Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013)

Berichten verplaatst naar Steven Wilson

Eindelijk een echt album van Steven Wilson, met een kop en een staart. De twee eerdere solo albums bevatte sterke songs maar ook nummers die niet veel meer waren dan schetsen. Al met al waren het een verzameling kliekjes, maar beide geen eenheid, geen albums. The raven that refused to sing is dat wel, een heerlijk jaren '70 prog album. Niet vernieuwend, wel super sterk uitgevoerd.

Naar mijn (bescheiden) mening is SW eindelijk los van de formule die PT de laatste jaren begon te worden. De manier waarop hij op Raven elementen uit seventies jazzrock (Mahavishnu, anyone?) corpereert in uiterst moderne progressieve rock is gedurfd maar waanzinnig knap gedaan, de bassen van Beggs, Theo Travis die op de juiste momenten opduikt met zijn blaasriedels, allemaal prachtig vormgegeven door Alan Parsons. Petje af hoor. Ik weet alleen nog niet of ik Minneman prefereer boven Harrison.
Hij evenaart voor mij niet Grace maar verdiept zich op een wijze waar hij van mij nog wel een paar jaar mee door mag gaan. Live zag je overduidelijk hoe lekker SW in zijn vel zit met deze muziek en deze band. Niet alle fans zullen met hem meegaan omdat ze Raven gewoonweg niet begrijpen. Degene die wel aanhaken zullen beloond worden. PT is klaar en laten we gewoon lekker genieten van al dat moois.

bijna vergeten: een 4 dus.

Na het zien van het concert gisteren in Antwerpen (dat misschien wel nog beter was dan in Londen vorige week, echt waar) en het herbeluisteren van deze plaat vandaag: 4,5 wordt 5*. Magistraal.

Doe het dan

Nicolas heeft zich toch bedacht

Was inderdaad magistraal gisteren, join the club !!!!

Wooops ja! Ziezo, de daad bij het woord gevoegd.

Nu nog even dat laatste Anathema album uit je top 10 flikkeren en Raven ervoor in de plaats en we zijn vrienden.

Ja eigenlijk, dat was inderdaad misschien een beetje een te snelle reactie. Liefde op het eerste gezicht met Weather Systems, maar die liefde is al wat gedoofd intussen. Ik vrees dat de vervanger echter nog een Big Big Train'tje zal worden, English Electric Part One of Part Two, magistraal fenomenaal... Ik denk erover na! Maar niet nu, het is te laat en ik ben niet nuchter genoeg momenteel!

Mmm ben absoluut niet zo lyrisch als de meesten hier. Vooral aangetrokken op het hoge gemiddelde, wat zelfs bij het beste PT werk in de buurt komt. Wat mij het meeste irriteert is eigenlijk het zeer matige drumspel. Daarnaast komt het mij niet zo bijzonder over, en verrassend kan ik het al helemaal niet noemen.

Zeer matige drumspel zeg je. Leg uit aub.

Heerlijk album, vooral het laatste nummer is echt bloedmooi. Het was live ook fantastisch!

Die zou ik ook wel es willen horen. Het is natuurlijk uw volste recht om te zeggen dat het drumwerk maar matig is.

Dat wil ook wel is willen horen..

Ik snap het niet meer. Eerst te technisch dus gevoelloos, dan te weinig technisch,... Wat ik dinsdag mocht aanschouwen was toch alles behalve matig. Explain !!!!

ik heb er n.a.v. het Melkweg concert een half puntje bijgedaan. Met name voor het geweldige spel van Holzmann.

Steven Wilson kan als geen ander een bepaalde sfeer kan creëren, maar hoe hij dat nu doet staat me een beetje tegen. Het lijkt net alsof ie eerst een bepaald muzikaal landschap creëert en pas daarna de drums inkleurt. Veelal hebben ze nauwelijks toegevoegde waarde en zijn ze wat mij betreft te primair aanwezig, en zeker bij de solo's zijn ze ronduit storend. Nergens hoor ik de drummer iets geniaals doen, daar waar ik Gavin Harrison wel erg hoog heb zitten. Zodra de drums wat terug worden gedraaid worden de composities beter en zijn ze meer genietbaar

Ik zeg maar 1 iets over de drums: Drive home, minuut 6.52 tot 6.59 = geniaal.

Ik vind de drums erg lekker live klinken, en goed gespeeld; zowel technisch als muzikaal (inkleuren of juist 'kaal' houden etc.). Ik zou echt niet weten waarom de drumpartijen zouden afleiden van de songs.

Klopt.Alles is quasi live ingespeeld mét voor elk instrument respect voor de ware klank er van. Ik vond live te Antwerpen aanvankelijk de snare ook wat rauw of weinig opgekuist klinken. Toch viel het snel in de plooi zonder te moeten bijgestuurd worden, alles klinkt gewoon puurder en dat zijn we blijkbaar niet meer gewoon.

YouTube - Steven Wilson - The Raven That Refused To Sing (And Other Stories) ALBUM REVIEW

Een van mijn favoriete internet-reviewers vind dit blijkbaar helemaal niks, maar wel een erg goed onderbouwde mening. Al is de oude dooddoener "technisch goed maar emotieloos ) ook weer aanwezig.

Quote uit review van DaMusic, krek er op: "Is Wilson dan een kunstenaar? Ach, wij houden het graag op een superieur vakman. Kunstenaars die wat aanrommelen, genre Jan Fabre, zijn er meer dan genoeg." Laat ze maar lekker stikken met hun "gevoelens kunnen niet technisch geuit worden", snobs.

Luminol

Of eigenlijk deze hele plaat

Luminol en The Watchmaker zijn voor mij de ultieme toptracks van dit epos!

Prachtige plaat!! Het begin van Luminol vind ik niet veel aan. Prog in de Yes stijl, niet mijn ding. Maar dat is voor mij het enige minpuntje van deze werkel;ijk prachtige plaat.
Drive home en het titelnummer zijn voor mij de prijsnummers.

Het begin van luminol is inderdaad niet zo sterk. Ook voor mij het enige minpunt.

Pfff... Heb ik dat?!!
Vandaag eindelijk de dubbelaar op vinyl mogen ontvangen.
Vanavond er maar eens goed voor zitten, dacht ik nog onderwijl een mooie whisky selecterend.
Blijkt dat het gaatje een flink stuk te klein is uitgevoerd. Past dus voor geen meter op de draaitafel!,
Bummer! Waardeloze eindcontrole bij Kscope. Kan dus linea recta retour.
Benieuwd of ik een nieuw exemplaar tegemoet mag zien.
Vooralsnog geen waardering dus...

Ach, dan luister je de pindakaas toch even een tijdje? Superstrakke versies te vinden her en der hoor.

Is dat je draaitafel in de Avatar? Mooi spul...