Duran Duran - Rio (1982)

De nieuwe single verschijnt in december. All You Need Is Now is ook de titel van de nieuwe plaat. Volgens de band en producer Mark Ronson een hommage aan de roots van de band. En zou tevens de enige echte nooit gemaakte opvolger van Rio zijn.

Het zal mij benieuwen.

Laat ze dat eerst maar eens waarmaken zonder Andy. Zijn input was op Rio zo belangrijk!

Ik lees trouwens dat de nieuwe Special Editions kwa geluid waardeloos zijn, kan 1 van de kenners dit bevestigen (of ontkrachten) ?

Ik wil het bij deze wel ontkrachten, maar misschien is een enorme audiofiel dat wel niet met me eens.. Mijn insziens is er niks mis met het geluid

Rio is super qua geluid, bij het debuut en Seven & the Ragged Tiger is Nick Rhodes minder goed te horen dan op de 2003 remasters. Van Notorious & Big Thing vind ik het geluid idd niet al te best.

Het enige album dat ik van DD in bezit heb al hebben ze hier en daar nog wel leuke singels maar albums ....het werd na dit album wat te stroperig voor mij.

"Notorious" stroperig?

stroperig maw poppy,mainstream....wat voor anderen dan weer wel mooi is..

Ja hoor, afdeling jeugdsentiment. Prachtig, superfraai geproduceerd album. Hoorde helemaal niet in de categorie alternatief, new-wave, post-punk of hoe het ook allemaal heette maar ik en nog twee van m'n vrienden vonden het prachtig, net als ABC en the look of love hahaha

mooi dat die gast van moke "The Chauffeur" akoustisch deed bij DWDD . blijft toch een geweldig nummer

Dat was erg gaaf ,ik dacht hee komt me bekend voor !!!

The Chauffeur ....
Need i say more.

Als je zoiets kan maken, ben je een grote!

Net zoals hun debuut is dit gewoon een goed album met lekker in het gehoor klinkende nummers, doch met maar een echte uitschieter, namelijk "Save a Prayer". Zonder meer de beste song uit het oeuvre van Duran Duran. Daar kan zelfs het door en door commerciële "The Reflex" niet tegenop. Verder moet je de muziek van Duran Duran niet al te vaak horen. Verveelt nogal gauw vind ik.

3,5*

Ik draai Duran Duran nu voor de derde week achter elkaar, bijna non-stop (als ik thuis en in de auto muziek aan heb staan natuurlijk) -ben namelijk het hele euvre aan het verkennen-, maar kan dit toch niet beamen. Mijn vriendin overigens wel

In deze pakweg drie weken durende 'TELEAC cursus Duran Duran voor beginners' (zie mijn vorige post) heb ik de hoofdstukken niet op volgorde bestudeerd. Daarom ben ik pas nu uitgekomen bij het tweede hoofdstuk: Rio genaamd. Maar mijn instinct om dit album als een van de laatste te gaan beluisteren is denk ik goed geweest, want het album is zoals verwacht en gehoopt ingeslagen als een bom. En door het zo lang te bewaren heeft de rest een eerlijke kans gehad .

Het album opent erg sterk (zoals bijna alle DD albums dat overigens doen) met het titelnummer. Een heerlijk uptempo popnummer over een verslavende toetsen- en gitaarpartij. Maar ook de ruggengraad van het nummer (drums en bas) zijn retestrak. Geweldig nummer, en ik word er altijd erg vrolijk van. En dat pas weer heerlijk bij het weer van de laatste dagen! Overigens viel het me onlangs met een koptelefoon pas op hoe gelaagd het nummer eigenlijk is.

De baspartij van 'My Own Way' eist meteen aan het begin van het nummer zijn aandacht op en is de lekkere basis voor dit nummer. Het is een typisch Duran Duran nummer uit de beginperiode: hangend tussen een new-wave en een popnummer. De elektrische drums maken het nummer helaas iets gedateerd, maar als geheel een sterk nummer.

'Lonely in Your Nightmare' klinkt muzikaal compleet anders dan de sound die we van DD kennen. Het gaat zelfs meer in de richting van bijvoorbeeld R.E.M. (gitaar), en ook de stem van LeBon klinkt wat zwaarder dan we van hem kennen. In het tweede deel van het nummer wordt het wat gelaagder allemaal en dit komt het nummer ten goede. Als geheel een prima track.

Ook 'Hungry Like the Wolf' heeft weer zo'n onweerstaanbare toetsen- en gitaarpartij die het nummer drijven. Ook de bas is weer geweldig, een beetje 'slappen'. Het onweerstaanbare refrein en de "do-do's" doen de rest. Geweldig!

Het begin van 'Hold Back the Rain' lijkt als een reprise van het vorige nummer, maar daardoor zit je er wel meteen in. Wel is dit ook meteen de zwakte van het nummer. Het is een erg goede track met hitpotentie, maar lijkt als geheel teveel op 'Wolf' en had denk ik beter op een andere plek in de tracklist gepast.

'New Religion' is een op en top new-wave nummer en is voor mij het nummer van de Taylors. De magistrale baspartij en de hypnotiserende gitaarriff zuigen je het nummer in, waar de drums een strakke melodie neerleggen. Maar eerlijk is eerlijk, de dubbele zang van LeBon mag er ook zijn.
Eén van de beste nummers van het album voor mij.

'Last Chance on the Stairway' is voor mij een niet veelzeggend nummer. Een redelijk catchy new-wave/popnummer zoals DD er velen heeft, maar tussen het geweld op deze plaat een middenmoter is, mede door het ontbreken van een sterk refrein.

'Save a Prayer' is voor mij het Nick Rhodes nummer van het album. De heerlijke synthersizerpartij valt meteen met de deur in huis en het effect dat hij gebruikt is karakteristiek voor het nummer. Maar zoals meerdere nummers op dit album heeft ook dit nummer in de 'basislaag' een onweerstaanbare toetsenpartij als een soort mantra.
De melancholieke zang van LeBon en het perfect gezongen refrein maken het voor mij tot een van Duran Duran's beste nummers ooit.
"Some people call it a one night stand, but we can call it paradise": wat een briljante tekst !

Het new-wave geluid van de vroege Duran Duran komt helemaal tot uiting in de mysterieuze afsluiter van dit album. Ook 'The Chauffeur' leunt weer op hypnotiserende toetsen. De drums komen net op tijd om je weer wakker te schudden uit je hypnose zodat je zeker weet dat je het niet hebt gedroomd. 'The Chauffeur' is een new-wave klassieker en laat horen dat de pretty boys in hun witte pakken meer in huis hebben dan teenage popsongs maken.

Al gingen ze helaas met hun volgende album wel enigszins die kant op.

Prachtige review, rkdef. Met genot gelezen. Wellicht ook omdat ik het met vrijwel de gehele tekst eens ben.

Als 18-jarige (in 1982) was deze plaat ok, maar ze doorstaat de proef vandaag niet meer. Te glad, te gepolijst en te ge-arrangeerd. Daartegenover is de debuutelpee van Duran Duran top!

Hungry Like the Wolf & Save a Prayer zijn mijn favorieten nummers op de album

Ik vind persoonlijk dat dit album heel goed past in deze tijd van electro/pop/indie/wave bandjes. Ik noem zomaar een Yeasayer.
Nog steeds een erg fris en zeer genietbaar album.

Sterker, ik vind de meeste wave bandjes van toen (ook de gladde, zoals Duran Duran dus) een stuk sterker en oprechter dan die van vandaag de dag. Eerder een les voor vele nieuwe bandjes ipv. een proef die niet meer wordt doorstaan.

Alleen die snik in zijn stem had Le Bon vaker binnen mogen houden. Vandaag de dag zou je Hurts - Happiness (2010) er zo maar naast kunnen zetten.

^Die snik is juist datgene wat Simon zo herkenbaar maakt! Ik hou ervan!

En Hurts is een aardig bandje, maar duidelijk geïnspireerd door...

a. Tears for Fears?
b. BlancMange?
c. A-ha?
d. OMD?

en... net zo escapistisch als Duran Duran

Heb nog wel ca 20 singles - w.o. Arena en Powerstation - (sommige nieuw en ongedraaid) te koop voor de liefhebber/verzamelaar.

... bedoelde ik meer de 80's in het algemeen mee..

Leg eens uit waarom je Duran Duran beschuldigd van escapimse?

Wat voor beeld krijg je uit de clips van de eerste song van Duran Duran? Het leven draait om de Martini Lifestyle - jachten, bijzondere locaties Riviera), champagne, the smell of success. Kortom: de verpakking de buitenkant. Geen enkel sociaal of politiek (nog niet eens een persoonlijk) engagement, puur hedonisme, gericht op fun - vandaar dat ik ook weiger om ze onder de noemer New Wave te scharen - holle vaten die heel hard en lang klonken. Al kan je de muziek wel leuk vinden.

Gang of Four, Heaven 17 en Human League begonnen iig nog met politiek (Empire State Human, Beeing Boiled, We Don't Need This Fascist Groove Thang, Entertainment) en sociaal engagement en ook Depeche Mode is iig op een persoonlijk/intermenselijk niveau geëgageerd (Blasphemous Rumours). Engagement is het laatste dat je Duran Duran kunt verwijten.

^Ben ik niet met je eens.. Dat de teksten van DD geen politieke inhoud hadden in den beginne is niet helemaal waar. (luister eens naar New religion)... maar moet dat dan? Het zijn geen lege teksten, sterker nog, ik vind LeBon een van de sterkste tekstschrijvers van de afgelopen 30 jaar...
Depeche Mode die jij noemt is ook van het 4e album afkomstig, dus ook die start moet jij dan hol en leeg vinden?

Anyway... als jij een nummer als the chauffeur leeg en hol vindt omdat de tekst niet over politiek gaat.. is dat een groot gemis voor je denk ik... Soms kunnen nummers namelijk ook gewoon lekker zijn, om het lekkere (net als sex ) de inhoud is leuk, maar als een nummer lekker klinkt, waarom is het dan meteen klote als het hol en leeg zou zijn? Is dat idealisme?

Ik zeg niet dat het "meteen klote" is en "leeg en hol" - dat zijn jouw woorden. Dit album zou ik nog wel 3,5* willen geven en daarmee komt het hoger uit dan de 3* die ik aan Dare zou willen geven.

En ik kan probleemloos zeker 5 Britse songwriters aanwijzen (Andy Partridge, Paul Weller, Mark Hollis om er paar te noemen) die ik beduidend hoger aansla dan die Simon Le Bon, waarmee nog steeds niet is gezegd dat ik het helemaal nitsj vind. En escapisme/hedonisme (ook wel van dance gezegd) is gewoon een typering. Last van maat 45 of zo?

De muziek van Duran Duran valt ook onder de New Romantics stroming (New Romanticism).

Haha, nee hoor, ben gewoon nieuwgierig naar waarom je iets denkt. Ik heb je misschien verkeerd begrepen omdat je zei dat het "hol" was.

En over die tekstschrijvers.. dat blijft toch ook smaak....

Was bekend - de 'rekkelijken' hier willen dat graag graag zo zien. Check Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Album van de Dag ( New-Wave/Postpunk ) en de eraan verbonden maand- en jaartopics.

Hol was puur in de context van "holle vaten klinken het hardst" - om een of andere duistere reden (commercieel succes?) lijkt Duran Duran meer te zijn blijven leven in media-opzicht.