AC/DC - Back in Black (1980)

De videoclip voor You Shook Me All Night Long blijf ik hilarisch vinden, vooral die scène wanneer Brian bij de apotheek binnenstapt om condooms en buiten stapt met twee flessen en dan zie je Malcolm en Angus gieren van het lachen in hun schooluniform.

http://nl.youtube.com/watch?v=Bomv-6CJSfM



great!

kan ook prima leven met deze versie back in black trouwens

http://nl.youtube.com/watch?v=rTQbLEDBMXM&feature=related

ook visueel

En dan 'zingt' ze nu alleen nog maar . Hoe zou ze klinken als ze de liefde bedrijft?

Overigens lekker en legendarisch album van AC/DC, om on topic te blijven....

Back in Black is een plaat van puur genot voor de hardrockliefhebber. Een echte klassieker. Let There Be Rock (met Bon Scott nog) vind ik te samen met deze hun beste werken. Ik vind alles van AC/DC wel goed, zelfs Fly on the Wall

Ja dit is echt een pracht plaat een klassieker in de hardrockmuziek. Jammer dat ze eignlijk niet echt verder evolueerden met hun muziek, het is en blijft natuurlijk een herhaalformule natuurlijk.

AC/DC is gewoon trouw gebleven aan datgene waarvoor ze staan.

Wie ore heeft die hore. Geen revolutie, maar muzikale evolutie genoeg.

AC/DC - Back In Black: ruim 40 minuten lang harde ongecompliceerde rock-n-roll. Dit is echt een album waarbij de pure rock er vanaf spat gewoon. Met een opener als Hells Bells kan het gewoon al niet meer misgaan. En dat gebeurt ook niet, want er volgen nog 9 heerlijke rocksongs. De teksten...ach ja, vrij makkelijk samen te vatten: sex, drank, rock-n-roll! Diepzinnigheid hoef je dus niet te verwachten, maar het is wel een hard-rock party album bij uitstek vind ik.

De vocalen in Shake a Leg, lijken wel heel veel op die van Robert Plant van Led Zeppelin...

Prima plaat verder, mijn eerste echte kennismaking met AC/DC na de radiosingles. Deze zal nog wel groeien bij me, denk ik.

Tsja. Ik gun iedereen zijn mening. De kracht van AC/DC zit hem er nu net in de eenvoud. De band heeft als geen andere begrepen wat de ingredienten zijn voor een klassieke rocksong. Dat hebben ze verheven tot een akelig goed niveau. De discipline om dat 36 jaar vol te houden en niet te gaan experimenteren met geneuzel is bewonderenswaardig. De sound van AC/DC is uniek. Bij het eerste akkoord herken je het kenmerkende gitaargeluid en bij het tweede akkoord herkend je de typische AC/DC-riff. Waanzinnig knap vind ik het. Wat betreft het echte rockgevoel gaat er wat mij betreft niks boven deze band. En dat bleek afgelopen vrijdag in Ahoy. Zelden zo lekker uit mij dak gegaan sinds mijn vorige bezoek aan de band in 96 in Utrecht.

Discussie over AC/DC's herhalingsdrang verplaatst naar AC/DC

Ik gun iedereen ook zijn mening. Zelf trek ik het echter niet om 10 keer achter elkaar vrijwel hetzelfde nummer te horen (bij wijze van spreken), maargoed, ieder zijn ding

Ik gun ook ieder zijn mening, maar toch is dit het beste AC/DC album ; het songmateriaal en de 'sound' vind ik hier prachtig in evenwicht. Als je deze hebt én de live registratie If You Want Blood (1978) heb je het beste van hen imo. Ik vind de zang van Brian Johnson op Back In Black (nog) wel te verteren, i.t.t. latere albums.

Als ik in de stemming ben, gaat dit er prima in. Een beetje beuken&raggen op zijn tijd is niet verkeerd. Hoogtepunt is nummer 6 en 7. Dit was mijn eerste volledige album van AC/DC, daar heb ik geen spijt van. Mogelijk dat ik nu eens een wat ouder album beluister, met de originele bezetting.
3.5*

10 klassiekers staan er op dit album, maar ik vind van die 10 klassiekers You Shouk Me All Night Long toch echt het beste nummer hierop, met op de voet gevolgd door Hells Bells en de titeltrack. De rest vind ik iets minder goed dan die 3, maar nog steeds super en beter dan gemiddeld van wat AC/DC later uitgebracht heeft.

Daar ben ik het dan wel mee eens (al betekent dat voor mij: het enige AC/DC album dat ik goed kan verteren)

Dit is echt het beste album van ACDC maar het spijtige aan ACDC is dat er geen emotie in hun liedjes zit. Het is gewoon the best rock ever made. nouja daarom de 4

Ik zou je graag willen verwijzen naar de jaren tachtig, bijvoorbeeld het album Blow Up Your Video of Fly on the Wall. Waar AC/DC toch behoorlijk wat pogingen deed om vernieuwing erin te brengen. En ja, die pogingen mislukte behoorlijk.

N.a.v het indrukwekkende concert in Ahoy Rotterdam vorige maand heb ik als niet AC/DC kenner dit album in huis gehaald.
Ik had enkel Let There Be Rock ( en dan alleen nog vanwege Whole Lotta Rosie !! ) en dat vond ik als een niet echte hardrockliefhebber meer dan genoeg.
Het recente concert waar ik eigenlijk bij toeval verzeild raakte heeft een dermate diepe indruk op mij achtergelaten dat ik besloot ( o.a op Music Meter ) om te kijken of er bij de gemiddelde AC/DC liefhebber een favoriet album was.
Nou deze dus, en ik moet zeggen, het bevalt mij na enkele luisterbeurten steeds beter, nummers als het titelnummer, Hells Bells & You Shook Me All Night Long springen eruit.
De muziek staat als een huis , enkel de zanger gaat me naar verloop van tijd toch enigszins op de zenuwen werken.
Desalniettemin een geweldige rock plaat.

tijd voor T.N.T / high voltage dan maar

De eerste 7 nummers zijn erg goed, maar het zakt wat in bij de laatste 3. Daarom geen 5*

Back In Black(het nummer)

Beste hardrock album ooit, alleen maar steengoede nummers.
Dit is voor mij zonder twijfel AC/DC's hoogte punt, 2 favoriete uitzoeken was moeilijk, je kan eigenlijk wel random klikken in dit geval...
Bijna allemaal nummers van gelijk niveau, sommige zijn gewoon iets gaver.
5/5!

23juni de helden weer zien =D!!

Vandaag weer eens opgezet.
Mijn waardering voor beide albums blijft hetzelfde, edoch Back In Black wint met een neuslengte voorsprong van Let There Be Rock.
Daarentegen wint op vocaal gebied Bon Scott van Brian Johnson.

Op de een of andere manier willen mensen ook gewoon niet wennen aan het stemgeluid van Johnson. Toegegeven : Toen ik Back In Black voor de eerste keer aanhoorde, verslikte ik me in m'n croissantje bij het horen van Brian. Maar god, al bij What You Do For Money Honey klonk hij al goed. En natuurlijk Bon Scott blijft de AC/DC legende, maar je kunt niet zeggen dat Johnson AC/DC naar de verdoemenis heeft geholpen.

Back In Black blijft een gruwelijk lekkere plaat, die typisch AC/DC is met het uitblinkende Young stel. 4,0 sterren.

Dit was het best verkochte AC/DC-album maar in mijn ogen niet het beste AC/DC-album. De vorige albums met Bon Scott als zanger vind ik nog iets beter, ik vond zijn zang beter passen bij AC/DC en deze band klonk toen echt gevaarlijk.

De emotie bij deze band zit juist in datgene waar ze voor staan. Dat is ook een vorm van emotie.

Luister eens naar Ride On op DDDDC, of Love Song op High Voltage, of Cold Hearted Man op Powerage om er maar een paar te noemen.
Dat zijn natuurlijk niet de typische AC/DC nummers, maar bij de typische AC/DC druipt de passie voor rock n roll er af (vooral in hun Bon Scott periode), en dat is ook emotie he.

Als eigenaar van ALLE albums van AC/DC mag ik wel zeggen dat deze schijf samen met Let There Be Rock de beste is.

geweldige cd, al mijn favorieten AC/DC nummers staan op deze cd.

Dit is echt een moddervette plaat. Echt een roadkiller. Een album voor onderweg terwijl je een lange autorit maakt.

Let maar op, Kill_illuminati, ijs op de wegen, die modder er nog bij, veel slipgevaar.

Maar de plaat is uitstekend, dat kan ik enkel beamen, het begint al zo lekker met Hells Bells, en eigenlijk is dit van begin tot eind een echt retestrak rockalbum, ik zat toen deze uitkwam in Duitsland, ik volbracht mijn legerdienst in bar en mess officieren en één van de sympathiekste luitenanten kocht deze destijds daar op elpee, we hebben die daar vaak gedraaid om wat ambiance in het kot te krijgen, en dat lukte erg goed, jawel!