)
van voor de fase waarin Simon Lebon tot de groep toetrad.

Wie weet meer hierover? Sebas misschien?

Dit zijn data waarop de teksten geschreven zijn. Onze vriend Le Bon kwam zoals je misschien weet op auditie met een schriftje vol teksten, waar -ie af en toe de datum bij had geschreven. Deze teksten zijn allemaal van Le Bon en sommige dateren dus inderdaad uit de tijd dat -ie nog geen bandlid was.

Wel een lekkere binnenkomer als je meteen zo'n bijdrage kunt leveren.

Wat Hold Back The Rain betreft: ik neem aan dat je het verhaal van Secret Oktober (de b-side van Union Of The Snake) kent?

Neen hoor, vertellen maar.

En alvast bedankt voor de informatie.

Oh, voordat ik het vergeet: in het boekje van Astronaut worden hier en daar ook data vermeld.

Secret Oktober: het mixen van de 12" van Union of the Snake door perfectionist Rhodes duurde zo lang dat Le Bon en Rhodes maar 24 uur de tijd hadden om een b-side te componeren, op te nemen en te mixen. De mastertapes moesten naar EMI gestuurd worden, ik dacht omdat de tour op het punt van begnnen stond! Die b-side werd Secret Oktober.

De tekst van The Chauffeur dateert inderdaad inderdaad uit 1978. Stond in het songbook dat hij meenam naar zijn auditie bij Duran Duran. Was aanvankelijk een nummer met een akoestische gitaar, maar daar dacht Nick Rhodes anders over.

New Religion stamt ook uit die tijd. Op de Rio-dvd uit de Classic Albums serie vertelt hij meer over de lyrics.

De 7″ single en 12″ versie van My Own Way werden opgenomen in de herfst van 1981. Voor et album Rio dook de band begin 1982 de studio in. Hungry Like The Wolf is gebaseerd op de trucendoor van Rhodes'Jupiter 8 en was na één ochtend jammen helmaal af.

Het allereerste nummer dat Duran Duran in de klassieke bezetting maakte was trouwens Sound Of Thunder (en niet Planet Earth zoals velen denken).

@dazzler
Ik zie dat je de Rio-release uit 2001 hebt gekocht. Dan moet je zeker ook de nieuwe special edition erbijnemen. Dan heb je ook de US remixes van David Kershenbaum en een aantal leuke demo's. Of heb je die al?

Wel ik heb de 3CD singles box.
En samen met Rio vind ik dat okee.
Ik hoef geen zoveelste remix van hetzelfde nummer.

Ik heb ook Arena voor peanuts gekocht met de twee bonustracks.
Maar heb ik het goed dat het eerste album en Seven and the Ragged Tiger
in 2001 niet geremasterd werden? Ik vind telkens enkel Rio
en de andere twee in hun oude versies.

Volgens mij zijn die inderdaad niet geremasterd. Wel werden ze in 2003 opnieuw op cd uitgebracht, maar EMI had er toen nog niet zoveel centen voor over. Was net voor de grote revival.

Wel gek dat men uitgerekend Arena heruitbracht met bonustracks.
Is die dan wel geremasterd of toch niet?

Ik wilde aanvankelijk wel die deluxe versies van de drie eerste CDs kopen,
maar die singles box vind ik echt heel handig, en hij was heel goedkoop.

Ik heb nu samengeteld amper 18 euro betaald voor
de singles box, Rio en Arena ... jammer van die andere twee.

Kijk wat ik nu blijkbaar toch vindt op discogs ...

Duran Duran - Duran Duran (CD, Album, RM, Copy Prot.) at Discogs
Duran Duran - Seven And The Ragged Tiger (CD, Album, RM) at Discogs

Volgende keer eens polsen bij de platenboer.

Dat is interessant. En die singlesbox is inderdaad een aanrader. IK heb de dure versie met de replica's van de single hoesjes.

De nieuwe edities koop ik niet alleen voorde remixes, maar vooral voor de "heb". Al vind ik de demoversies bijzonder interessant. Zoals uiteraard ook het artwork en de linernotes.

De heruitgaves van het debuut en Seven krijgen bovendien een dvd 'tje mee.

Arena vind ik het minst interessante album uit die tijd.

De eerste vijf Duran albums heb ik ook op vinyl.

Die heb ik dan weer voor de heb.
Ik vind hem eigenlijk weinig waard, maar met die twee bonustracks
kan hij wel doorgaan voor een alternatieve best of. En hij sluit
samen met A View to A Kill hun meest relevante periode af.

Bij mij houdt het daarna op, een paar singles niet te na gesproken.
Er zijn nog zoveel bands ... een verstokte fan ben ik in deze niet.

Na A View To A Kill bewandelde Duran Duran het pad der wisselvalligheid. Toch hebben ze nog een aantal steengoede platen gemaakt.

Notorious (Duran Duran nieuwe stijl heeft de jaren '80 verrassend goed overleefd) plus Medazzaland en Pop Trash (een kruising tussen de wave sfeer van het debuut , Arcadia en alternatief jaren '90 geluid).

Big Thing klonkt te geforceerd en ik haakte (tijdelijk) af. Liberty bevestigde dat ik het (tijdelijk) bij het rechte eind had.

The Wedding Album drijft vooral op de klasse van Ordinary World en Come Undone, en is een redelijk geslaagde plaat. Pure pop. Come back plaat Astronaut en Red Carpet Massacre vind ik 3 sterren albums.

Ik blijf ze volgen, in dat opzicht ben ik wel een verstokte fan.
Al blijft 81-85 dé periode.

Als je een gekke bui een mooie best of dvd zoekt kan ik je Greatest (met alle clips inclusief en 101 easter eggs) plus Live from Londen aanraden. Op cd.wow.nl vaak voor een prikkie te krijgen.

De uitgaves uit 2003 zijn wel degelijk geremastered. Arena met de bonustracks ook, maar daar is het verschil minder goed te horen dan op DD en SATRT.

[quote]sebas schreef:
De tekst van The Chauffeur dateert inderdaad inderdaad uit 1978. Stond in het songbook dat hij meenam naar zijn auditie bij Duran Duran. Was aanvankelijk een nummer met een akoestische gitaar, maar daar dacht Nick Rhodes anders over.

New Religion stamt ook uit die tijd. Op de Rio-dvd uit de Classic Albums serie vertelt hij meer over de lyrics.

vind dat ook meteen de beste nummers van de plaat eigenlijk.

The chauffeur vind ik overall de beste ballad van DD, en op 1 of andere manier vond ik als 12jarige New Religion een fascinerende song , dat is eigenlijk nooit weg gegaan dat gevoel.

@dazzler & sebas



Er staat trouwens een advertentie op Marktplaats met deze uitgaves.

Ik kwam deze laatst tegen in de vorm van een boek met daarin de cd.misschien maar kopen

Dat is de deluxe edition.

De Special edition is nu voor het schandalige bedrag van €11.99 te koop bij cdwow.nl

Sla je slag zou ik zeggen... echt de moeite waard!

Wat blijft dit toch een meesterlijk album. Na al die jaren nog niets aan kracht verloren.

The Chauffeur als ware parel.

Weet iemand of het de moeite waard is de special edition aan te schaffen? heeft het toegevoegde waarde?

Het ligt eraan in hoeverre je een fan bent. Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die niet persé 5 versies van My Own Way hoeven te hebben (er bestaan er trouwens zes!). Maar over het algemeen is het bonusmateriaal erg boeiend.

Pisang Ambon en Blue Curacao.
Waterstofperoxide en haarlak.
O'Neill, Polaroid en Rubiks kubus.
Fluorescerende Make-up.
Rio en coke.

Trip naar Sri Lanka.
Om de videoclips vorm te geven.
Als een lange Bounty, de tropische verrassing reclame.
Nick Rhodes zeeziek tijdens de opnames van Rio.
Waardoor zijn witte gelaat er nog bleker uit ziet.
Andy Taylor die een tropische ziekte op loopt.
Simon Le Bon die zijn voorliefde voor zeiljachten verder ontwikkeld.
Met een paar jaar later bijna een fatale afloop.
Tiener idolen in ontwikkeling.
Bijna volgroeid.

Misschien wel met de beste albumhoes uit de jaren 80.
Het decennia duidelijk weer gegeven.
Prodent glimlach.
Patrick Nagel levert hier een mooi werkstuk af.
Helaas overleed hij zo'n twee jaar later.

Muzikaal gezien weer een stap vooruit.
De sound is wel een stuk gladder.
Doordachter om een groter publiek te bereiken.
Save A Prayer als tranentrekker.
Flauw vallende meisjes in hun achterhoofd.
Met terugwerkende kracht hun meest geslaagde album.

De eerste keer dat ik album hoorde was ik tevreden, alles dat op dit album staat is heel goed (vooral 'New religion' en Last change on stairway). en nu drie jaar later vind ik het album zelfs nog veel beter. Het is te hopen dat hun nieuwe album ook goed is