Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013)

Bedankt voor je uitleg! In dat geval ga ik zeker met dit album beginnen, ik kom hier later nog op terug

We kijken er alvast naar uit.

Ik denk dat je alleszins niet te hard mag focussen op 'jazz' of 'metal' hoor. Als ik aan progressive metal denk, denk ik echt niet aan Porcupine Tree, maar aan Opeth, Between the Buried and Me, Animals as Leaders en Ihsahn. Zelfs Dream Theater zou ik er niet 100% onder categoriseren. Maar goed, pin je niet vast op genres, zeker niet als het op Steven Wilson en zijn amalgaam aan projecten aankomt, want je vindt er evengoed popmelodieën, ambient passages als rockende riffs (net een Suske en Wiske album, de rockende riff) tussen.

Tussen Sky Moves Sideways (vaak vergeleken met Wish You Were Here van PF inderdaad) en Fear of a Blank Planet (wat mij betreft, hun hoogtepunt) is bovendien nog een lange weg gegaan via Stupid Dream en In Absentia (twee albums die toch vaak als keerpunt gemarkeerd worden, resp. de songgerichte aanpak en de 'metal'-inbreng, en dan nog, vooral door het feit dat Wilson toentertijd enkele Opeth-albums heeft geproducet). En als je nog iets totaal anders wil: Storm Corrosion, een progmetal- (Opeth's Mikael Akerfeldt) en een progrock (Wilson) icoon maken samen een plaat die in de verste verte niet aan progmetal doet denken

Maar misschien wordt dit wat veel.

Toch een mooie ondersteuning Mindscapes. I denk dat Rick genoeg info heeft

Ik zal niet zeggen dat ik een Wilson-fan pur sang ben. Sterker nog, buiten zijn Porcupine Tree-platen, heb ik nog nooit wat van de fan beluisterd. Nu spraken de gemiddeldes op de site mij wel aan, maar de speelduur (en wat ik hier en daar gehoord had van Grace for Drowning) stond me tegen. Na het ontdekken van Blackfield werd ik toch reuzebenieuwd en toen deze plaat zo'n belachelijk hoog gemiddelde had, heb ik het album toch beluisterd.

En daar ben ik blij mee, want het is wel even wat anders dan Porcupine Tree, maar ik kan me geheel aansluiten bij voorgangers. Het ene nog mooier dan het andere.

Je kan ook gewoon de 2 discs van rond de 40 minuten elk apart beluisteren hé, Wilson pleitte er zelfs voor

Na het bijna in zijn eentje terug op de kaart zetten van progrock en dit terug acceptabel maken, na het tentoonstellen van zijn ambacht in een rits bands als Porcupine Tree, No-Man en Blackfield, na de ambient van Bass Communion, na het gebruik van zijn soloproject als etalage van zijn echte muzikale smaak, na het doorleefde en minutieus in elkaar gezette Storm Corrosion, na het producen van tig bands, na het oprichten van zijn eigen label, het oppoetsen en heruitbrengen van oude symfonische gloriën, overstijgt Steven Wilson zichzelf mits The Raven That Refused To SIng (And Other Stories).

De muzikant pur sang, moderne troubadour, unieke songsmid, workaholic en het bijwijlen miskend genie omringt zich terug met topmuzikanten en gidst ons langs de laatste vier decennia symfonisch geweld mét er zijn eigen stempel aan te geven.

Waar Luminol alle registers en progressieve blikken opentrekt, zorgen het titelnummer en Drive Home voor intiemere en wijdere klanken. The Holy Drinker combineert een ijzersterke riff en hooks met jazzy uitspattingen en waar The Pin Drop aanvangt als vintage Steven Wilson, draait deze toch uit op het verder verkennenen en uitbenen van zijn eigen grenzen. Watchmaker dient zich aan als ultiem rustpunt maar ontaardt in een episch opus met een kakafonisch orgelpunt.

12 maart brengt hij al dit lekkers integraal naar de Arenberg Schouwburg te Antwerpen, onnodig te zeggen dat bovengetekende er aanwezig zal zijn !!!!

Ik heb de webrip beluisterd die nu te vinden is op internet. Het is weer een topplaat geworden. Ik heb hem 1 maal beluisterd en wacht nog even tot ik de cd in handen heb, met betere geluidskwaliteit. Ik kan hem nu alvast 5 sterren geven. Ik ben blij dat Steven de metal en distortion heeft losgelaten. Op deze plaat is meer perfectie te horen en alles klinkt subtiel. De instumentatie is fantastisch. Ook de afstelling van de geluiden van de drums zijn goed. Kortom, genieten dus. Deze cd gaat als ik hem in handen heb nog vaak op repeat.

Steven Wilson komt alweer met iets heel moois op te proppen. Beetje bij beetje komt deze muzikant tot een oeuvre die zich qua veelzijdigheid en niveau kan meten met andere progressieve grootmachten als Frank Zappa, Peter Hammill en Robert Fripp. Sterker nog mijn inziens mag hij zich er nu al bijvoegen. Heerlijk om de muzikale horizon van deze artiest stap voor stap te ontdekken.

Dat ben ik helemaal met je eens. Wat is Steven Wilson toch een vakman. Ik kan erg van zijn platen genieten. Ook van zijn oudere werk, bands en projecten.

CD inmiddels een aantal keren beluisterd, favoriet zijn Pin Drop en Drive Home wat een heerlijke muziek. SW is een genie.

Steven Wilson is een fantastische muzikant en zijn muziek wordt elke keer opnieuw warm onthaald. Zo ook dit album. Iedereen is er weg van (zo lijkt het) en ook dit album wordt weer de hemel ingeprezen. Bij Wilsons vorige album kon ik het daar wel mee eens zijn, maar bij deze opvolger heb ik daar moeite mee.

Progressieve rockalbums bevatten vaak lange nummers en daarop is The Raven That Refused to Sing (And Other Stories) geen uitzondering. Zulke lange nummers kunnen erg meeslepend zijn en je haast in trance brengen. Je kunt helemaal opgaan in zulke nummers en niets anders kunnen concluderen dan dat deze muziek de hemel is. Óf je vind de nummers te lang, waardoor je je voordat een nummer afgelopen is al zit te vervelen.

Ik zit in geen van beide groepen, of juist in allebei. Mijn verhouding met progrock is niet optimaal. Meestal kan ik het wel waarderen, maar het is me vaak nét wat te saai om nummers van 8 minuten of langer te kunnen trekken. Met progmetal heb ik daar helemaal geen last van, maar misschien is dit niet zo'n goede en zinvolle vergelijking.

Feit is dat ik de nummers op dit album gemiddeld wat te lang vind. Als achtergrondmuziek gaat het prima, maar dan krijg je (lees: ik) de genialiteit en pracht van de muziek niet mee. Eigenlijk moet je hier dus met volle overgave naar luisteren. Juist dan gaat het fout. Zelfs als ik me helemaal op de muziek focus en me volledig laat meevoeren, speelt de verveling (en soms zelfs irritatie) langzaam op. Het lange middenstuk van Luminol en het lage tempo van Drive Home zijn wat voorbeelden van 'problemen' waar ik tegenaan loop. En daar baal ik van.

Natuurlijk is dit goede muziek en natuurlijk vind ik dit mooi. Toch voel ik me hier niet heel gelukkig bij. De hoorbare kwaliteit en mijn falen om daar optimaal van te genieten doet me toch een beetje pijn en ik baal er verschrikkelijk van. Misschien moet ik toch maar voorzichtig concluderen dat progrock niet mijn ding is.

Phoe, dan gaat er een hele wereld voor je... eh... dicht...

Dat is zo, maar stoepkrijt is tenminste eerlijk. Dat alleen is al heel mooi

Met Gazpacho en Porcupine Tree op 4,5* lijkt me dat nogal een uitspraak. Denk dat jij gewoon niet zo van de klassieke prog houdt. Kan ik goed snappen, dat heb ik ook wel (in mindere mate).

Luminol vind ik ook een beetje te veel neigen naar het gepriegel uit de jaren '70 van bands als Genesis en Jethro Tull, die daar een handje van hadden.

Drive Home vind ik daarentegen wel een fantastisch nummer dat zich vooralsnog mag melden bij het beste van PT als je 't mij vraagt.

Gepriegel vind ik een mooi woord. Het beschrijft heel goed wat ik van deze muziek vind. Er zitten teveel lange stukken met gepriegel in en die spreken me niet aan.

Van Drive Home ben ik zeker geen fan, maar dat heeft niet per se iets met dit soort prog te maken. Ik vind het gewoon een saai en zeurderig nummer.

Saai? Kan ik echt niet begrijpen..

Je kan deze plaat ook heel goed wat minder vinden, ook al ben je wel een progliefhebber =p. Het klikt voor geen meter met deze plaat, weet niet precies wat het is. De opener en afsluiter vind ik nog wel tof, maar de rest doet me niks. Driving Home vind ik ook wat saai en de stijl van soleren van de gitarist ligt me totáál niet, dan blijft er weinig over =p.
Grootste gemis is eigenlijk de heerlijke zanglijnen die Wilson altijd schreef. Hij is an sich geen alle beste zanger, maar hij wist dat altijd toch aardig te camoufleren. Op deze cd valt dat helaas toch wel erg tegen.

Drive Home is dan ook wat minder prog en meer ambient heb ik het idee. Neigt een beetje meer naar Pink Floyd en is een soort milde variant van nummers als Don't Hate Me, The Sky Moves Sideways en Russia On Ice.

Ik denk dat jij best wel uit de voeten kan met The Sky Moves Sideways of Up the Downstair. Die zijn in mijn ogen ook minder uitgesponnen.

Van de nieuwe clip krijg ik alvast een brok in mijn keel...

Ik laat de leak nog even voor wat het is, en wacht tot ik het mooie boekwerk kan afhalen bij Concerto

Nee, dit wordt hem definitief niet voor mij. Ergens na Insurgentes is Wilson mij helemaal kwijt geraakt. Klinkt bij vlagen Amerikaans als Dream Theater. Zangskills zijn ook weleens beter geweest.

Begrijp wat je bedoelt, Venderkets. Insurgentes blijft voor mij ook met kop en schouders het beste solowerk van SW.

Sinds Grace for Drowning werden de jaren '70 wel heel erg geïntegreerd in het songmateriaal.
Niet heel verrassend gezien Wilson's remastering voor o.a. Jethro Tull en King Crimson. En zie daar, (dwars)fluiten en mellotrons doken overal op.

Waar het destijds als daadwerkelijk progressief werd gezien, klinken die elementen heden ten dage, tja, een beetje oubollig. Dat is tenminste... bij gebrek aan goede nummers en slecht knip- en plakwerk!

En daar wint Steven Wilson op alle fronten! De man schrijft gewoon geweldige nummers en weet heel goed elementen uit de jaren 70 met het "nu" te koppelen op zijn eigen unieke wijze. Daarbij weet hij ook weer het album-gevoel (ook iets jaren zeventigs ) terug te brengen. Opzetten en in één ruk afluisteren en je daarbij heerlijk laten wegdromen, op scherp zetten en je laten baden in zaligheid.

Dit album heeft voor mij iets magisch en is alwéér een gevalletje "buitencategorie".

Maar toch...hoop ik stiekem op nog zoiets als Insurgentes...

Prachtig hoog gemiddelde, al van zoveel stemmers!
Ik heb al eerder het album bestemd, maar het wordt pas 25 februari verstuurd door Amazon. Helaas moet ik dus nog even wachten met commentaar en beoordelen. Zie er wel naar uit, als iedereen er zo mee in z'n nopjes is..

Weet niet of het hier al vermeld is, maar... Mensen die de videoclip van het titelnummer al gezien? Tranen gegarandeerd. Wat een verschrikkelijk tragisch verhaal zeg. Hier te bewonderen.

Mooie clip inderdaad, lekker deprimerend.

Recensie wat progresive? oudbollige seventies jazz rock begon al na het 2de nummer slaap te krijgen.

Absoluut. Gelukkig is oudbolligheid nog wat waard.

Stem dan gewoon niet..

Obvious troll is obvious...

Moeilijk... ik ga de lek níet luisteren! Niet... niet...

Ik kom dit soort schertsende reacties wel vaker tegen bij progressieve rockalbums. De term progressief is met name bedacht door de muziek-recensenten in de jaren 70. Het genre wordt haast nooit door de muzikanten zelf zo uitgedragen. Niemand op dit forum pretendeert ook dat prog tegenwoordig nog zo vernieuwend(als in grensverleggend) is, hoogstens vernieuwend binnen het genre(in de zin van verfrissend).



Steven wilson lijkt bij deze plaat meer dan ooit een ode te brengen aan jaren 70 symfo. Dat daar een flinke dot jazz-fusion bij gevoegd wordt, lijkt me ook niet te ontkennen. Het oudbollige valt mijn inziens wel mee. Wilson klinkt, zeker voor een "progartiest"(tussen haakjes want zijn repertoire is een stuk breder), juist redelijk fris. Mij weet dit album wel enthousiast te maken; van begin tot einde rete-spannend.