David Bowie - The Next Day (2013)

Ieder moet geven wat ie vindt, maar ik vind het een beetje een hype kant hebben en dat is uitsluitend mijn mening. Ik bedoel dat er gevaar in zit om dit heel hoog te beoordelen omdat het Bowie is, vele jaren van weg geweest en ook het mede daarom erg graag goed willen vinden. Ik zeg dus niet dat het zo is, maar het kan wel. Bovendien heb ik het niet over die 3,84 maar over 4,5 en 5-en. het maakt mij niet uit wat iemand geeft, maar een instant- classic is het nou ook weer niet. Gewoon degelijk, goed gemaakt stuk muziek uit ; eigen werk' en dat is zeker ruim voldoende.

Je vraagd zelf of het geen nostalgie is toch? Laat ik het anders zeggen dan.

Waarom vraag jij je af of het nostalgie is en waarom vind jij een Bowie album uit de jaren 70 beter?

Ik persoonlijk ben blij met een nieuwe Bowie maar het maakt mij niet uit of het nou lijkt op iets wat hij al eerder heeft gedaan. Ik luister naar de kwaliteit van de composities en die is vergeleken met een hoop andere muziek behoorlijk goed.

Zo zwart wit is het niet. Ik vraag me af of dat misschien wat meespeelt of dat men het gewoon erg goed vind. Het is een vraag die wel meer na lange afwezigheid van een topartiest kan voorkomen, geen feit natuurlijk.

Ik ben niet echt bekend met David Bowie. Ik ken wel een paar albums, maar die hebben nooit zo'n indruk op mij gemaakt. Door de albumcover had ik ook het idee dat dit gewoon een oud album of verzamelaar in een nieuw jasje was, maar gelukkig toch een kans gegeven.

Ik vind vrijwel alle nummers erg sterk en dat nodigt ook weer uit om meer van de man op te zoeken. If You Can See Me vind ik wel een beetje een irritant nummer.

Mooie ontdekking, gaat nog vaker beluisterd worden en misschien komt er dan zelfs een reviewtje aan.

Zeker snel terug naar het oude werk dan. Dit is een prima/goed album maar voor de pareltjes in zijn discografie moet je toch wat jaartjes terug.

David Bowie was voor de buitenwereld tot 8 januari 2013 muzikaal gezien reeds in het rijtje John Lennon, Elvis Presley, Michael Jackson en Bob Marley geplaatst. Pasen komt ieder jaar weer terug, maar van deze grootste pop/rocklegendes viel niets meer te verwachten.

De impact van Bowies comback was/is dan ook fenomenaal. Wereldwijd in bijna alle landen uit het niets op nummer 1. Zelfs in zijn beste periode heeft David Bowie dit nooit voorelkaar gekregen.

De discussie en vergelijking van de Next Day met oudere werken doe ik niet aan mee. Bowie is Bowie. Niet meer en niet minder. Bowie wil en kan ik niet inkaderen. Critici hebben het zovaak geprobeerd. Na Tin Machine werd bowie volledig afgeschreven en hadden ze geen oog voor wat erna kwam zoals outside en Earthling. Plotseling wordt het nu wel gewaardeerd. Dit zegt meer over de critici dan over David Bowie. Cijfers geef ik nooit en nu ook niet.

Jammer. Had graag je cijfer gezien

Overigens zijn de 3 bonustracks zeker de moeite waard, vooral I'll Take You There: lekker nummer is dat! (PS: verplicht om te draaien op 1 mei....)

De eerste vier nummers zijn niet misselijk. Vooral Dirty Boys bevalt me. Daarna zakt het in en spits ik pas weer de oren bij Heat. De band vind ik capabel maar anoniem in die zin dat er geen Wakeman, Ronson of Eno is om er een eigenzinnige slinger aan te geven. Bowie is goed bij stem maar zingt vooral in de hogere registers en dat verveelt me na verloop van tijd evenals de beperkte variatie qua tempo op het album. De teksten vind ik niet geweldig en nogal depri. Als het niet om Bowie zou gaan dan zou dit album niet opvallen. Kortom: ik laat deze aan mij voorbij gaan.

Het lijkt me heel goed dat Bowie aan jouw voorbij gaat. Zo chagerijnig over zo'n goede plaat? Terwijl het beste nummer het 5de nummer is. Haak jij na de 4de al af? Onze lieve Heer heeft vreemde kostgangers

Het feit dat het om Bowie gaat is natuurlijk alleen al een forse reclame, maar dat het album anders niet zou opvallen gaat mij ook iets te ver. Het is wel zo dat ie handig inspeelt op (oude) liefhebbers van toen door met zo'n hoes en titel te komen; iets ouds gebruiken voor iets nieuws;slim.

Na tien jaar een album uitbrengen en daar twee jaar aan bezig zijn zonder dat de buitenwereld hier ook maar iets van af weet? In een tijd van twitter, facebook en andere sociale media lijkt dit bijna onmogelijk. Toch slaagde David Bowie daar in. Toen hij zijn nieuwste album The Next Album bekend maakte op zijn verjaardag was dit voor zowat iedereen een volslagen verrassing. De verwachtingen waren hoog gespannen en wij uiteraard benieuwd of ze wel degelijk zouden worden ingelost.

Laten we beginnen met dit geruststellend bericht, Bowie kan het nog steeds. Het combineren van de verschillende aspecten uit zijn rijk gevuld verleden worden hier tentoon gespreid. Een vleugje Thin White Duke of zelfs Tin Machine worden afgewisseld met de gevoelige snaar van de Heaten/reality periode, waar de single where are we now een mooi voorbeeld van is. Zichzelf heruitvinden zoals Bowie in het verleden heeft gedaan, is er deze keer niet bij. Echt treurig zijn we daar niet om.

David Bowie - The Next Day - snoozecontrol.be

Flauw om een goed onderbouwde mening af te doen als chagrijnig.

Wat ik ook flauw vind ik het tekstvel dat bij de cd zit. Het ruikt dan wel naar een oude boekenwinkel, maar is er iemand die dat makkelijk kan lezen? Ik krijg al hoofdpijn als ik er naar kijk.

Net tijdens het eten een heel stuk van dit album beluistert voor het eerst via YouTube en moet zeggen dat het een heel behoorlijk album is geworden. David Bowie is ondanks zijn leeftijd nog goed bij stem en de songs zitten goed in elkaar.

Gewoon een mening. Ik vind het vreemd dat hele volksstammen de Next Day beoordelen door naar Youtube of naar een stream via Itunes te luisteren. David Bowie maakt muziek met meedere lagen en die lagen worden alleen goed hoorbaar via de originele cd of een digitaalbestand zonder compressie (wav, flac) en afgespeed op een goede hifi installatie.

Momenteel luister ik naar de originele Next Day cd afgespeeld op mijn Tannoy D700 speakers.
Dit is een wereld van verschil nadat ik alles had gehoord via Youtube afgespeeld via de mediaplayer en deze is ook aangesloten op mijn Tannoy D700. leuke discussie: op weke apparatuur en imput beluister en beoordeel jij de Next Day?

Cijfer voor de Next Day: is goed en het wordt steeds naar mate ik meer luister. De song Where are we now is en bijft mijn topper. De hoes: geinig dat een hoes zoveel discussie oproept en daarom een 10 voor de hoes!

Wat een flauw argument om te beweren dat het ligt aan de geluidskwaliteit van de bronnen die men gebruikt. Al heb je speakers van 5000 euro, dat maakt een plaat er niet beter op. Het verschil in geluidsweergave zal er wel zijn, maar de plaat gaat er niet anders door klinken. Een stuk gedetailleerder (maar niet hoe jij het bedoelt) en ruimer misschien, maar dat is soms ook maar subjectief. Die discussie is trouwens al miljoenen keer voorbij gekomen en zowel de voor-als tegenstanders van het argument hebben nooit terrein kunnen winnen. Zowel op een objectieve manier als op een subjectieve manier (wat ook normaal is als het komt op subjectiviteit). Het enige waar je (100%) gelijk over zult hebben is over de YouTube streams, want die zijn nu eenmaal pover.

(of: wat IllumSphere zegt...)

Wat mij betreft zijn de hooggespannen verwachtingen niet waargemaakt, Where Are We Now? is een eenzaam hoogtepunt. Misschien dat het kwartje later nog eens valt maar voorlopig keer ik terug naar Reality. (Een heel album in de stijl van Bring Me the Disco King, dat had wat geweest)

Het heeft even geduurd maar daar is ie dan: de nieuwe Bowie.
Worldwide zijn het vooral zeer positieve recensies, en terecht. Het is gewoon een goede cd. Met diverse stijlen, ik hoor wat Tin Machine, wat Earthling, zelfs wat Never let me down (met een andere productie was die cd er veel beter uit gekmen..!), Scary Monsters, maar toch weer vooral Bowie. Where are we now is een uitschieter (zulke singles hoor je niet vaak), evenals The Stars Are Out Tonight.

Maar naast de muziek is natuurlijk de klasse hoe die man de media weer in beweging krijgt, ook in het digitale tijdperk. Kan elke marketeer wat van leren.

Maar dat laatste lukt natuurlijk alleen maar als je een geschiedenis hebt als Bowie en 10 jaar geen album hebt uitgebracht. Nietemin heel bizar hoe ze 2 jaar opnemen geheim hebben kunnen houden en uit het niets de aankondiging van het nieuwe album hebben gedaan.

Intussen dit album van David Bowie aangeschaft en meermaals beluisterd. Het is een typisch Bowie-album met veel afwisseling en sluit stilistisch aan bij zijn vroegere werk. David Bowie is nog steeds goed bij stem, hij brengt de songs met veel passie en ook de songs zelf staan allemaal op een hoog peil. Verrassend is het niet en het is ook geen Ziggy Stardust of Low maar dat had ik ook niet verwacht. Deze man heeft zo'n imposant oeuvre gebracht dat elk nieuw album in de schaduw zou vallen. David Bowie heeft zijn comeback verstandig aangepakt: gewoon een sterk album uitbrengen in zijn eigen stijl. Weinige huidige artiesten kunnen tippen aan deze Bowie.

Ben ik de enige die bij How Does the Grass Grow? steeds aan The Phantom of the Opera moet denken? Met name bij het basloopje in het in- en outro.

Haha ja, nu je het zegt. Bedankt Herman, nu zal ik die link voortaan ook altijd leggen

Here I Am Not Quite Dying ! ...... schreeuwt Bowie in de openings track The Next Day.
Of we daar wel even notie van willen nemen.

David Bowie is dus terug. Op z'n verjaardag een single+ clip uitbrengen, en een aankondiging van een nieuw album. Niemand heeft het ooit in de gaten gehad.
2013 kon haast niet beter beginnen.
Want hadden we ons eigenlijk al niet verzoend met het idee dat Bowie voorgoed de bizz achter hem had gelaten ?
Nee dus, en de verwachtingen waren gespannen. Is het ook de moeite waard geweest ?
Ik zeg volmondig ja. Want The Next Day is absoluut de moeite waard.

Je kunt makkelijk beweren dat emotie's en de jubelstemming een rol spelen voor een beoordeling, maar het album mag gewoon gehoord worden.
De plaat bevat vooral een sfeer waar een lekker portie wordt gerockt.
Hoekige stijlvolle gitaarpartijen met gitarist Gerry Leonard in een soort Fripp rol en de trouwe Earl Slick die het rock 'n roll gehalte uitstekend invult.
Bowie zingt goed, geen misverstand daarover. Zijn stem klinkt wat ouder, doorleefder ook, maar stijlvol en passend bij de songs.
Zoals al veel gememoreerd en ook absoluut waar, is dat Bowie enigzins teruggrijpt naar het verleden, alleen wel in een eigentijdsere jas en met allure gedaan.
We horen weer wat funky riffs, er zijn wat weirde momentjes, her en der wat glamrock ( ( You Will ) Set The World On Fire.) maar bovenal erg vertrouwd Bowie.
Where Are We Now ? is hard op weg om een klassieker te worden wat mij betreft.
Dit is dus gewoon een pareltje. Een gepassioneerde Bowie met veel emotie, terugkijkend naar zijn Berlijn verleden, en hoe het er nu voor staat.
Uiteindelijk 1 van zijn meest essentiele songs op The Next Day.
Dit mag ook gezegd worden van de afsluiter Heat.
Beklemmend zoals het op 1Outside was. Prachtige song.

Maar het meeste wat er tussen in zit is ok. Valentine's Day en Dancing Out In Space vind ik wat minder, maar zelfs dat zijn verre van echt slechte songs.
Wat vooral opvalt is een gepassioneerd album, met pit en spelplezier.
Ook een Bowie die niet vernieuwd, is uitstekend in staat gebleken om een plaat te fabriceren die over de gehele linie aardig boeit.
En ik, met velen, hadden ook niet echt meer een waar meesterwerk verwacht.
Dat is The Next Day dan ook niet, maar het staat als een paal boven water dat hij de hoog gespannen verwachtingen heeft ingelost.

Fijn verhaal van bikkel2, zijn bijdragen lees ik altijd graag op MuMe, ook als het mijn mening niet is.



Beetje luie reactie meneer devel-hunt. Als je met mij van mening verschilt dan zitten er toch voldoende inhoudelijke aanknopingspunten in mijn kritiek. Dus waarom zo op de man gespeeld? Het is hier toch geen MoodMeter, al lijkt het daar soms wel op.

Dat tekstvel is inderdaad een minpunt herman.

Het is ook een flauwe reactie, maar met een knipoog bedoeld vandaar het mannetje met de hamer. Neem het vooral niet te persoonlijk, het is een beetje jennerig bedoeld. Je argumentatie is helder.

Zelf vind ik The next day goed en degelijk, en autentiek een Bowie. Het had heel goed kunnen gebeuren dat Bowie na 10 jaar afwezigheid krampachtig als Bowie had willen klinken.
Toch kan de plaat niet tippen aan zijn jaren 70 werk, maar ook niet aan outside, Heathen of Scary monsters. Ik probeer de plaat daar ook los van te zien, wat dan overblijft is een hele goede eigentijdse plaat met soms een link naar het verleden.

Eindbazen plaat van Bowie, hij kan het nog steeds! In principe vind ik deze niet onder doen voor Honky Dory en Ziggy Stardust als ik eerlijk ben. Daar staan misschien wel wat meer nummers op die meer memorabel zijn maar over de hele linie is deze ook ijzersterk.

Het is een heel catchy geheel, waar Bowie lekker in de weer is met een eigentijdsere bloemlezing van zijn indrukwekkende verleden.
Het heeft ook iets tijdloos over zich deze plaat.
Er is niet krampachtig geprobeerd om vernieuwend te zijn. Dat verwachtingspatroon wordt overboord gegooid , en daarom is dit een ongedwongen plaat waar Bowie crooned, funkt, rockt en de nodige emotie tentoonstelt zoals alleen hij dat kan.
Ik ben er erg blij mee.

Ongedwongen is wel een mooie omschrijving. Ik kan er nog niet helemaal de vinger opleggen, hoewel ik hem nu een keer of tien gehoord heb. Hij wordt wel steeds beter en voor mij doet 'ie in ieder geval niet onder voor bv. Scary Monsters, al ontbreekt een klepper als Ashes to Ashes.