Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013)

The Raven That Refused to Sing staat sinds vandaag in mijn song top 10 aller tijden. En het was zo'n 7 a 8 jaar geleden dat er nieuw nummer in deze top 10 kwam. Zooooo magnifiek mooi

Dit gaf mij zo veel hoop. Hier en daar een heel sterke passage en The raven that refused to sing en Drive Home zijn echter een heel sterke tracks. Toch trekt het geheel me niet, waarschijnlijk door het grote contrast van de momenten waarop Wilson zijn virtuoze gitaar skills wil laten zien en de kalme atmosferische rustmomentjes. Al kan ik dat vooral aan mijzelf verwijten, denk ik.

[quote]Elmo. schreef:


Die virtuoze gitaarskills zijn overigens voor een groot deel niet door Wilson maar Guthrie Govan gedaan. Overigens bij mij is het dat contrast wat het hem doet.

Opvallend dat er zo'n "Drive Home & TRTRTS"-kamp is dat het niet zo heeft voor de andere nummers. Ik ben net een grote fan van het trio Luminol-Holy Drinker-Watchmaker. Die prachtige zangmelodie in The Watchmaker, dat noem ik nu eens memorabel. Ik kan er blijven naar luisteren. Overigens vind ik Drive Home en de titeltrack ook bijzonder goed (die laatste is met de clip erbij echt hartverscheurend), maar minder uitdagend.

Heeft iemand de demo disc al beluisterd die bij het boekwerk zit?
Ik denk dat ik eerst dit album even laat bezinken, en mij dan waag aan de demo's.
Steven meldde dat de demoversies behoorlijk verschillen van de uiteindelijke opnames, dus ik ben benieuwd

ik sluit me hier ook bij aan.

voor mij is er vaak teveel nadruk op perfectie in geluid en techniek, en dat gaat ten koste van de emotie. juist imperfectie kan zo mooi zijn en brengt emoties meer naar voren. ik mis dat vaak bij het werk van steve wilson.

en vergeet ook niet dat wilson veel liever achter de koppen van een studio zit, dan dat hij op een podium staat met een gitaar om zijn nek.

Dit is exact voor mij altijd de reden geweest niet veel te luisteren naar Dream Theater / Porcupine Tree / Steven Wilson. Terwijl dit soort platen mij de laatste tijd iets meer trekt omdat het muzikaal erg sterk in elkaar zit.

Maar inderdaad, meestal maakt imperfectie muziek mooi! Zie bijvoorbeeld de verdeelde meningen bij Neutral Milk Hotel . Voor mij een absoluut muzikaal hoogtepunt. Of een Alice in Chains Unplugged. Vol met foutjes maar zo lekker en echt!

Ja natuurlijk, daarom tourt hij de helft van het jaar wanneer hij een plaat af heeft. Die optredens duren dan ook telkens een tweetal uur. Man, die Steven Wilson haat touren zeg. Wat een hoop onnozelheden wordt er hier niet verkondigd. Noch technisch, noch compositorisch, noch productief, noch meer bezeten van muziek zijn er veel anderen dan hem. Dat hij het dan ook technisch kan bolwerken, is dan ook meegenomen.

Laat het ons dan eens lekker over KUNST hebben. In mijn cd kast staan over enkele decennia heen een duizendtal cd's en alles waar naartoe wordt gerefereerd als kunst (Tom Waits, David Sylvian, Nick Cave, Dylan,... maar ook Sonic Youth, Pixies,...) zegt me al jaren niks meer. Gebrek aan techniek wordt geëtaleerd als emotie, vals zingen of klinken als een halfdooie kikker komt uit het hart en ga zo maar door.

Madame Tussaud, shame on you zeg. Doe het maar eens als die gast, in een tiental projecten zitten, dagdagelijks met muziek bezig zijn, oude platen restaureren. Liefde voor muziek pur sang is dat. En dat allemaal in tegenstelling tot omhooggevallen alibi-artiesten als een Nick Cave die op kantoor een riedeltje verzinnen, tweedehands Lovecraft verzen verzinnen en eens om de zoveel jaar iets op de markt gooien en door er wat mystiek over te doen gelauwerd en aanbeden worden. Idem dito voor een Sylvian die het zich kan permitteren om vanuit zijn veranda met zicht op de bergen wat mijmerend enkele noten te tokkelen en er over te neuzelen als een halfbejaarde ijsbeer. Van Madame Tussaud gesproken.

Jammer dat, als je echt muziek kan spelen en er bezeten van bent op wordt gepakt.

Back on topic; het zoveelste meesterwerk van een ambachtsman, muziekadept én classicus zoals ik eerder in een review hier ergens boven beschreef. Hij is als goede wijn en wordt nog beter met de jaren....

En Sparklehorse dan?

De begaafde muzikanten op deze CD bieden Steven Wilson de mogelijkheid uit te pakken met avontuurlijke invloeden uit de jazz en fusion. Het is dan ook vooral een genot om naar deze klasse te luisteren, in het bijzonder naar instrumentale passages, zoals in Luminol. Qua songmateriaal wordt ik minder gegrepen, maar het kan ook niet altijd op ieder vlak raak zijn.

Het lijkt wel alsof Steven ook wat meer doet met zijn stem. Ik zal Grace for Drowning ook weer eens op moeten zetten om echt te vergelijken.

Over de productie eigenlijk niets dan lof. Kristalhelder, en je hoort echt elk tokkeltje. Klinisch is het ook weer niet.
Je merkt gewoon aan de composities dat Steven Wilson de vrijheid heeft om te doen wat ie wil.

@herre48: Wilson is inderdaad het schoolvoorbeeld van een gedreven muzikant. Zoveel projecten, elk jaar minstens 1 cd uitbrengen.
Hij heeft in interviews ook al gezegd dat een gezinsleven niets voor hem is, en hij liever fulltime met muziek bezig is. Sinds kort heeft ie wel een hond trouwens

En diegene die zegt dat hij niet van optreden houdt: doe eerst eens wat research voordat je blaat. Steven draait zelfs verlies op zijn optredens, en compenseert dit bijvoorbeeld door het verkopen van platen in een gelimiteerde oplage! En als je Steven eens live hebt gezien weet je dat hij niet beknibbeld op visuals. Het is natuurlijk geen spektakel, maar hij zorgt wel voor een goede aankleding van het geheel.

Als je even rondneust op het web zal je zien dat het Steven Wilson zelf is die meermalen in interviews heeft gezegd dat hij zichzelf meer ziet als een studio-dier dan als toerend muzikant. In dat studiowerk is hij zeker een van de besten, maar zijn productie als muzikant vanaf (en inclusief) The Incident vind ik maar middelmatig.

De discussie of het wel of geen kunst is, is voor mij van minder belang. Kunst is voor mij het oproepen van een sterke emotie via een artistieke uiting. Het is dus een subjectieve ervaring.

En wat Nick Cave betreft heb je het, denk ik, niet helemaal begrepen. Neem even in ogenschouw wat de man sinds, pak ‘em beet, 1975 heeft gedaan, beginnend met de Boys Next Door, via the Birthday party, The Bad Seeds en Grinderman.

Geen enkel gevaar uit de weg – zowel artistiek als voor eigen lijf en leden! Elke keer vernieuwend. Briljant met woorden – ik zou willen dat me zo kan uiten als hij.

Maar er is een rode draad die door zijn werk loopt en dat is emotie. Van de pure, bijna beestachtige boosheid met de Birthday Party, via de breekbaarheid van The Boatman’s call tot de midlife crisis van Grinderman en dan nu een misschien wel berustende houding met Push the Sky Away.

Leuk, je laatste zin met de vergelijking van goede wijn die steeds beter wordt. Dat is nou exact hoe ik Nick Cave zou omschrijven.

Vakwerk van Steven Wilson.

Laat duidelijk zijn: hij kent zijn klassieken. Een vleugje oude Yes, Pink Floyd. Een behoorlijke dosis Genesis/Steve Hackett. En dan natuurlijk zijn eigen inbreng die van wereldniveau is.

Ik geloof dat ik, in de korte tijd dat ik het album heb, het eigenlijk al beter vind dan Grace for drowning. Het wat meer onbestemde op dat album wordt vervangen door meer "kop en staart". En dat komt de aantrekkelijkheid nog meer ten goede.

Lees ik het goed, dat Wilson voor de productionele ondersteuning de hulp in heeft geroepen van de oude Alan Parsons? Jonge liefhebbers hebben wellicht geen idee, maar Parsons is natuurlijk al een heel mensenleven actief in de producties van muziek.

Een opvallende keuze. Ik zal ook inderdaad toegeven, dat er geluidstechnisch (ook al) geen enkele kritiek is te geven.
Verder is er nog gebruik gemaakt van de originele MKII melotron van King Crimson en je hebt een aardig idee welke kant het opgaat met deze cd.

Het werkt natuurlijk alleen, als je zulke ijzersterke composties kunt schrijven als Steven Wilson, anders wordt het potsierlijk. Maar hij schudt met het grootste gemak onberispelijke thema's uit zijn mouw die de grootste liefhebbers van die genoemde oude bands alleen maar kunnen omarmen.

herre48 zegt: ¨ Liefde voor muziek pur sang is dat. ¨, maar ik denk dat hij bedoelt liefde voor perfect geluid, dat is heel wat anders, muziek is emotie, geluid is techniek. Luister is naar Atoms for Peace, ook geluids technisch goed maar wel met een bassist die er ¨ziel¨ inlegt.

Ik denk dat je deze muziek moet voelen of juist niet. Ik voel deze muziek heel goed en denkt er serieus iemand dat als de muziek minder perfect was gespeeld/opgenomen/geproduceerd dat ik het dan nog beter had gevoeld?

Ik denk dat je de emotie in deze muziek alleen voelt als je dezelfde emotie zelf hebt. Muziek 'resoneert' als het ware met je ziel. Dat kan van een blij Teletubbieliedje tot aan de grofste metal zijn. Als jij (of ik, of je buurman) het voelt dan gaat muziek veel meer voor je (of diegene) leven. We kunnen dus ook alleen maar zeggen of we zelf de muziek voelen en waar dat dan aan ligt, lijkt mij niet een perfecte productie of te virtuoos gespeelde muziek.

Daar gaan we weer. Alsof een goede uitvoering emotie in de weg staat. Een goed uitgevoerde Bach is beter dan een flauw uitgevoerde. Maar voor rock en pop geldt dat blijkbaar niet. Vreemd.... Ik heb an sich niets tegen de Caves en Sylvians (....) maar stop eens met het snobisme alsof goede muzikanten geen goede muziek zouden kunnen maken. Jongens toch... En ik bedoel in Steven Wilson zijn geval écht wel liefde voor muziek (inclusief geluid).

Ik vind dat op deze release SW meer rauwheid heeft opgezocht in de productie. Dit zal mede te danken zijn aan de engineering van Alan Parsons. SW's vocalen blijven nog altijd gelikt en wellicht ontbreekt het hier en daar aan echte emotie. Mee eens. Ik moet wel zeggen dat hij op 'The Pin Drop' en de titeltrack wel wat meer probeert dan ik van hem gewend ben.

Mijn favoriete tracks zijn 'Luminol' en 'Drive Home'. Laatstgenoemde vooral vanwege de fantastische gitaarsolo (zelfs als je moe bent van solo's is 'ie nog de moeite waard), en Luminol is een lekker opzwepend prog nummer.

Ik kan me prima vinden in de beweringen van anderen dat de proggy nummers nogal.. noten-vliegerig zijn. Daar moet je zin in hebben. Ik heb er ook lang niet altijd zin in.

Prachtig album, ongelovelijk goede artiesten, klinkt als een klok! SW zingt beter als ooit en tekstueel vind ik het ook al erg sterk. Mogelijk beste plaat van 2013?

Beetje vroeg om te zeggen lijkt me, het is pas net maart

Gitaarsolo in Drive home is geniaal.

The raven that refused to sing is gewoon pure magie.

Gisteren is de tournee van start gegaan in Manchester. Gegadigden kunnen op setlist.fm de setlist bekijken (of proberen de drang te weerstaan) - heerlijke songkeuze! Zo ongelofelijk blij dat ik enkele maanden geleden spontaan en impulsief 2 tickets voor Londen gekocht heb nu maandag. Can't f wait! En het album zelf, dat groeit steeds meer. In den beginne was ik zelfs van Luminol niet weg en kon ik The Pin Drop echt niet aanhoren. Dat is nu wel anders. Als ik één favoriet moet uitkiezen, hoe moeilijk dat ook is, ga ik toch voor The Watchmaker. Die subtiele, aanstekelijke zangmelodie van in het begin, gedragen door een enigszins psychedelisch getokkel (op welk instrument is dat trouwens, elektrische gitaar maar sterk vervormd?), neemt me echt mee op een trip, waarbij alles om me heen vervaagt en ik enkel nog aandacht heb voor het lied. Het slorpt me als het ware op.

Steven Wilson is wat mij betreft alweer geslaagd in zijn opzet. Het omzetten van klanken in z'n hoofd, die je weliswaar nooit integraal en perfect kan vertalen in een realiteit, toch zo perfect mogelijk in die realiteit omzetten. De plaat klinkt over z'n gehele duurtijd loepzuiver en toch grauw bij momenten. De melancholie spat ervan af in voornamelijk Drive Home en de titeltrack. En het gave is: ik kan me momenteel zelfs niet herinneren wat er zoal gebeurt in pakweg The Holy Drinker, maar telkens opnieuw, bij elke nieuwe passage in dat lange nummer, word ik verrast door wat er de revue passeert. Dit betekent niet dat het "niet blijft hangen", maar dat ik telkens opnieuw van m'n sokken geblazen word. Een zeer memorabele plaat op lange termijn, me dunkt!

Vind je, heb voor het eerst dat ik zijn zang bij vlagen verschrikkelijk vind. Zoals het begin van The Pin Drop, mijn god wat een zeikstem heeft die daar.


Nee, afgezien van het feit dat het nog vroeg in het jaar is, verliest hij nu al dik van de nieuwe Riverside.

Het album begint zich eindelijk een beetje te vormen, alle plus en minpunten komen nu duidelijker naar voren en een oordeel zal binnenkort wel komen.
maar al wel kan ik melden dat dit toch niet het niveau haalt van de vorige. En elke keer dat ik The Raven That Refused to Sing hoor moet ik denken aan Drag Ropes.

Nee het is een leuk album, maar hij mag zich toch weer op een andere stijl gaan richten, en zich weer eens bezig houden met het project waar die zo groot mee is geworden.

Ergens heb je wel gelijk. Het is al een tijdje geleden dat er een nieuwe PT-plaat uitkwam.

Hopelijk dit jaar nog of ergens begin 2014. Ja, dat zou leuk zijn.

Mag Meneer Wilson dat even zelf weten?

Ja dit jaar nog, dream on Deel 2 van de tournee is dit najaar gepland. Ik vrees dat Mr. Wilson nog wel een tijdje (2014) "solo" doorgaat, de manier waarop hij zijn enthousiasme over dit project tentoonspreidt...

Hij kon toch ook na grace for drowning nog een plaat met bass communion uitbrengen. En zich nog bezig houden met Storm Corrosion, dus waarom kan die niet gewoon nog eens een album uitbrengen met PT.
Dat houd de fans ook tevreden, en zo kunnen ze laten zien dat ze nog steeds tot de top behoren, terwijl ze nu langzaamaan uit het beeld verdwijnen, er zijn al heel wat mensen die de hoop opgegeven hebben.

Maar ach net wat je zegt, hij mag dat natuurlijk helemaal zelf weten.
Maar dat betekend toch niet dat wij er niks over mogen zeggen (of over zeiken, waar 'wij' Nederlanders zo goed in zijn


Dat doe ik zeker


Dat is opzich wel mooi nieuws kan ik dit toch nog eens live, zien zal er in de melkweg helaas niet bij zijn, (nouja helaas, TPT is ook niet slecht)

Steven Wilson heeft in meerdere interviews aangegeven dat hij graag voor Porcupine Tree zou schrijven, maar alleen als hij er van overtuigd was dat het ook echt een 'Porcupine Tree-like' album zou zijn en ook op het niveau dat wij van Porcupine Tree gewend zijn. Zeg nou eerlijk, je zou toch niet willen dat Porcupine Tree een album zou uitbrengen dat iedereen teleur zou stellen?

Hij zit in een periode waarin hij veel meer inspiratie heeft voor zijn solo-werk. Het zou best nog kunnen dat hij ooit weer inspiratie voor een goed Porcupine Tree album gaat hebben maar dat is nu nog niet het geval. Het probleem voor Steven Wilson met Porcupine Tree is dat hij rekening moet houden met de enorm uiteenlopende stijl en interesses van alle andere leden van de band. Die stijl en interesse moet gecombineerd worden maar tegelijkertijd mag het album niet lijken op iets wat Porcupine Tree eerder heeft uitgebracht, dat zou een stap terug zijn, terwijl hij juist wil dat Porcupine Tree de naam behoudt die het al tijden heeft: één van de beste en meest innovatieve progressieve rockbands van eind 20e begin 21e eeuw. We willen toch niet dat Porcupine Tree eindigt als een band als bijvoorbeeld Metallica, waarmee het na de eerste paar albums eigenlijk alleen nog maar bergafwaarts is gegaan? Ik persoonlijk, heb liever dat Porcupine Tree een echt sterk album uitbrengt waarin de Porcupine Tree-sound ook echt naar voren komt, dan een album dat is geschreven 'omdat het moet' en daardoor ook tegen zou kunnen vallen.

Het is nooit zijn bedoeling geweest om de fans te pleasen, hij pleaset enkel en alleen zichzelf met al zijn werk. Door inspiratieloos met Porcupine Tree aan de slag te gaan stelt hij niet alleen ons teleur, maar vooral ook zichzelf.

Anyway, on topic nu. Steven Wilson heeft mij met dit album weer totaal verrast. Weer weet hij een totaal nieuwe sound neer te zetten. Natuurlijk gebaseerd op muziek uit de jaren '70. Ik vind het mooi dat dit album nog meer jazzy is geworden; heerlijke bass-lijnen en de prachtige fluit van Theo Travis - vooral in het middenstuk van The Watchmaker - prachtig. De snijdende gitaarsolos van Guthrie Govan in natuurlijk Drive Home, maar ook in The Watchmaker zijn bewonderenswaardig mooi.

De productie klinkt rauwer en minder perfect (dus beter) dan Grace For Drowning, die naar mijn mening toch iets té perfect was, te voorzichtig. Enige nadeel aan de productie vind ik de drumsound van Marco Minneman, een geweldige drummer die in dit album toch te weinig tot zijn recht komt. Het toch wel geniale drumspel van de man had meer op de voorgrond mogen komen.

De zanglijnen bevallen me in dit album ook beter dan ooit tevoren, er zit meer gevoel in dan in zijn voorgaande solowerk. The Pin Drop vind ik een minder nummer, weet mij niet helemaal te pakken. Goed nummer, maar niet in vergelijking tot de rest van het album. Favoriete nummers zijn de twee afsluiters. The Watchmaker is heerlijk proggy met ouderwets veel tempowisselingen en The Raven That Refused to Sing begint rustig, haast sprookjesachtig, en bouwt op tot een heerlijke climax.

The Raven That Refused to Sing beschouw ik als een meesterwerk en zal voor mij een klassieker worden. Heerlijke 70's prog met een moderne twist; in de stijl van de jaren '70 maar onmiskenbaar een album uit deze tijd. The Pin Drop zorgt er voor mij voor dat ik niet op de volle 5 sterren uitkom, maar 'slechts' op 4,5.

The Raven That Refused to Sing, het album waar we met smart op hebben gewacht. Helaas is het album al dik voor de release gelekt, uiteindelijk toen een keer beluisterd en geconstateerd dat ik toch mijn verwachtingen moest gaan aanpassen.

Het album begint met Luminol een nummer wat we al een tijdje kennen, waarschijnlijk ook het nummer wat het dichtst bij Grace for Drowning ligt.
Het heeft even geduurd voordat ik het nummer echt kon waarderen, en dan vooral het begin, na een minuut of 5 word het nummer een stuk beter, sterker en mooier.

Drive Home is eigenlijk het nummer wat ik telkens vergeet, het bleef maar niet hangen.
Elke keer als ik het album voor de geest haalde kon ik maar niet op dit nummer komen, tot ongeveer een week geleden, toe begon de herkenning en helaas ook de verveling. Het klinkt niet veel anders dan een lange opbouw naar euhm.., tja naar wat eigenlijk.
Nee voor mij toch wel het minste nummer van de hele cd, misschien wel van al zijn solo albums.

The Holy Drinker begint eigenlijk net zoals de vorige, weet ook niet echt te boeien, tot we richting het einde gaan, dan krijg ik eindelijk weer de Steven te horen zoals ik hem graag hoor.
Na Luminol weet hij pas hier weer wat spannend´s te brengen

The Pin Drop is dan de volgende. En voor iedereen die wil laten horen dat Steven verschrikkelijk zingt, dit is het perfecte voorbeeld. het begin is niet alleen vervelend maar ook echt irriterend, de zeurderige en zeikerige stem die hij hier opzet, moge hij dat nooit meer doen.
Toch is het nummer niet perse slecht, muzikaal klinkt het erg lekker en de uitbarstingen (hoewel sterk ingehouden) weten toch te boeien. maar de zang blijft een heikel punt, Ookal komt het verder niet echt terug het kwaad is eenmaal geschied, gelukkig duurt het niet zo lang.

The Watchmaker is het langste (nieuwe) nummer op het album, en het begint net zoals de hele cd aanvoelt, Rustig (redelijk saai) en weinig spannend. tot we nog zo'n 7 minuten moeten, dan komt we eindelijk een beetje leven in de muziek, en net zoals The Holy Drinker is het einde hier het meest boeiende deel van het nummer.

The Raven That Refused to Sing het titel nummer, en tevens het meest emotionele nummer.
Ik moest meteen aan Drag Ropes denken, qua stijl en de manier hoe de nummers opgebouwd zijn zijn nagenoeg identiek. Wat uiteraard niet wil zeggen dat het nummer slecht is, want vreemd genoeg weet dit nummer me wel de hele tijd te boeien, ookal is het in vergelijking met de andere nummers net zo rustig of saai.
Wat dan wel weer jammer is, is dat het beste nummer van het album dan ook meteen een nummer is wat zoveel gelijkenissen heeft met Drag Ropes, en dat geeft toch een beetje te kennen dat hij in herhaling valt.

Het is een album geworden wat bolstaat van de rustige lange muziekaal uitgesponnen stukken, helaas weet dit hier vaker niet te boeien dan dat het 't wel doet.
Het probleem van The Raven is dat het teveel aan Storm Corrosion doet denken. Het is nergens slecht maar ook nergens het niveau van zijn eerdere werk, de besten nummers halen het niet bij de nummers van zijn eerdere albums (zowel solo als met PT). Nu werkt de stijl misschien wel hier aan mee, maar ook denk ik dat hij langzaam de kracht verliest door de hoeveelheid dingen die hij uitbrengt.


Zou ik willen dat hij solo een album uitbrengt wat teleurstelt?
misschien is het slim voor hem om gewoon een jaartje rust te nemen, weer wat nieuwe muziek ontdekken en daardoor inspiratie opdoen. goed terug komen met een PT album en eventueel ook weer een solo album.
Maar als hij op dezelfde voet blijft doorgaan maakt het niet uit als er een PT of solo album uitkomt, teleurstellen doet hij nu al.
3*

Al dat gezeur over een nieuw PT album... Als het er van komt dan zie je het wel! Een artiest 'dwingen' om een bepaalde plaat uit te brengen is nogal naief en loopt gegarandeerd uit op een teleurstelling.

Steven Wilson laat met zijn solo project júist horen dat hij beïnvloed is door andere muziek dan wat hij met PT, SC, BC of wat dan ook laat horen.
Storm Corrosion vond ik totaal niet boeiend. Deze plaat daarentegen wél! Vooral omdat hij ook veel meer doet met zijn stem. Zeikerig wil ik het niet noemen, al begrijp ik dat dit zo over kan komen.

Zijn stem is niet super storend en went wel, maar blijft het zwakke punt. Hij is wat kleurloos. En hetzelfde vind ik van deze plaat. Het kabbelt soms wat teveel en hij heeft het allemaal al eens gedaan. Uiteraard staat er op MM gewoon weer een 4+ alsof deze plaat een van de betere van het jaar gaat zijn.
De eerste vier nummers zijn goed, wat Blackfield-achtig, daarna wordt het minder. Uiteraard niet slecht. Minste nummer is The Watchmaker, dat duurt echt te lang.
Ik vond zijn eerste twee soloplaten wat toevoegen aan PT, Met name zijn eerste, want deze plaat was wat rauwer. De tweede lag al meer in de lijn van PT, maar voegde nog wat toe. En misschien is dat het; het voegt niet zoveel toe aan hetgeen hij eerder heeft gedaan. Enigszins teleurgesteld dus.