AC/DC - Back in Black (1980)

Leuk verhaal Father McKenzie. Diegene kinkt zeker als een sympatieke luitenant. Brain Johnson lijkt te rappen. Niet dat zo is. Hij stem is sterk te vergelijken met Bon Scott. Geen wonder dat ze voor hem kozen als vervanger.

Ik vind dit album met afstand beter dan Highway To Hell die mij met name door de productie niet kan boeien. Hier klinken de nummers gewoon muziekaler en minder rauw. Ook blinken de minder belangerijkere nummers meer uit. Ze worden minder op de achtergrond gedrukt door klassiekers als Back in Black.

Edit: Inmiddels 17:25. Ik besluit om dit album maar ens een plek in mijn hart (en Top 10) te geven.

Highway to Hell is ook geen mis album, maar dit hier vind ik ook sterker als geheel.

Voor mij is dit ook het beste AC/DC album. Deze beland bij mij nog vaker in de speler dan Let There Be Rock.

Het warme geluid van deze plaat zou een voorbeeld moeten zijn voor elke rockartiest.

Het warme geluid is idd erg goed, en alle songs zijn echte AC/DC klassiekers vind ik. Dit is eigenlijk al een erg goede AC/DC verzamelaar. Ze hebben geen verzamelaars weet ik, maar dat hoeft ook niet, gewoon dit album kopen. Een klassieker van formaat is dit. Rockliefhebber of niet. Top 10 werk gewoon.

Shoot to Thrill wordt gebruikt voor de soundtrack van Iron Man 2
YouTube - AC/DC - Shoot To Thrill (Iron Man 2)

Back in Black werd al gebruikt in het eerste deel. Geweldig film trouwens.

goed album, maar soms irriteert de stem van de zanger me een beetje, gitaar is simpel maar vet, kan de meeste nummers zelf ook spelen op me gitaar, het goede van het album, is dat het het gehele album op ongeveer hetzelfde niveau blijft, stukje hoger als gemiddeld, back in black en you shook me all night long en rock and roll aint nose pollution zijn de top nummers nummer 2 en 3 zijn minder

Dit is mijn meest gedraaide AC/DC album. Vreemd eigenlijk, omdat ik de Bon Scott tijd een stuk meer kan waarderen en kwalitatief eigenlijk ook gewoon echt beter vind. Ik weet niet wat het is, maar dit album draai ik gewoon nog een stuk liever dan b.v Let There Be Rock of Powerage, en die albums vind ik ook al zo steengoed. Conclusie voor mij is dat ik dit echt het beste AC/DC album ooit vind, gevolgd door een rijtje van 6 albums met Bon Scott als zanger, en daarna komen pas de andere platen met Brian als zanger aan de beurt in mijn favorieten poule.

Alle albums met Bon Scott als zanger dus. De MuMe-scores van de AC/DC-albums geven je daarin ook gelijk. Ik vind deze ook nog iets beter dan Let There Be Rock, er staan überklassiekers op (1,6,7), maar nummers als What Do You Do for Money Honey, Let Me Put My Love into You en Have a Drink on Me moeten daar wat mij betreft niet veel voor onderdoen. Hmmm, ik zal deze binnenkort nog 's moeten beluisteren en mijn score dan herzien. Het zit er dik in dat er weer een halve ster bij komt.

wat dacht je van nummer 1en 2

Wat een heerlijk album, hardrock zoals het hoort te zijn! Met schitterend gitaarspel van de beste gitarist ter wereld. Zonder Angus Young was deze band nergens.

In de 'originele bezetting' hebben ze geen albums uitgebracht, alleen maar een singeltje... gelukkig maar, want die Dave Evans is me toch een kwal

Als ik "Powerage" voor "Highway to Hell" vervang staat hier nagenoeg mijn verhaal. Alle nummers weten me te pakken en m'n AC/DC favorieten staan er ook op. Zodra ik deze origineel heb gaat-ie waarschijnlijk naar 5* Meest ondergewaardeerde 'grote' album op MuMe?

ac/dc heeft echt vette gitaarmuziek alle instrumenten zijn trouwens echt top, het is heel simpel om mee te spelen op je gitaar maar het klinkt erg lekker!
er zitten ook lekker veel en goede solo's in de songs, maar gelukkig niet té veel zoals bij bijv. bands als dragonforce,

de zanger heeft een aparte maar stem, maar ik vind de stem erg gaaf klinken, na ong. 20 nummers achter elkaar luisteren kan de stem irriteren idd maar ik vind de stem juist een pluspunt!

de liedjes bouwen vaak heel erg vet op, zoals bij het openingsnummer ( 1 van de beste nummers ). eerst hoor je alleen die bel of wat het ook is, er komt een zacht en vet gitaar stuk doorheen, het stuk word harder en harder, de andere instrumenten komen er omstebeurt bij en daarna rocken ze lekker hard!

opzich is elk nummer ongeveer van hetzelfde niveau ookal vind ik hells bells en rock and roll ain't nose pollution het best, back in black ook eigenlijk, Shoot to Thrill en What Do You Do for Money Honey ook en you shook me all night long, naja elk nummer is gewoon vet en zou kunnen aangekruist worden als ' 2 favoriete tracks '

deze band is niet zo ondergewaardeerd toch?

Op Musicmeter wel. Vooral als je het vergelijk met de bekendheid die ze hebben. Dat geldt ook voor Aerosmith en Deep Purple.

Bekendheid =/= kwaliteit. En van Deep Purple vind ik dat wel goed meevallen.

hmm de bands zijn toch redelijk bekend op musicmeter, dus ik snap het punt niet zo, aerosmith is mischien niet heel bekend hier maar ja, die verdient het naar mijn mening ook niet

Toys in The Attic en Rocks van Aerosmith zijn wel geweldig, net als Big Ones en alle andere Greatest Hits die ze hebben uitgebracht

al owned AC/DC toch wel alles

Ik ga overstag en doe er een halfje bij tot een dik verdiende vijf. Op de platendraaier aan een deftig volume blijft het genieten van een kleine veertig minuten pure onvervalste rock. De heren zijn geweldig in vorm en doen hun overleden collega alle eer aan. Opvolger Brian Johnson, eerlijk gezegd kan ik me op dit album geen andere zanger voorstellen, doet hier een geweldig huzarenstukje. He had some big shoes to fill...

Er zijn van die albums waar je niet al te moeilijk over moet doen. AC/DC heeft met Back in Black een album afgeleverd waar je je verstand op nul kunt zetten en volledig kunt opgaan in pure rock.

Elk nummer op dit album is gewoon raak. Hier valt gewoon op te swingen. Er staat hier geen enkel slecht nummer. Hoewel ik bij ieder AC/DC album vind dat er een aantal indentiteit loze nummers heeft heb ik dat bij Back in Black niet. Misschien omdat de nummers niet meer kaal en vooral muziekaler klinkt. Mede dankzij de glansrijke productie. Het songmateriaal past perfect bij Brain Johnson. Vooral omdat het strakke composities zijn. Ik kan mij geen betere zanger op Back in Black voorstellen. De riffs op dit album blijven bijna tot in de eeuwigheid vast in het hoofd zitten cq. de hooks. Dit is voorbij het perfecte album. Wie nog twijfelt, bekijk de Ironman films er maar op na.

Speciale vermelding: De riff, de titel en hook van Have a Drink on Me.

Ik vond dit vroeger weinig aan. Maar nu kan ik het wel waarderen. Gewoon recht-toe-recht-aan rock met ballen. Ijzersterke onheilspellende riffs en rauwe vocalen. Tja je moet wel van die stem houden, ik ben meer fan van Bon Scott z'n mildere strot. Maar zo'n stem past wel bij dit soort oerrock. Ik vindt die riff van Let Me Put My Love Into You echt meesterlijk en natuurlijk zijn tracks als You Shook Me en Rock 'N Roll ook erg goed. Simpele maar doeltreffende rock. Hun beste album by far.

Het hoogtepunt maar ook het einde van het AC/DC tijdperk.De enige knaller met zanger Brain Johnson.Hierna is geen enkele AC/DC plaat ook maar in de buurt gekomen van dit meesterwerk.

Dat ligt niet alleen aan Brian Johnson vrees ik. De inspiratie was er geen niet meer.

Berichten over Dave Evans verplaatst naar AC/DC

Zwaar overgewaardeerd AC/DC album, ooit gekocht, weer kwijt geraakt en laatst nog eens via iemand anders beluisterd.
En ik blijf erbij, de bekende nummers springen er voor mij echt uit en de rest is leuk opvul materiaal, maar niet veel meer dan dat, 3*

Alle 10 nummers zijn bekende nummers. Dit is echt de klassieker van AC/DC vind ik en hun beste ook.

AC/DC heeft geen verzamelaar op de markt gebracht, maar dit is eigenlijk een mooie verzamelaar van hun. Eentje met hun beste nummers vooral.

Van alle AC/DC albums heb ik deze het meest afgespeeld, zeker weten.