Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (and Other Stories) (2013)

The Raven That Refused to Sing is het enige wat ik tot nu toe beluisterd heb. Wat een mooi lied, als de rest van het album zo is, DAMN!!!!

Titelnummer is niet echt representatief voor het hele album (wel 'vergelijkbaar' met Drive Home, dat een vroege Blackfield song had kunnen zijn), maar qua kwaliteit is wel representatief. The Raven kruipt echt onder je huid en laat je niet los! Luminol kan je ook al legaal beluisteren, zowel de live als studio versie. Watchmaker en Holy Drinker zijn eerder daarmee vergelijkbaar, maar alle tracks zijn composities die krachtig op zichzelf staan, vind ik. The Pin Drop is voor mij wat de outsider. Geen slechte track, maar misschien de 'minste' van het album. En vandaag bevestiging gehad van Burning Shed dat mijn superdeluxe pakket verzonden is, hééérlijk!

Ik heb altijd gedacht dat ik wel de grootste Steven Wilson stalk- ehh, volger aller tijden moet zijn, maar je brengt me aan het twijfelen, Nicolas.

Vind zelf Luminol het zwakste nummer - lijkt niet echt te passen op de plaat, maar ook als nummer op zich niet echt sterk, vind ik. Het verhaal erachter maakt het een en ander goed, maar toch.

Woei, ik krijg nu ook net bevestiging van Burning Shed. Kan niet wachten.

Heb het album nu twee keer beluisterd en mijn eerste conclusie is dat deze een heel stuk beter is dan zijn voorganger. De vorige vind ik nog steeds matig, maar deze weet mij naar twee luisterbeurten meer te pakken. Erg goede mix van muziekanten. De bas en drums zijn heerlijk, vele malen beter als op de vorige plaat. Dit geld tevens voor de keys en gitaar. Vind Wilson op zang altijd wat minder, maar daar heb ik deze plaat veel minder last van. Oordeel volgt, maar deze zal hoger zijn dan Grace for Drowning.

Steven Wilson - The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)

Het nieuwe album van Steven Wilson is misschien wel de release waar ik het meest naar heb uitgekeken in 2013. Grace for Drowning was een geweldige ontdekking voor mij, daarna heb ik direct Porcupine Tree gecheckt, en zijprojecten als Storm Corossion en Blackfield. Wilson groeide uit tot één van mijn favoriete artiesten.

Helaas heeft dit album mij toch enigszins teleurgesteld want ik vind Grace for Drowning nog steeds stukken beter. Dat album is toch wel anders dan The Raven That Refused to Sing, om de een of andere reden doet dat album me een stuk meer. Het nieuwe album is zeker niet slecht, ik vraag me af of Wilson uberhaupt een slecht album zou kunnen maken, maar nummers als The Pin Drop en The Holy Drinker vind ik minder. Hier staan dan weer fantastische nummers tegenover als: Drive Home, Luminol en het titelnummer.

Erg jammer, al moet ik niet vergeten dat Wilson ook met dit album weer heeft bewezen een fantastische muzikant te zijn. Jammer dat dit album mij iets minder doet, maar ook in dit album hoor je de muzikaliteit van Wilson duidelijk terug. The Raven That Refused to Sing krijgt een punt minder dan Grace for Drowning, dat voor mij toch wel zijn meesterwerk blijft.

Het boekwerk is weer zeer fraai uitgevoerd.
Vanavond zet ik de Blu-ray op, en dan met het boek erbij luisteren en lezen

Jazzy progressieve rock, erg rustig en sfeervol. Niet mijn stijl, mede door de vele lang uitgesponnen instrumentele passages en een gebrek aan memorarabele songs, maar wel goed uitgevoerd en in ieder geval vrij origineel. Doet wat mij betreft op de beste momenten denken aan het Steven Wilson-project Blackfield, maar dan luister ik liever naar Blackfield.

Ook de CD/DVD versie is prachtig geïllustreerd, ik heb hem vandaag binnen gekregen.

Het titelnummer 'The Raven That Refused to Sing' vind ik zo weergaloos mooi. Prachtig refrein, goede opbouw en je merkt zelfs wat emotie in de stem van Steven Wilson als hij dit nummer zingt. Zijn allermooiste solonummer tot dusverre. De andere nummers vind ik ook wel goed, zeker ook artistiek gezien, maar staan bij mij minder op de repeat.

Weer zo´n prachtig album van dit muzikale genie!
Stuk voor stuk mooie nummers met meer dan voldoende variatie en ook de zang vind ik prima passen bij de verschillende nummers.

Gewoon weer genieten en wat mij betreft ook zeker door de mooie productie zoals ook al op Grace For Drowning ( en wat PT aangaat op Stupid Dream en In Absentia ).

Nog maar 4x beluistert maar hard op weg naar mijn top 10!

Het titelnummer en de bijbehorende video zijn van ongekende schoonheid.
Je moet een hart van steen hebben om het daarbij droog te houden.

Dan heb ik waarschijnlijk een hart van steen .
Ik snap wel waarom iedereen het zo aangrijpend vind, maar het wil me maar niet pakken.

Mij pakt het ook niet.
Video is een beetje te klef.
Uitstekende muzikant, Uitstekend geproduceerd, Prima composities, maar het heeft wat mij betreft juist allemaal géén hart en ziel. Artistiek gezien GEEN kunst. wel een goeie truc.

Steven Wilson wordt alleen maar beter. Luminol vind ik niet het sterkste nummer. Volgens mij komt het door het te hoge `Close to the Edge` gehalte.

Waarom is het geen kunst? En hoe definieer jij kunst? Ben wel erg benieuwd...

Kunst bepaal je eigenlijk persoonlijk zelf en niet in naam van iemand anders. Voor mij is dit kunst

Ik denk dat ik Corporal Clegg wel begrijp, mij pakt het ook niet , technisch wellicht perfect maar zonder ¨ziel¨, het lijkt inderdaad een truc/kunstje wat deze man goed kan uitvoeren, alsof ik naar een madame tussauds versie van een artiest luister.

De altijd terugkerende kritiek over "zielloos" en "te perfect" bij Wilson producties. Misschien moet je zijn producties ook beter ook op vinyl ( ) of in surround afspelen. Maar ja, niet iedereen heeft hier zin/tijd/geld voor.

Gezien het perfectionisme van Wilson, kan ie misschien iets doorslaan in de productie van de normale stereo-mixes. Voor mij persoonlijk niet storend maar ik kan mij voorstellen dat voor sommigen dit struikelblok, eenmaal in hun hoofd genesteld, niet meer goed te maken is.

Bij dit album vind ik het overigens wel meevallen. Mede debet aan Alan Parsons als engineer.

Als ik zijn werk perse op vinyl in surround moet luisteren dan ben ik er klaar mee .

Ik heb zijn vorige cd geluisterd via me telefoon, me laptop (zowel via de koptelefoon, oortjes, externe speaker en me laptop speaker), me cd speler, in verschillende auto's, bij mijn zwager (compleet surround systeem) en thuis (half surround om het zo maar te noemen).
de ervaring is niet anders, de geluidskwaliteit daarentegen wel.
Als het voor mij 'zielloos' zou klinken dan maakt het systeem echt niet uit.

Wat ik hiermee wil zeggen is dat het eigenlijk vreemd is als je zijn producties via een bepaald medium of via een bepaald systeem zou moeten luisteren. De luisteraar 'verplichten' om het via een ander medium of installatie te laten luisteren mag niet de bedoeling zijn van een artiest (in mijn mening).
Het enige moment wanneer het daadwerkelijk anders is(en eigenlijk ook wel moet zijn) dan op de cd (vinyl, mp3, flac en weet ik veel wat er nog meer is), is live.

Het perfectionisme wat je aanhaalt vind ik juist het mooie van hem, dit levert altijd weer fenomenaal werk op, alleen de ene keer weet het net wat meer te boeien dan de andere keer.
En zo heb ik dat ook met dit album het is op een aantal vlakken toch een net niet album geworden, en dat wijst zich ook in het laatste nummer. Ik vind het zeker niet zielloos en de sfeer is goed, maar het weet me simpelweg niet te pakken (vind het een mooi nummer verder).



Hoezo bepaal je kunst zelf? al die gehouwen beelden zijn toch ook kunst, hoewel ik het nergens kunst vind.
(voorbeeld) Je noemt de Nachtwacht kunst, maar de Mona Lisa niet? puur omdat je de ene wel mooi vind maar de ander niet?
volgens mij is iedereen het er wel over eens dat zowel de Nachtwacht als de Mona Lisa kunst is.
Waarom is dit album dan wel kunst voor jou? maar .... (plak een willekeurig album wat je geen kunst vind(of slecht becijferd)) niet?
Opzich is je punt goed, maar je bewoording vind ik wat minder. Ik ben namelijk van mening dat muziek inderdaad kunst is, dit houd dan wel in dat alle (maar dan ook echt alle) muziek kunst is. Alleen je hoeft niet van alle muziek te houden, net zoals je niet elk schilderij mooi vind, of elk beeld bijzonder vind.
nou wil ik hier niet een discussie gaan voeren als muziek nou wel kunst is of niet, maar dit viel me gewoon even op.

Heb het album nu weer opstaan (bijna afgelopen) en er zitten zeker hele mooie momenten in (ja ook het laatste nummer valt daaronder), maar ook momenten die me een beetje tegenstaan (zoals het begin van Luminol). Uiteindelijk blijft het bij mij nergens echt hangen, maargoed zal de komende weken nog wel wat vaker gaan luisteren en zullen we dan eens kijken wat voor cijfer we hierop kunnen plakken.

Absoluut Godan!!! Op vinyl is de klank niet vergelijkbaar met dat van de cd. Het is allemaal veel warmer maar de cd versie wil ik zeker niet afkraken. Ik vind de argumenten vaak lullig. Zielloos of te perfect of overgeproduceerd, te helder, te dit, te dat,... Sorry voor mijn uitspraken maar we kunnen blijven zeuren over al zo'n dingen tot op een moment je de ware schoonheid van Wilson's muziek over het hoofd ziet.

Iedereen mag toch zelf kiezen, daar ben je toch vrij in. Als je 2 schilderijen hebt en je vind het ene geniaal en het andere een gedrocht, dan is het ene voor mij kunst en het andere niet. Gewoon, in de betekenis van het interreseert me niet, ik noem dit geen kunst. Opzich kan je het gedrocht kunst noemen maar dan geraken we aan het eind van ons latijn niet. Je hoort vaak mensen zeggen, dit is geen kunst, en voila, zo simpel is het dan maar.

The Raven is voor mij muzikale kunst met diepgang. Ik ben voorstander van deze Wilson, net zoals de voorganger. De man maakt voor mij kunst, en dat maakt me gelukkig.

Niemand verplicht iemand tot iets. Wat ik ermee wilde zeggen is dat sommige muziek je beter in alle rust en (het liefst) met een redelijke audio-installatie moet beluisteren. In de auto draai ik nooit bands als Porcupine Tree, Pink Floyd, Radiohead, Tangerine Dream of weet ik wat voor een "luistermuziek".
Als ik op die manier (auto, telefoon, tablet) voor het eerst met deze bands kennis had gemaakt, weet ik niet of mijn nieuwsgierigheid naar meer was aangewakkerd.

Over kunst en entertainment heeft de heer Wilson zijn eigen mening.
Hij ziet kunst als iets zeer egoïstisch. Namelijk, de kunstenaar wilt alleen zichzelf vermaken. Dat er toevallig mensen zijn die het waarderen, is dan prettig maar geen hoofddoel. Entertainers zijn mensen die andere mensen willen geven wat ze willen horen/zien.
Wilson heeft er een ruime 20 jaar over gedaan om hier te komen. Sommige entertainers hebben hetzelfde publiek (in kwantiteit) binnen een dag bereikt.

Dus omdat veel mensen zeggen' dit is geen kunst' gaan we allemaal het woord maar anders gebruiken dan de eigenlijke betekenis?
En waarom komen we zo aan het eind van ons latijn?
Volgens mij kunnen we makkelijk uren praten over wat we er wel of niet mooi aan vinden, maar het blijft kunst( naargelang je muziek kunst vind). En je kan dan niet gaan lopen verkondigen dat je dit kunst vind terwijl je andere albums geen kunst vind.
Wat je hier in feite doet is het woord 'kunst' gaan gebruiken om aan te duiden als je het mooi vind of niet.

Ik ben blij dat het je gelukkig maakt, dan ben ik tenminste niet de enigste:)

Hieruit kan ik opmaken dat de kwaliteit waarin het word afgespeeld bepalend is als je het wel of niet de moeite waard vind?
Heb ik zelf gelukkig geen last van, merendeel van de muziek luister ik via me laptop of telefoon, vooral omdat ik veel in omgevingen ben waar ook andere zitten, en die kunnen dit niet zo waarderen.


Wat wil je hier nou mee zeggen dat Steven een entertainer is? Ik geloof niet dat hij muziek maakt voor ons, anders had die ondertussen al wel een nieuwe porcupine tree gemaakt(of twee
Als je wilt zeggen dat hij een kunstenaar is die dit voor zichzelf doet, dan is het dus een egoïst maar ook maakt hij dan dus kunst, wat zou betekenen dat hij dus zegt dat muziek een vorm van kunst is.

Maar is een muzikant ook niet iemand die het in eerste instantie voor zichzelf maakt? (en dan heb ik het niet over de op geld beluste pop sterretjes) of heb ik daar gewoon een verkeerde kijk op?

Ben blij dat ik een hele discussie heb los gemaakt over wat kunst is en wat niet., Hoewel daar natuurlijk andere fora voor zijn.

Heel moeilijke materie hoor, maar om aan te sluiten bij nikon 42; Iets is voor mij géén kunst als je (hoe goed ook) een "kunstje-trucje" toe past. inderdaad een wassenbeelden-kunstenaar deze Wilson.
Ik gebruik het woord kunst NIET om aan te geven of ik iets mooi vindt. Zo vindt ik Godspeed You Black Emperor! - F♯A♯∞ WEL kunst maar niet echt mooi.

Ik geloof overigens niet datje zomaar kunt zeggen voor jezelf of iets kunst is of niet. Er moet een consensus binnen een grote groep kunstkenners zijn. Maar dan: Wie zijn dan die kunstkenners en hoe groot moet die groep zijn?

Kortom ik zal me niet meer op deze gladde piste begeven en het woord kunst na dit bericht niet vaak meer gebruiken.

Misschien deze nuance?: Het verschil tussen Artiest , entertainer, en muziekant ?

Een Artiest geeft zijn ziel bloot en de gevoelens spatten van het doek/vinyl
VB: Artiest: Curbain,Herman Brood, Hendrix

Een entertainer wil zijn publiek vermaken.
VB Entertainer: Tiesto, Madonna

Een muzikant beheerst zijn instrument. componeert
VB Muzikant: Steven Wilson, TOTO

Als alles samenvalt en je de drie in één persoon bent heb je volgens mij een kunstenaar.
Natuurlijk ook weer ter discussie maar voorbeelden van kunstenaars: Jimmi Hendrix, Frank Zappa, Roger Waters, Robbert Fripp, Peter Hammill….

Terugkomen op dit album: De nummer die hier het minst genoemd worden: The holy drinker en Pindrop maken het voor mij dan juist weer voor een deel goed.
The holy drinker bevat “Focus en ELP –achtige stukken die echt wel mooi zijn.
In The Pindrop zit het pittige wat ik bij de rest van de nummers mis.
0,5 erbij: 3 sterren

Ik vind dit prima muziek. Het is alleen zo jammer dat het zelden veel verder komt. Een klik blijft uit, het is allemaal knap en mooi wat Wilson doet, maar echte emoties komen er naar mijn idee te weinig bij kijken - het titelnummer daargelaten. Het is een verzameling fijne muziekstukken geworden, maar écht genieten is er gewoon te weinig bij. Derhalve verdient dit album zeker een voldoende, maar veel meer ook niet. Lees hier een uitgebreidere recensie van mijn kant.

Albums zoals dit hebben tijd nodig om te groeien. Een beoordeling op dit moment geven is dan ook niet eenvoudig. Grace for drowning evenaren is geen evidentie voor mij. Het is natuurlijk niet altijd nodig om albums te willen vergelijken, maar voor mij ging Grace for drowning dieper.

Toch weet hij mij opnieuw te boeien, maar ditmaal meer passages in nummers dan de nummers in zijn geheel. Weet daarom nog niet echt hoe ik dit album over één of twee jaar ga inschatten. Grace fot drowning is voor mij een klassieker, bij dit album heb ik toch een beetje twijfels over de houdbaarheidsdatum ervan.

Na 1 x luisteren ben ik er nog niet uit. Ik vind er eigenlijk niets bovenuit springen en voor ik het in de gaten had was het einde van de cd alweer geweest.

Zal wel eens weer luisteren.

Heen en weer geslingerd tussen relax & prog met een topper van een afsluiter. Die hoes is wel een beetje depri een beetje in de sfeer van het laatste nummer. Ja ja het leven is GEEN groot feest...Ik heb een playlist gemaakt <Deprimerend> en daar staat ie netjes tussen Brave, Amused to Death, The Boatman' s Call, OK Computer...wie weet nog meer van die ellendige deprimerende cd's of artiesten? Hoe dan ook een 4,5 mag ie wel hebben.