Paul Simon - Graceland (1986)

Prachtig album.

Beste solo-project van Paul. Sloeg destijds in als een bom: prachtig de combinatie van gitaar/singer-songerwriter in combinatie met afrikaanse (percussie- en zang) invloeden.

Alle nrs. afzonderlijk zijn 'diamantjes', maar als geheel zou je wat mij betreft ook van een 'concept'-album kunnen spreken: het vloeit allemaal prachtig in elkaar over terwijl nergens de verveling toeslaat en het ook nog eens afwisselend is.
Idd dus TOP-klasse en tijdloos deze plaat.

Twee jaar terug buiten de Top 250 en vorig jaar bungelde de plaat onderin de lijst en nu is plaat uit de onderste regionen verdwenen en is de weg naar boven ingeslagen. Het is een lange weg maar Graceland gaat de bovenste halen en dat zou verdiend zijn.

En met de veel mooiere, originele vinyl album hoes, waarvoor dank aan de crew.

Een van de grote verrassingen van de jaren '80 nu we ze achteraf bekijken vanuit 2010. een grote vernieuwing van het spectrum van de popmuziek ook, samen met Talking Heads dat ook ritmes uit Afrika importeerde.

Ik had nooit veel met Simon, met of zonder zijn maatje Garfunkel.
Maar toen Graceland verscheen was ik helemaal verkocht.
Het was in feite ook mijn eerste kennismaking met exotische stijlen uit Afrika en de VS (zydeco). Dat Simon ze in een toegankelijke vorm van korte popliedjes goot maakte het alleen maar lekkerder.
Wat er ook waar is van de verhalen over jatwerk : de composities, de sound en de teksten staan na 25 jaar nog steeds recht overeind.
Ook de manier waarop de songs elkaar opvolgen is heerlijk. je krijgt nergens de kans om in te dutten, elk nummer maakt de slapende afrikaan in je los.

Mijn advies: Heel hard draaien, midden in de kamer gaan staan en laat je lijf zijn gang maar gaan....

dit is geweldig! homeless

Deze plaat is naar mijn mening bijzonder vanwege het geluid: rock meets african tribal rythms meets cajun + texmex. De songs (in de zin van arrangementen, structuur en melodie) vind ik goed, maar niet bijzonder. En de uitvoering had wel wat minder gepolijst gemogen. Ik mis soms het 'rauwe randje', dat natuurlijk best aanwezig kan zijn in deze muzieksoort. Toch 4****, want het blijft een geluidsbepalende en invloedrijke plaat uit de jaren '80. Hoogtepunt: 'Under African Skies', een prachtige ballad met Linda Rondstadt. Overigens wel een vrouw met een dubieus verleden als het gaat om haar positie tegenover het apartheidsregime. Als ik de laatste OOR moet geloven.

Mooie plaat.

Graceland en You Can Call Me All zijn prachtige nummers en de rest ligt goed in het gehoor... eens wat anders dan dat commerciele gedoe.

hij zou van mij best wel wat hoger mogen staan in de top 250 maar goed, daarom is de muziek nog niet minder goed..

5*

Daar is ook alles mee gezegd .
Vanmiddag een dikke laag stof eraf geveegd want het was lang geleden dat ik dit album nog gehoord had .
Eigenlijk vind ik er geen ene ruk aan en het Groeten Uit De Rimboe gehalte is veel te nadrukkelijk aanwezig .
2 sterren slechts en een gemiddelde van 3.99 is veel te hoog voor dit gedrocht .

The Boy In The Bubble dan? Verreweg het beste nummer van dit album.

Oke die kan ik ook nog wel pruimen.

Rudiger, je onderschat volgens mij de invloed die dit album heeft gehad. Halverwege de jaren '80 was het nog heel ongewoon om met Afrikaanse/Caribische stijlen en muzikanten te werken. Talking Heads deed het, maar ik weet geen andere voorbeelden uit die tijd.
Simon beschuldigen van het exploiteren van exotische romantiek (groeten uit de rimboe) is niet terecht. De meeste nummers zijn volgens mij een heel geslaagde fusion van westerse pop met (Zuid) Afrikaans, Caribisch en Zydeco. Ik word nog steeds aangestoken door de enorme energie die deze band oproept. Het enige minpunt is de productie die in de geest van de jaren '80 wat clean is.

Nee hoor . Ik heb de jaren 80 heel bewust meegemaakt en weet nog goed dat deze van Simon goed ontvangen werd .
Persoonlijk hoor ik liever Simon met Garfunkel erbij .
Maar deze van Simon heb ik eens met de koninginnedag rommelmarkt meegenomen voor 0,50 cent en daar kon ik de gok wel voor wagen .
Op een paar leuke momenten die erop staan doet het me niets .
Album wordt hier op MM ook erg goed gewaardeerd dus er zijn veel liefhebbers voor en dat is prima en die mensen wens ik veel luisterplezier met deze koude temperaturen buiten .
Met het Groeten Uit De Rimboe gevoel krijgen ze het toch nog warm .

Een gedrocht? Mis ik iets?
Een van de belangrijkste platen uit de jaren tachtig. Nog steeds luister ik met veel plezier naar deze plaat. Graceland en The boy in the bubble zijn tijdloos.

Heerlijke nummers inderdaad, het woord gedrocht vind ik dan ook bizar gekozen. Verder is de rest van deze CD ook van subliem muzikaal niveau, en naar mijn mening zeer zeker niet commercieel gericht, al was de plaat een succes. Dat rudiger vervolgens associaties krijgt met Groeten Uit De Rimboe, betekent gewoon dat hij veel minder naar dat afschuwelijke SBS 6 moet kijken.

Maargoed, ik maakte ook een behoorlijk 'bold statement' bij een plaat van Talking Heads door die te reduceren tot "liftmuziek", dus ja, wie ben ik?

DE USER die Stop making sense met liftmuziek associeerde

En vervolgens dat album wél een hogere notering gaf dan de user die dit album een gedrocht noemt en hier een nog lager cijfer geeft. Maar laten we bij dit album blijven.

4,5 sterren heb ik er aangegeven. Ik heb hem vanavond na lang niet gedraaid te hebben weer eens loeihard in mijn auto gedraaid en ik zie niet waar Paul een halve ster heeft laten liggen. Weergaloze muziek. Sloeg destijds volkomen terecht in als een bom. Prachtige vocalen, prachtige teksten "The boy in the bubble and the baby with the baboon heart" prachtig gevonden in een heerlijke opzwepende melodie. Ander hoogtepunt natuurlijk het overbekende Homeless en een van mijn favorieten het cajun-tex mex achtige That was your mother. Alweer 24 jaar oud deze plaat en het is nog steeds of hij gisteren is uitgekomen. Ik sluit een terugkeer in mijn persoonlijke top 10 op korte termijn niet uit.

Helemaal mee eens Hendrik!

Dankzij Rudiger weer vaak het album beluisterd. Het blijft toch echt niet vervelen.
Groeten uit de rimboe ook maar eens kijken. Als dat blijkbaar goede achtergrondmuziek heeft...

Zodirect om 21:00uur op Nederland 3 "Classic albums: Graceland" een docu over dit album.

Interessante BBC documentaire. Het is toch aan het doorzettingsvermogen en een aantal goede keuzes van Paul Simon te danken dat het eindresultaat zo goed was. Hoewel hij de Zuid Afrikanen muzikaal zeer bewonderde was het toch een zekere zin voor hem als rock/folk artiest een hele confrontatie met een heel andere manier van muziek maken. Het hele project ontstond omdat Simon een wending aan zijn carriere wilde geven (na de breuk met Garfunkel) en ook de sterk de behoefte had met totaal andere mensen aan de slag te gaan.
Wat ik er ook op uit lijk op te maken is dat Simon denkt dat Graceland weliswaar op bescheiden schaal een bijdrage heeft geleverd aan een vreedzaam toenaderingsproces, omdat zijn project meer de hoop en de schoonheid benaderde ipv politieke issues en de misstanden in de tijd.

Ook de documentaire bekeken. Interessant. Ik ben geen Paul Simon liefhebber, maar het nummer 'Graceland' vind ik enorm goed, zowel wat betreft tekst als muziek. Mooi om te zien dat Paul daar zelf zonder valse bescheidenheid oprecht enthousiast over is en het zijn beste nummer ooit noemt.

Ik heb die documentaire twee keer gezien inmiddels. Erg mooi natuurlijk, maar de plaat zelf vind ik nog steeds niet denderend.

De productie stoort, en ik heb soms het gevoel dat de afwisseling tussen westerse en Afrikaanse muziek gewoon niet lekker loopt.

de productie stoort?

wat stoort er?

die is imo juist erg goed

vond het in de docu ook leuk te ontdekken wat voor subtiele geluidjes er allemaal werden toegevoegd op deze plaat, die je voorheen amper hoorde

Het is geen jaren 80 productie met mechanische klanken en synths, maar ik ervaar het toch niet als een natuurlijke productie. Paul Simon zei het zelf trouwens in de documentaire: synthesizers op de drums (en accordeon) om meer diepte te maken.

Doe dat nou niet denk ik dan, zonder die synths vond ik het al behoorlijk log.

Bovendien is het album bij vlagen behoorlijk volgepropt met van alles en nog wat op de achtergrond.

Was inderdaad een mooie docu, wel blijft Paul een ietwat kleurloze verschijning.

Hij heeft geen enkele uitstraling. Ik denk dan ook dat zijn lunchtrommeltje vroeger vaak is afgepakt.

Ik zat te denken, is hij niet gewoon lekker normaal gebleven, maar nee, het is de uitstraling. Als een cracker zonder iets erop.

Heeft verder niets met de muziek te maken, al weet ik niet of ik ooit live naar hem zal gaan kijken.

Ik vind Paul Simon verder helemaal niet onsympathiek, juist een oprechte man en ik wil al zijn uitleg over Graceland met liefde aanvaarden.

Maar ik vind het albumresultaat maar erg magertjes, veel te glad en ik mis bovendien enige bezieling. Bovendien vind ik de Afrikaanse muziek op deze cd lang niet altijd even goed en ook slecht matchen met de muziek die Simon doorgaans weet te brengen. Echt opgewonden raak ik er niet van, alles bij elkaar genomen.