David Bowie - The Next Day (2013)

Zoals ik al schreef krijgt Where Are We Now ? voor mij steeds meer lading en vind het eigenlijk steeds beter worden.
Een highlight op dit album wat mij betreft.
You Will (Set The World On Fire) blijft de hele dag in mijn hoofd zitten. Heel aanstekelijk.
Ligt voor mij ook ongeveer op hetzelfde niveau van Scary Monsters.

Herman bij Scary Monster: "Voor mij de meest overschatte Bowie-plaat en zijn minste sinds het debuut. Dacht dat ik hem met meerdere draaibeurten wel beter ging vinden, maar eigenlijk is Ashes to Ashes het enige nummer dat ik echt heel goed vind. De rest vind ik wat doorsnee Bowie. Eigenlijk vind ik Let's Dance een stuk beter..."

En deze mist een Ashes to Ashes dus blijft er eigenlijk niks over... vanwaar de 4**** dan?

Ik zeg toch dat ie niet onder doet voor Scary Monsters. Deze geef ik een 4*, die een 3,5* (net mijn stem een halfje verhoogd daar). Op de een of andere manier kan ik met Scary Monsters (nog) geen klik krijgen, maar met deze lukt dat wel. De nummers doen me stuk voor stuk meer, maar ik heb wel zin gekregen Scary Monsters weer een paar keer te draaien binnenkort.

Ja je brengt het leuk. Scary Monsters vind je de minste sinds zijn debuut, dus gelukkig maar dat deze er niet voor onderdoet. Overigens kan ik pas wat zinnigs zeggen als ik de LP's binnen heb. Heb hem nog maar weinig keren in zijn geheel goed kunnen beluisteren, maar wel het idee dat hij wat kan groeien.

Het is allemaal wel lastig te vergelijken. Zijn debuut is 45 jaar ouder dan deze.
Bizar eigenlijk dat je na al die tijd nog zo'n geinspireerde plaat kan maken. Voor mij is er een kopgroep van Bowie-platen: Hunky Dory, Ziggy, Aladdin Sane, Station to Station, Low, Heroes en Outside. The Next Day zit in de groep daarachter, samen met The Man Who Sold the World, Lodger, Let's Dance, bv.

Krijg net mail van Amazon dat de vinyl release is uitgesteld en 4/5 april de verwachte aankomstdatum wordt.

@Herman: Diamond Dogs niet in je kopgroep? Ga je huiswerk doen!

Nee, Diamond Dogs ken ik nog niet zo lang en ook niet zo goed. Die heb ik pas een keer of 10 gedraaid. Maar Candidate is wel een van mijn favoriete Bowie-nummers. In die zin heb ik wel wat huiswerk te doen ja.

Gaaf album hoor, lekker donker ook, We Are the Dead is ook erg goed....

Mij staat Diamond Dogs ook bij als een twijfelgeval ('mixed bag') , al was het tov Pinups wel een 'remonte', vind ik het album beduidend minder dan Aladdin Sane. Ook Young Americans kan ik meer waarderen - maar ik vrees dat ik daarin vrij alleen sta. Hoorde vandaag bijv Beatles - Across the Universe in de auto en draaide bij thuiskomst de versie van Young Americans - da's echt wel zoete vs wanhopige koek.

Dit album? Goede middenmoter: goed gemaakt, goed gevoois, draait lekker weg, maar ist een blijverd? Ik heb m'n twijfels.

Diamond Dogs ligt mij dan weer beter dan Aladdin Sane (hoewel AS nog steeds groeit). Misschien moeten we dit gesprek maar voortzetten bij het David Bowie discussie topic.

Over The Next Day: zijn er meer mensen die zich storen aan Dancing Out in Space ? Ik vind het maar een huppelnummertje.

:Y
Lees mijn recensie maar eens.

Ja maar op een enkel aardig stukje erin vind ik het ook echt gewoon niks, de grote misser van het album.

Dat vind ik denk ik toch wel How Does the Grass Grow?
The Shadows met Apache maar dan door Bowie gebracht in het lalala koortje.

Die kan ik dan weer beter hebben. De link met Apache vind ik wel goed gevonden. Moest het nummer echt even luisteren om te horen wat je bedoelt.

How Does the Grass Grow? heeft wel een mooie overgang op 2:40. Daar had ik nou meer van willen horen.

@ Reptile 71
Ja, daar heb je wel gelijk in, wat volgt gaat meer richting Tin Machine.
Tin Machine hoor ik trouwens vaak terug op dit album, maar ik vond het eerste Tin Machine album dan ook niet verkeerd.

Nou ik heb 'm ook maar een keer beluisterd, in de auto. De plaat is wel aardig, niet overbodig maar zeker niet essentieel. Eentje die je prima op kunt zetten met bezoek, maar die je zelf niet zo gauw gaat herbeluisteren. Ik vond de laatste nummers nog het meest de moeite waard, maar zag na de rit dat dit juist bonustracks waren. Tot nu toe ben ik meer onder de indruk van de (stronteigen)wijze waarop Bowie een come-back weet te genereren dan van de muziek waarmee dat gepaard gaat. Vlak daarin de presentatie niet uit, die hoes is echt heel uitgekiend gekozen.

Ik heb de discussie over de mate van de aandacht voor Bowie in de media verplaatst naar David Bowie

Zal meteen bekennen dat ik nooit een (groot) Bowie fan ben geweest behalve van zijn vele hits. Ooit nog de albums Let's Dance, Tonight en Black Tie White Noise beluisterd maar eigenlijk meer voor de hits. Tin Machine heeft ook een paar luisterbeurten gekregen. Denk ook niet dat ik nog een echte fan wordt na het beluisteren van dit album. Die stem blijft heel herkenbaar en is het meest interessant element naast de teksten wat mij betreft. Er is muzikaal genoeg om fijn te vinden die me vaak doet herinneren aan zijn werk in de 80s en 90s. Behalve Where Are We Now? heb ik nog geen andere favorieten alhoewel de springerige How Does The Grass Grow? en pretentieloze Dancing Out In Space me wel amuseren. Voorlopig 3.5 sterren en weet niet of dat nog meer gaat worden.

Je bent ook niet echt met zijn klassiekers begonnen dan. Probeer eens wat van zijn hoog aangeschreven jaren '70 werk zou ik zeggen (Station to Station, Low, Heroes, Hunky Dory).

Gefeliciteerd: je hebt zijn allerslechtste platen in elk geval al gehoord. Probeer nu eens Ziggy Stardust, Diamond Dogs en Station to Station.

Ondanks dat ik veel respect heb voor de man en zijn keuze om een comeback te maken na elf jaar, vind ik dat The Next Day zijn minst boeiende plaat is in zijn immense discografie.
Nu wist ik al honderd procent zeker dat The Next Day in ieder opzicht nooit een klassieker zou worden, maar dat het zo weinig zou bieden had ik ook niet echt verwacht. Ik zie het een beetje als een wegwerp plaat. Leuk voor die ene keer, maar daar blijft het ook bij. Hoe fijn sommige nummers ook zijn of hoe sterk het tekstueel weer is.En ik heb wel zo mijn vermoedens waarom ik vind dat dit zo een lage replay value heeft. De plaat kent heel wat wisselvallige momenten. Er staan hier wel een aantal nummers op die ik leuk vind, maar er staan er evenveel op die ik minder leuk en zelfs slecht vind. De single Where Are We Now? bijvoorbeeld vind ik gewoon afschuwelijk en nog eens zeikerig ook. Hoe hoog het nummer ook genoteerd staat.

En dat is een beetje het grootste probleem op deze plaat; David Bowie is wel mee met zijn tijd, maar dat is niet op de positieve manier. Hij is vooral mee met zijn leeftijd en ook dat van het merendeel van het publiek. En dat is niet zo een vreemde keuze, want 3/4 van dat publiek hebben de seventies, zijn hoogtijden, meegemaakt. Maar daartegenover staat wel dat het jonger publiek, die hem pas hebben ontdekt tijdens zijn hiatus, niet echt veel kunnen met deze plaat.
Waar zijn oudere platen nog een soort van jeugdigheid bevatten, is die jeugdigheid samen met zijn (destijds) unieke stem verdwenen en heeft het plaats moeten maken voor een soms cynische 'fuck the youth' mentaliteit. En alhoewel het een beetje zijn doel was om een dergelijke mentaliteit aan te meten, vind ik het zonde dat dit ten koste werd van zijn jeugdigheid. Het eeuwige kind is dan toch oud geworden.

Ik heb bewust niet gerekend op een vol meesterwerk of iets totaal vernieuwends.
Bowie is nu in een ander stadium aangekomen.
Dat betekent een soort weerzien met zijn eigen verleden. De man is intussen 66 jaar en we kunnen stellen dat Bowie altijd heeft geprobeerd zichzelf uit te vinden en grenzen op te zoeken.
Een indrukwekkend jaren 70 oevre, een teleurstellend 80's verloop en een artiest die zijn vorm terugvond in de midden jaren 90/ begin 00.

Ik kan niet goed beoordelen wat er in het hoofd schuilt van Bowie tegenwoordig.
Maar ook eeuwige jeugdigen worden ouder, of we het nu leuk vinden of niet.
Bowie heeft in ieder geval een hoop meegemaakt, en is nu meer van '' ik hoef niet meer zo nodig het voortouw te nemen'' . En waarom zou ie ook ?
Dat is nu in handen van de hedendaagse jeugdigen in de popmuziek. Het is aan hun.

Als je die zaken los laat, is The Next Day een frisse plaat die nergens oubollig of te modern klinkt.
Een heel aardig geheel wat mij betreft.

Valt me toch een beetje tegen. Ik had enigszins gehoopt op een wat melancholischere plaat na het horen van het prachtige where are we now, maar er staat nog een heleboel up-tempo rockers op deze plaat. Geen juiste keuze mijns inziens; Bowie klinkt behoorlijk uitgeblust. Het scott walker-achtige heat is ook nog een positieve uitschieter. Geen verkeerd album, maar de glorieuze comeback hoor ik er (nu) nog niet in.

De waarheid ;ligt in het midden, tussen de 3 en de 4 dus .

Nou nee. Ik had deze plaat eerst op 4 sterren staan, maar omdat ik 'm blijf draaien en toch iedere keer weer wat ontdek en 'm steeds ietsje beter vindt, heb ik 'm verhoogd naar 4,5*.
Misterfool is niet blij met de rock kant die deze plaat ook heeft. Zelf vind ik dat juist een pluspunt: de gitaar is (erg) prettig aanwezig. Daartegenover staat voldoende rust en 'melancholie' en ook toch enig experiment. Het levert een gevarieerde sterke plaat op.

Eerste album van de After Berlin Trilogy (you never know...) is geen Low, maar zeker ook geen high. Het lijkt meer op een statement: "Kijk, ik ben nog springlevend! Fooled you all!"
Op deze plaat knipoogt Bowie continu naar zijn eigen verleden, zonder zichzelf daadwerkelijk te kopiëren. Ik krijg hierdoor nogal eens het gevoel naar iets bekends te luisteren dat toch nieuw is. Het is natuurlijk mooi dat je als artiest met zo'n geschiedenis zoiets kan doen.

Ik wacht nog steeds op mijn vinylschijfjes, maar voor zover ik het album nu beluisterd heb is het meest geniale er aan de manier waarop het gelanceerd is. Succes was op deze manier verzekerd. Ik hoop dat het album nog bij me zal groeien, maar verwacht niet dat het ooit op een voetstuk zal staan zoals Ziggy Sardust dat doet. En dat hoeft ook niet.

Ik draai nog bijna dagelijks zijn oude werk en de hoeveelheid plezier die ik daar inmiddels van heb gehad zet de heer Bowie voor mij sowieso wel op een voetstuk. Ik ben nl. enige tijd geleden verslaafd geraakt aan Bowie. Ik had (inmiddels een paar jaar geleden) al zijn jaren 70 albums op een mp3 cdtje gebrand voor in de auto. Als dat cd'tje een plaat was geweest was het vinyl nu zo grijs geweest als een duif.

Uiteindelijk, vinylfreak die ik ben, wilde ik alles op vinyl hebben (in elk geval de albums uit het vinyltijdperk). Tot en met Never Let Me Down heb ik dan ook alle LP's en de rest op cd. Gezien ik meer plezier beleef aan het draaien van vinyl heb ik deze dus op vinyl besteld. Ik verwacht hem begin april. Dan ga ik pas echt ervaren hoe deze Bowie klinkt. En al blijft het in mijn oren een vrij matig album, dan nog ben ik er dolblij mee, want: Bowie is springlevend!

Ik vind een 4 wel gerechtvaardigd eigenlijk. Het middenstuk kent enkele mindere nummers, maar minder is nog niet slecht.
Ik omarm ook de rockkant wel, want die is nooit doorsnee bij Bowie, en het gitaarwerk is smaakvol en een heel sterk punt op dit album ( eigenlijk op de meeste Bowiealbums)
De melanchonie hoor ik graag van Bowie, omdat ie daar een uitstekende stem voor heeft en altijd de juiste spanning weet neer te zetten. Ik ben ook steeds meer van Outside gaan houden.
Heat vind ik erg geslaagd bijv.

Maar dit album is heel gevarieerd. Voor elk wat wils.

Ik mis juist Robert Fripp's eigenzinnige spel, dat toch een aantal Bowie-albums kenmerkt. Hij was gevraagd, maar had geen tijd, schijnt. (natuurlijk mis ik hem met name omdat ik hoopte dat hij erop mee zou doen)

Fripp zijn unieke spel is altijd een toevoeging bij Bowie, zonder meer.
Het past er perfect bij. En wat zou het nummer Heroes zijn zonder Fripp.

Ik had wel gehoopt op Fripp. Maar Bowie's rechterhand Gerry Leonard doet als een soort Fripp-stand in, ook mooie dingen hier. Het neigt in ieder geval naar Fripp bij tijd en wijlen.
Ook blij met Earl Slick. In echte rocksongs is hij de man op de juiste plek.

Ik kan me echt totaal niet vinden in je mening, maar dat hoe kom je hierbij? Beetje vreemd om vooral zo'n grote groep mensen te spreken. En ook wel apart dat je op je 18e blijkbaar alle Bowie-albums kent, maar de essentie van deze plaat ("fuck the youth?") dan weer zo slecht aanvoelt.

Laat deel 2 en 3 van de After Berlin Trilogy maar komen!