AC/DC - Back in Black (1980)

Haha, jij vindt het niet veel soeps dus is het zwaar overgewaardeerd.

Een welverdiende plaats in de top 250 voor deze tijdloze hardrock-klassieker. Elk nummer staat als een huis en alle nummers samen staan voor dik veertig minuten ultieme headbangersoundtrack. Back in Black is de Uluṟu of Ayers Rock. Een reusachtig rotsmiddelpunt. Alleen een dolende blinde verliest dat (en het belang ervan) uit het oog.

Vind ik ja , ik zeg niet dat iedereen dat moet vinden.

Een gigaklassieker van AC/DC, historische plaat. Jammer dat ik toen nog niet geboren was.
Samen is het met Highway to Hell ook het beste wat ze hebben gemaakt. Beiden prachtalbums.
AC/DC produceert zijn albums altijd zo fijn. Het klinkt perfect maar is niet glad. Het volle geluid is één van de dingen die ik zo waardeer aan ze. De riffs op dit album horen bij de betere riffs die muziek te bieden heeft imo. Overigens op alle albums zijn de riffs goed tot fenomenaal. Ik vind dat deze plaat wel een review verdiend.

De plaat begint met één van mijn favo nummers allertijden. De klokslagen luiden en de plaat begint, dan komt die geweldige riff erin en de drums, het nummer bouwt zich langzaam op en dan begint Brian Johnson te zingen, I'm a rolling thunder, on a pouring rain, er is altijd wel kritiek op hem geweest maar op dit album is dat zeker niet van toepassing want hij zingt ( schreeuwt soms) uitstekend. Daarna komt het refrein dat je altijd zo hard mogelijk mee schreeft, Hells Bells!!!!!. Na een geweldige solo en het refrein dat vaak herhaalt wordt is het afgelopen. Een klassieker van grote klasse. Trouwens één van de vele klassiekers.

Shoot to thrill, een lekker snel rocknummer waar je eigenlijk wel op kunt dansen en niet stil bij kunt staan. Vroeger waardeerde ik het niet zo en vond ik het één van de mindere maar ik moet zeggen dat hij nu wel bij de favoriete nummers van het album hoort, wat er ook wel heel veel zijn.

What do you do for money, honey houdt het hoge niveau hoog met het ultieme meezingrefrein en de gebroeders young voorzien het nummer van uitstekend gitaarwerk. Staat gemerkt als voorkeursstem net als Hells Bells.

Givin the dog a bone is van wat minder niveau als de vorige nummers maar is nog steeds een uitstekend nummer. Lekker catchy nummer dat goed wegluisterd.

Daarna komen er een rij klassiekers om de hoek kijken, om te beginnen met 'Let me put my love into you'. De tekst is ten eerste geniaal, het refrein is gewoon heel erg goed en de combinatie van de goede riff en drums maken van dit nummer een buitenaards goed nummer.

De beste riff van het album komt van Back in Black. De mannen van AC/DC zijn zo ongelooflij goed op elkaar ingespeeld. Heerlijke instrumentatie op dit nummer. Alweer een klassieker. Tevens het titelnummer die eigenlijk op elk album tot het beste materiaal van het album horen net als op Highway to hell, Razor's Edge en Let there be rock.

You shook me all night long is weer een klassieker. Het refrein blijft zo in je hoofd hangen, maar het mooiste vind ik nog wel de intro voor het refrein. The walls were shakin', the earth was quakin', geweldig!

Daarna doet AC/DC een stapje terug met twee nummers ( Have a drink on me, Shake a leg) die niet zo opvallen tussen al die klassiekers, wat niet weg neemt dat het gewoon uitstekende nummers zijn die op de albums hierna tot het beste zouden horen. Vooral Shake a leg is toch wel een erg lekker nummer.

De afsluiter is Rock & roll aint noise pollution. Een rustige riff en er wordt half gezongen/half gepraat en daarna barst de Rock & Roll los.
Goed refrein waarna Brian Johnson het album naar een einde zingt. Een waardige afsluiter voor dit topalbum van AC/DC.

5*, voor de beste Hardrock band die er is.

AC/DC en de luisteraar profiteren hier van de weergaloze productie van Mutt Lange. Dat is in mijn beleving wat de plaat onderscheidt van overige AC/DC platen. En het feit dat er eigenlijk geen slecht nummer op staat.

Eervolle vermelding voor Phil Rudd. Zijn luie, maar ongelooflijk swingende drumstijl draagt bij aan de lekkere "feel" van Back In Black.

Het gigantische en onevenredige succes van Back In Black (best verkochte album ooit, op "Thriller" na) verbaast me altijd wat. Het is een geweldige plaat, maar voor een band als AC/DC is het apart.

I keep looking at the sky
'Cause it's gettin' me high
Forget the herse 'cause I'll never die
I got nine lives
Cat's eyes
Abusin' every one of them and running wild

Prachtige tribute.

Back in Black (het nummer) is een fantastisch anker voor dit album, waar verder nog een aantal prima nummers op staan. (Shoot to Thrill is ook meesterlijk)

Helaas vind ik het eind van het album niet bijzonder, matig zelfs.
3.5*

Have a drink on me, Shake a leg en Rock 'n Roll ain't noise polution? Wereldnummers.

Helemaal eens!

10 klassiekers staan er op dit album.

AC/DC heeft geen verzamelaars op de markt gebracht, maar dat hoeft ook niet, want je kunt deze al min of meer zien als een verzameling van hun beste nummers.

tenminste zeker met Brian als zanger.

uitschieters op dit uitstekende album voor mij zijn Hells Bells, Shoot To Trill, You Shook me All Night Long en Back In Black. De rest van de nummers zijn ook erg goed, en van gelijkwaardig niveau, maar wel iets minder goed dan de 4 eerder door mij genoemde nummers.

The Iron Man 2 score is min of meer een verzamalaar. Het mist enkel de greatest hits benaming.

Tja dan kun je Who Made Who ook min of meer een verzamelaar noemen.

Ze worden beiden als film soundtrack aangeduid, en zijn het natuurlijk ook.

Een echte greatest hits of best of heeft AC/DC nog nooit officieel uitgebracht.

AC/DC Live kan ook als hun beste verzamelaar genoemd worden. Al hun beste werk maar dan live.

Maar dat is met bijna alle albums van wat voor artiest dan ook zo, dat alle beste nummers live ten gehore gebracht worden.

Daarom houd ik ook een stuk meer van live dan van studio verzamelaars.

Een studio verzamelaar is overbodig als je regulier werk gaat kopen, en een live album blijft de kers op de taart en een goede aanvulling bij studio regulier werk.

En zonder Bon Scott.

En zonder Phil Rudd.

Heerlijk album! Stond met Just Push Play in mn handen van Aerosmith, maar toen zag ik deze liggen en toen nam ik deze maar!

Goede keuze .
Ik zou hetzelfde gedaan hebben .
Erg goed album.

Vette hooks, pakkende riffs en eigenlijk geen moment dat het inzakt. Een prima doorstart na het overlijden van Scott. Een rock album in optima forma.

Schitterende plaat uit de hoogdagen van AC/DC. Zoals velen het hier al duidelijk maakten. Als geheel veel sterker dan Highway to Hell.

Zonder twijfel hun beste.

Een van de beste AC/DC albums met Brian Johnson, alleen For Those About To Rock vind ik nog even iets beter. Hoe sterk kun je terugkomen als band nadat je zanger het leven heeft gelaten?

De jaren '80 kenden een fantastisch begin met Back In Black, dat zelfs nu nog als dé plaat van alle rockplaten te boek staat. Dat dit geen grote verrassing is mag duidelijk zijn, want hier staan gewoonweg de betere nummers van AC/DC op. Met als hoogtepunt natuurlijk de titeltrack, die tot op de dag van vandaag nog steeds in films wordt gebruikt en nog steeds wordt niemand daar moe van.

Het blijft altijd moeilijk om een AC/DC-album te recenseren, want vrijwel alle platen van deze Australische rockers staan altijd wel vol met strakke riffs. Toch weet Back In Black daarin onderscheid te maken; de riffs zijn namelijk niet strak, maar gewoonweg fenomenaal. Alleen de riff van Let Me Put My Love into You kan mij niet bekoren, maar voor de rest staan alle nummers als een huis.

4 sterren.

Geweldig album van AC/DC daar niet van maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de albums met Bonn Scott

Zeker weten, dit is wel de enige plaat die zich kan meten met het Bon Scott werk...

Helemaal mee eens.

Had ac/dc wel bestaansrecht in mijn ogen eigelijk niet. Who the hell zou bon nu moeten vervangen?
Ik had er in ieder geval een hard hoofd in. Maar wat deed ac/dc ze huurde een andere kraai in ha. En kwamen op de proppen met een onverwachts goed album. Als je dan ook nog opent met hells bells tja dan is alle twijfel snel weg. Ook het volgende shoot to thrill is gewoon klasse. Waar brain zijn longen uit zijn lijf kwaakt prachtig man en wat een skull crushing drive heeft dat nummer. Om maar te zwijgen over dat heerlijk middenstuk. Of ac/dc bestaansrecht had? Tuuurlijk nooit aan getwijfeld ha. Het vreemde van deze band is dat ze ook nog eens uitgroeiden tot een waar stadion act. Voetbal stadions vullen geen probleem voor deze band. Ac/dc weet op een of ander manier precies de muziek liefhebber dat te geven wat men wil bread and circus baby. Hoewel de band dit niveau nooit meer wist te evenaren bleef de populariteit alleen maar toe nemen knap hoor.

Stiekem vind ik denk ik de stem van Brian wel wat prettiger dan Bon Scott..
Net even wat rauwer. Vind dit tot nu toe ook het fijnste AC/DC album wat ik heb gehoord.
Iets voller qua geluid, wat zwaarder, of ja hoe moet ik het uitleggen, het zit wat steviger in elkaar voor mijn gevoel.

Brian Johnson heeft stembanden van staal. Geen mietje zoals Jan Smit of Caro Emerald met al hun poliepen. Ook nu zingt hij nog met diezelfde oorverdovende kracht.

Het materiaal met Scott is wat bluesier. Dat prefereer ik over het algemeen wel bij AC/DC.

De vraag dringt zich wel op of Bon Scott bijvoorbeeld Hell's Bells zo had kunnen neerzetten.
Het blijft een ' als dan' verhaal natuurlijk. Ik denk dat Johnson de juiste man op de juiste plek was en nog steeds is.

Je moet maar zo'n man als Brian Johnson vinden. Het geluid van Bon is uniek en het is alleen al knap dat ze een goede zanger hebben gevonden die nog enigszins in de buurt komt van Bon Scott. Bon vind ik nog net iets beter, maar hij is dan ook misschien wel de beste zanger die ik ken. Brian is in ieder geval een krachtige zanger en door hem zijn er toch nog 4 parels bij gekomen.

Volgens mij gooi ik hier zeer binnenkort nog een halfje bij op.
Dit album blijft groeien. Fantastisch die vocals van Johnson, heerlijk rauw en snijdend.
De nummers luisteren enorm gemakkelijk weg en de rock 'n roll vibe die over die album hangt bevalt me ook wel. Het verveeld mij nog lang niet.

En Back in black, het nummer zelf, altijd genieten als dat begin erin kickt. Dit is voor mij dan ook de favoriet, samen met Shoot to thrill en Rock and roll ain't noise pollution op het moment.

Have a drink on me vind ik misschien het enige niet zo denderende nummer, maar verder, top nummers.

Ik was 13 jaar toen ik mijn eerste elpee kocht in 1980...het bleek een goede keuze, want het
is nog steeds mijn favoriete plaat allertijden. Zelfs de op het eerste gehoor "zwakkere" nummers als "Have a drink on Me " en " R & R ain't noise pollution" zijn nu nog regelmatige uit mijn radiospeakers te horen. Niet voor niets bestaat de live-set van AC/DC nog steeds uit
5 a 6 nummers van deze plaat. "Shoot to Thrill " is mijn favoriete nummer.

Erg sterke plaat, staat geen enkel slecht nummer op. Na de dood van Bon Scott zocht men een nieuwe zanger, en vond men die in de persoon van Brian Johnson. Hij doet het erg goed, en mede dankzij zijn stemgeluid is dit de klassieker die 'Back In Black' geworden is. Maar vooral Angus Young is de ster van deze plaat, denk ik. Zijn solo's zijn messcherp.