David Bowie - The Next Day (2013)

Blijven luisteren zou ik zeggen

Ik vind 53 minuten niet echt lang.
Meer gemiddeld, eigenlijk. Een cd kan tot 78 minuten aan muziek hebben.

Inderdaad, ik vind de hoes ook niet bepaald mooi, maar het idee wat er achter lijkt te liggen (hero day's are over, life goes on) maakt het mischien zelfs wel een van de meest interessante hoezen.

En ook de titel die er op staat vermeld sluit daarbij aan: (it's the) The Next Day.

Misschien vind ik het album vandaag bij de post, Amazon heeft het een paar dagen geleden verzonden.

Where are we now, sluit overigens heel aardig aan bij bijvoorbeeld de rustige opening van het album 'Hours....' (1999). Ik draai 'Hours...' in afwachting van. Maar dat is natuurlijk ook geen slecht album.

Maandag was ie nergens te krijgen bij mij in de stad. 1 dezer dagen maar weer effe proberen.

Zaandam? Zo klein is dat ook weer niet, toch? Maybe Next Day .

Het album 'The Next Day' vind ik een zeer goede comeback en beter dan zijn vorige laatste albums. Ik had het persoonlijk wel leuker gevonden als het wat experimenteler was, zoals we van de man gewend zijn. Maar misschien is dit wel beter en safer nadat hij zo lang niets van zich heeft laten horen.

[quote]Cured schreef:
Zaandam? Zo klein is dat ook weer niet, toch? Maybe Next Day .[/quote


Ik heb een vast platenzaakje. Zo eentje die echt alles heeft of kan bestellen.(Maandag dicht)
Maar die neemt geen geschenkbon aan.... hi hi hi...... Blijven er maar 2 over.
Een warenhuis wat begint met de letter V en een zaak die zijn naam tegenwoordig niet zo heel veer eer maar aan doet ( F.... Wel veel games.
En die hadden 'm niet meer

Aha....ik begrijp je hints .

Toen 'ie vrijdag 'in premiere ging' had de Plaatboef in Utrecht er al 15 verkocht in de eerste 2 uur. Hij had nog wel een aardig stapeltje liggen, maar ik denk dat er meer plekken zijn waar 'ie inmiddels op is. Bowie kent nog deels muziekliefhebbers die (af en toe) een cd'tje kopen. Leuk voor hem.

Heerlijk dit album ik ga weer naar the next trip

I'd Rather Smoke and Phone My Ex,
Be Pleading for Some Teenage Sex.

YEAH



4,5* it is. Wat een held, en wat een fijn album.

Ik start voorzichtig met een score van 4*. Lager zal het niet worden, misschien wel hoger.
Erg verrassend is deze plaat niet.
Doet me erg denken aan Heathen.

Het luistert makkelijk weg, er is weinig ge-experineteer. De nadruk ligt op softrock met wat leuke gitaarriedeltjes, standaarddrumpartijen en veel aandacht voor mooie zanglijnen.

Speelt Bowie zelf sax op dit album?

Visconti also indicated that saxophonist Steve Elson, who has worked with Bowie since the 1980s, also plays on the album.

The Next Day - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Hij speelt wel keyboard, akoestische gitaar en "String arrangement".

Het staat mij iets van bij dat Bowie vroeger wel sax speelde, maar ik kan het mis hebben.

Bowie speelt (de) sax. Klopt als een bus.

Ook op dit album?

Nee, niet op dit album.

Boys Keep Swinging, The Next Day opent niet als een kater, maar hakt er op een prettige manier gelijk in.
We Could Be Heroes, Just For One Day geld natuurlijk niet voor David Bowie, dat was allang bekend, maar om na een lange stilte zo terug te komen, kunnen niet veel artiesten.
De kameleon van de popmuziek heeft die gave wel in zich, en hij benut hem hier goed.
Bij Dirty Boys schakelt Bowie een versnelling terug, mooie saxofoonpartijen maken het af.
The Stars (Are Out Tonight) hoor ik Tin Machine in terug, een vleugje Prisoner of Love.
Wil ik dat net een van zijn betere songs vinden.
Love Is Lost is een nummer welke zo in de serie Miami Vice thuis zou horen.
Na vier nummers moet ik tot de conclusie komen dat het niet geheel aan mijn verwachtingen voldoet.
Ik lees bijna overal dat er terug wordt gegrepen naar de jaren 70, voor mij klinkt het tot nu toe eerder als een sterk jaren 80 album.
Alsof Bowie revanche wilt nemen op de over het algemeen minder gewaardeerde muzikale periode.
Het hoofdstuk dat nog goed moet worden af gesloten.
Where Are We Now? Heeft voor mij raakvlakken met het beste van zijn laatste creatieve periode Thursday’s Child. Ook moet ik aan de Roxy Music van de jaren 80 denken, maar die naam drong al eerder tot mij door.
Valentine’s Day zou geschikt voor een band als Suede kunnen zijn, en dat bedoel ik als compliment, je hoort goed dat Suede door een Bowie beïnvloed is.
If You Can See Me is mij te chaotisch; een op hol geslagen sneltrein; de eerste raakvlakken met Station to Station dringen zich aan. Funk op de overspannen manier.
Maar eigenlijk is dit pas het eerste mindere nummer, dus dat zegt genoeg over de kwaliteit van het album.
I'd Rather Be High heeft muzikaal wel wat weg van U2 tijdens Achtung Baby, maar is tevens 100% Bowie.
Boss of Me klinkt eenvoudig, maar volgens mij zijn hier elke luisterervaring meer lagen in te ontdekken; het heeft iets onderhuids dreigends. Opeens neemt die sax de overhand; sterkste troef van het nummer.
Dancing Out in Space is een vrolijk huppelnummer.
How Does the Grass Grow? Heeft een soortgelijk intro als Heroes, maar gaat onverwacht toch een andere kant op. Hoor er The Shadows met Apache door heen in het lalala koortje.
Na If You Can See Me het tweede nummer welke mij niet zo aanspreekt.
(You Will) Set the World on Fire rockt op een prettige manier, heerlijk dat ingehouden gitaartje, om vervolgens los te gaan. Ook dit doet enigszins Tin Machine achtig aan.
De overgang naar You Feel So Lonely You Could Die is dan wat vreemd, wel zo’n nummer wat hij over 10 jaar als crooner nog prima kan brengen.
Heat is de broeierige afsluiter; misschien wel het beste van deze geslaagde come-back.
Wel meer in de lijn van zijn vorige album.
Conclusie; Bowie is erg goed bij stem, en hij klinkt verfrissender dan op zijn laatste platen, minder uitgeblust, ondanks dat dat ook regelmatig mooie resultaten opleverde.
Bowie op de verjongingskuur.

Bijna alle stijlvormen uit Bowie's loopbaan passeren opgefrist de revue. Overtuigend uitgevoerd, dat zeker. Toch wordt ik muzikaal niet geraakt. Nog geen idee waarom. Ik weet ook niet of ik wel het geduld kan opbrengen om dat uit te zoeken. De deprimerende songteksten nodigen me niet echt uit.

Misschien moet je ook wat meer van de man uitchecken voordat je aan deze begint.. vrolijke deuntjes en teksten kun je bij andere artiesten vinden, vooral uit het carnaval-genre. Bowie is grillig, niet uitgesproken depri, niet uitgesproken blij.. mysterieus midden. En dat kun je beter zo laten. Ik ben blij dat hij The Idiot aan Iggy Pop heeft gegeven, dat was weer té depri geweest voor Bowie.

Na tien jaar een album uitbrengen en daar twee jaar aan bezig zijn zonder dat de buitenwereld hier ook maar iets van af weet? In een tijd van twitter, facebook en andere sociale media lijkt dit bijna onmogelijk. Toch slaagde David Bowie daar in. Toen hij zijn nieuwste album The Next Album bekend maakte op zijn verjaardag was dit voor zowat iedereen een volslagen verrassing. De verwachtingen waren hoog gespannen en wij uiteraard benieuwd of ze wel degelijk zouden worden ingelost.

Laten we beginnen met dit geruststellend bericht, Bowie kan het nog steeds. Het combineren van de verschillende aspecten uit zijn rijk gevuld verleden worden hier tentoon gespreid. Een vleugje Thin White Duke of zelfs Tin Machine worden afgewisseld met de gevoelige snaar van de Heaten/reality periode, waar de single where are we now een mooi voorbeeld van is. Zichzelf heruitvinden zoals Bowie in het verleden heeft gedaan, is er deze keer niet bij. Echt treurig zijn we daar niet om.

Maar het is ook niet zo dat gewoon lukraak wordt terug gegrepen naar vroeger. De songs klinken fris en monter. Knipogen naar wat ooit was mag uiteraard, als er daadwerkelijk met die sound ook iets wordt gedaan. En dat is op deze The Next Day zeker het geval. Zonder moeite gaat Bowie hier over van een op snerpende gitaar song zoals het titelnummer naar gepolijste meeslepende pareltjes als When the stars (are out tonight) dat ook een zeker up-tempo groove meekrijgt. Een fijne kruisverstuiving van alle aspecten van toen worden overvloedig boven gehaald maar er worden voldoende verassende wendingen aan gegeven zodat het niet klinkt als een kopie van vroeger. Vooral het variëren in de aankleding is een meerwaarde.Als fan hoop je uiteraard dat daarop een wereldtoer volgt en Bowie ons elk jaar met een nieuw plaatje zal verassen, maar langs de andere kant geven we toe, als Mr. Bowie ons om de paar jaar zo een pareltje kan afleveren zijn we best tevreden. The Next day is daarom niet zozeer een terugkeer van 'the master' , het is het bewijs dat David Bowie ondanks alle berichten die de wereld werden ingestuurd nog steeds 'very alive' is.

David Bowie - The Next Day - snoozecontrol.be

Wat een comeback. Dit is een mooi, degelijk en toch ook verrassend album. Prachtig, natuurlijk ook omdat we hem allemaal gemist hebben.

Zo, eindelijk gekocht. Mooi Pakketje met 3 bonustracks.
Nu even over me heen laten komen.
Er staan mooie dingen op, That's For Sure !

Recentie volgt.

Is de hel hoge waardering van sommigen ook niet een stukje nostalgie? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het wel een lekker album, maar het is geen jaren 70 topper en dat hoeft ook niet; mag je ook niet verwachten eigenlijk. Ik vind die 3,5 ster wel goed genoeg.

Moet het uit de jaren 70 komen om goed te zijn? Moet het zonodig nostalgie zijn?

Je begrijpt het inderdaad verkeerd.

Ik vind 3.86 nou niet echt hoog en mijn 4 ook niet.

5 en 4.5 zijn hoog. 4 is gemiddeld. Ik geef bijna nooit iets onder de 3 weg.

En dit is toch een rapportcijfer 8 waard? Heeft niets met nostalgie te maken. Maar met mijn gevoel voor deze plaat.