Deep Purple - In Rock (1970)

Maar als ik wikipedia mag geloven (wat je nooit zeker weet) is het ook niet helemaal van de Blues Magoos:

''Once In Rock had been completed, EMI asked for a suitable single to be recorded to help promote the album. After spending six hours searching for inspiration, the band went to a nearby pub and got drunk. Ritchie Blackmore started playing a riff that was closely based on guitarist James Burton's riff to Ricky Nelson's 1962 rock recording of the old George Gershwin standard "Summertime"[2] which had also inspired The Blues Magoos' psychedelic hit, "We Ain't Got Nothing Yet". Ian Gillan and Roger Glover came up with the lyrics: "We borrowed the title from the words of an old Arthur Alexander song. We stole the tempo from Canned Heat"

Ik ken Ricky Nelson's 'Summertime' niet, moet ik eens opzoeken.

Dat verhaal klopt hoor. De riff zit voornamelijk in de baslijn die onder Ricky's Summertime ligt. Dat het een idee van James Burton was is dan weer nieuw voor mij maar verbaasd me niet echt. Tenslotte is dat dezelfde man die als tiener al met de riff van Suzie Q op de proppen kwam.........

Jullie hebben uiteraard gelijk inzake Ricky Nelson en de riff.

Maar qua overeenkomsten vind ik Black night nog het meest lijken op de versie van de Blues Magoos.

Ik heb geen cd van de Blues Magoos maar noemen zij zichzelf volwaardig schrijver van We ain't got nothing yet?
Deep purple laat de namen maar weg en heeft het tussen haken alleen over [Original Single Version]...

Helemaal mee eens hoor ...

En ja dus: ( We ain't got ) Nothin' Yet ( Gibert / Scala / Esposito )

En ik hoor liever "Deep Purple in Rock (1970)", met zanger Ian Gillan, dan Bauer.....

Ach, het is net waar je zin in hebt. Ik heb Deep Purple in Rock pas weer eens beluisterd en het klonk verrassend goed. Speed king knalde weer als vanouds en Child in time is toch echt een klassieker.
Favoriet zijn ook Living wreck en Into the fire. Behalve Black night (original) zijn die bonustracks een beetje overbodig. Cry free staat in de originele versie op Powerhouse. Mijn stem verhoogd naar 4.

Dit is eigenlijk de eerste echte hardrock klassieker die op de markt werd gebracht. Een mijlpaal in hardrockland is dit album. Dit is echt de voorloper van alle hedendaagse harde muziek geweest, daar ben ik van overtuigd. Alleen jammer dat het nummer Misty Mountain Hop hier niet op staat.

Misty Mountain Hop? Deep Purple?

Heb ik wel hoor maar tis dan ook maar een bonustrack.

Ongelofelijk, als bijna 2 druppels water....

YouTube - Blues MaGoos-We Ain't Got Nothin' Yet (NYC) (+4)

Ik denk dat "Misty Mountain Hop", uitgevoerd door Deep Purple, nog beter zou klinken dan het op zich al fenomenale origineel . Of het jammer is dat "Misty Mountain Hop" niet op "Deep Purple in Rock (1970)" staat . Tja, wat moet je daar nou eens op antwoorden
Laat ik het zo zeggen: Deep Purple heeft de eer om met "In Rock" het beste rockalbum allertijden te hebben gemaakt terwijl die andere Britse band met "Misty Mountain Hop" de beste rocksong allertijden heeft vervaardigd. En die beste rocksong allertijden komt toch het best tot zijn recht op het vierde album van desbetreffende rockgroep .

Hoe tegenstijdig kun je nu zijn dan. Misty Mountain hop vind je de beste rocksong allertijden zeg je. Hoe kun je dan zeggen dat dat nummer door Deep Purple nog beter gespeeld zou worden dan?

Hahahaha kip ik heb je....

Even off topic dan maar: Ricardo, heb je "Misty Mountain Hop, inderdaad de beste rocksong allertijden, wel eens gehoord in de uitvoering van 4 Non Blondes? Moet je eens doen! Dan begrijp je wat ik bedoel .

In Rock is tijdloos en zou zo afgelopen week uitgebracht kunnen zijn. Weergaloos album, waar Blackmore de legendarische woorden sprak: " If it isn't dramatic or exciting, it doesn't belong on the album." Dit album kent dan ook geen enkel zwak moment.

Dat citaat dat Stijn hierboven aan Wikipedia toeschrijft wordt bevestigd door het boekje dat bij de geremasterde versie van In Rock hoort. Het zal dus wel waar zijn.


Nee. Het zou aanleiding zijn om een punt van mijn waardering af te trekken.

Hele sterke CD, vooral de geweldige stem van Gillan en de knalharde riffs van Blackmore staan mij erg aan. Maar wat een slechte geluidskwaliteit heeft zelfs de 25th Anniversary Edition zeg, heel erg donker en moffelig klinken ze. Geen helderheid, de extra tracks hebben dit dan weer wel, apart genoeg!

Dit geeft het voor mij ook wel een beetje fleur, als ik de LP draai

Het lijkt mij dat je geluidsapparatuur aan vervanging toe is of dat ding staat niet goed afgesteld. De 25th Anniversary Edition van "Deep Purple in Rock (1970)" klinkt bij mij glashelder!

Ik denk dat ik wel weet wat ik2.0 bedoeld. De productie klinkt idd niet zoals op moderne albums van artiesten van nu, maar het klinkt idd een beetje gedateerd. Ik vind dat niet erg, want het hoort ook een beetje bij het tijdsbeeld van toen natuurlijk. Dit is en blijft natuurlijk een monument in de gesciedenis van de hardrock/rock muziek. Als je een beetje van rock en hardrock houd, dan heb je dit album natuurlijk al lang eens een keertje gehoord.

Volgens Roger Glover wilde ieder bandlid er een stukje harder op dan de anderen. Daar is het gezegde " Everything louder than everything else" ontstaan, waar Motorhead later mee vandoor ging. De schuifjes van de mengtafel gingen zo te ver open en de VU- metertjes zaten constant in het rood te pompen. Vandaar deze geluidskwaliteit.

Voor diegene onder ons, voor zover zij mochten bestaan, die "Deep Purple in Rock (1970)" niet hebben beluisterd : laat u niet misleiden . Met de geluidskwaliteit van het beste rockalbum allertijden is echt helemaal niets aan de hand!!

Ik vind het ook wel meevallen. Het is niet de beste productie ooit gemaakt, maar de berichten hierboven doen onterecht vermoeden alsof het door de productie storend is om naar deze plaat te luisteren.

Geluidskwaliteit is uitstekend. De benadering is wat losser dan op Machine Head als ik het zo mag formuleren. Lekker ruw en spontaan.
Een klassieker in optima forma.

Mij hoor je ook niet klagen over de geluidskwaliteit, maar hier en daar is de opname toch echt wel wat overstuurd. Ik vind het album toch wel goed klinken, sowieso het beste rockalbum allertijden. het enige puntje van kritiek vind ik het erg hard uitgemixte orgeltje verderop in Hard Lovin' Man.

De psychische trip van Child In Time

Ik lig in bed. Het is bijna middernacht en ik zit te denken wat ik zal gaan luisteren. Ik ben nog lang niet moe, dus ik ga voor een stevig nummer. Child In Time volstaat wel. Ik druk op play en het bekende hammondorgelintro begint. Het geweldige intro dat op mijn cd stond van muziek in de eerste klas en waarvan ik niet begreep waarom dat intro zo speciaal was dat we het met muziek moesten beluisteren. Oh, wat zat ik toen fout!
Sweet Child In Time klinkt het door mijn oortjes. Het teken dat het begonnen is: de trip. Gillan op zijn best in dit nummer. Geweldige lyrics die gezongen worden door een geweldige zanger. Perfecter had het niet gekund.
And wait for the ricochet... Het moment is daar. De stem van Gillan wordt steeds dwingender en ik kan niet wachten op wat komen gaat. Een geweldige solo komt eraan. Maar eerst nog een paar flinke uithalen. Uithalen die live misschien nog wel beter zijn dat op het album. Het is een prestatie van formaat.
Ik merk dat mijn vingers langzaam mee gaan tikken met de instrumenten. Ik besef me dat de solo is begonnen. Blackmore op zijn best, Deep Purple op zijn best. Steeds harder, steeds sneller, steeds beter. Ik merk dat ik opgezweept raak. Het voelt alsof ik stevig mee sta te rocken, maar in werkelijkheid lig ik nog gewoon. Ik probeer nog wel luchtgitaar te spelen, maar hou daar maar mee op, omdat ik merk dat dit nummer simpelweg te snel gaat. Ik hou het maar bij het tikken met de vingers. Minutenlang.
De solo stopt abrupt. Tijd om bij te komen. Toch wil ik niet bijkomen, wat volgt is minstens even geniaal. De hammondorgel speelt weer. Evenals Gillan. Dezelfde, geniale, regels worden weer gezongen door de man met de fluwelen stem.
De tweede solo breekt aan. Ditmaal is het iets anders, omdat ik weet dat de solo is voor het einde. Het einde waar ik een (emotionele) herinnering aan heb:

Mijn oma was 70 jaar geworden en iedereen moest wat doen. Een paar ooms en tantes besloten een herinnering op te halen. Iedere zaterdag moesten zij iets eten wat ze ongelofelijk vies vonden. Dit hadden zij gemaakt en in aluminiumfolie gedaan. Terwijl Gillans stem langzaam begint te gillen, maken ze het folie langzaam open. Naar mate hij harder gaat gillen, is de spanning om te snijden. Ik heb namelijk geen flauw idee. Child In Time komt tot zijn climax en net bij zijn laatste schreeuw wordt de maaltijd onthult:
Visstisck met rijst en doperwten in tomatensaus!

Dit beeld komt ook deze keer voor mijn ogen. Een leuke, grappige herinnering. De climax is geweest en het nummer is bijna klaar. De laatste geweldige noten worden gespeeld en met een laatste akkoord is het nummer afgelopen. Ik kom uit mijn trip en weet het weer: Dit is één van de beste nummers ooit!
Ik wil nog even nagenieten van het nummer, maar helaas...
het volgende nummer staat alweer klaar.

Er staat meer dan 1 nummer op de plaat, hé

Mooi verhaal chevy93. Persoonlijk ben ik niet zo'n hele grote fan van Child in Time, maar toch leuk om te lezen hoe een ander zo'n nummer beleeft.