Paul Simon - Graceland (1986)

Ik heb ook genoten van de docu over Gracweland en die uitstraling vind ik totaal irrelevant.
Er zijn al zoveel "kleurrijke" kwallen van artiesten die me veel minder boeien.
Ik heb eigenlijk bijna nog nooit iemand op zo'n heldere, rustige, toon zien uitleggen hoe hij aan een album heeft gewerkt, waar de ideeën vandaan kwamen, hoe hij heeft getwijfeld, wat hij heeft toegevoegd etcetera. Wat dat betreft vergelijkbaar met de docu over Paul mcCartney waarin die uitlegt hoe onder andere A day in the Life tot stand is gekomen.

De synthese tussen westerse pop en Afrikaanse muziek is op Graceland uitstekend geslaagd. Geen enkel album met Afrikaanse muziek heeft ooit zo goed verkocht. Dit is wat de wereld nodig had op dat moment. Eindelijk keek een popmuzikant over de grenzen van het eigen werelddeel, al waren er nog een paar in die tijd (David Byrne bv)
Geen enkele inzakker op de hele plaat. Het is swingend van begin tot eind. Een waar feest. Ik was graag bij een van de live-uitvoeringen geweest.

Verhelderende docu over het werkproces (gewoon in Afrika beginnen met niks) en de productie. Die lekkere bas-break in You Can Call Me Al bijvoorbeeld blijkt vooruit en vervolgens achterstevoren te worden afgespeeld. Als je het nu terughoort, hoor je het meteen net als de achterstevoren-snare etc. En leuk dat de jongens van Black Mambaso zelf met het begin van Homeless op de proppen kwamen toen het even stroef liep, dat maakt het nummer zoveel mooier dan de versie die Simon in gedachten had qua akkoorden etc.

Dat achterstevoren basloopje was in die tijd gelijk al een "hot" item.

Weergaloos album! Baanbrekend zou ik dit album echter niet willen noemen. O.a. Ginger Baker, Steve Winwood, David Byrne en Peter Gabriel hadden wat betreft Afrikaanse invloeden in westerse muziek de weg al enigszins geplaveid.

Jammer dat ik de documentaire op tv heb gemist. Volledig terecht overigens dat dit album onderdeel is van een documentaireserie over klassieke pop- en rockalbums.

Het titelnummer is met name geweldig en Diamonds On The Soles Of Her Shoes is de exponent bij uitstek van die synthese waar Bertus naar verwijst. Andere favorieten zijn Under African Skies, Homeless en The Boy In The Bubble.

Maar eigenlijk is het hele album prachtig. Verdient absoluut een plaats in de top 100 van beste albums aller tijden! Staat op één lijn met Remain In Light van Talking Heads.

Dan zou ik maar een hoog cijfer geven

juist dat maakt imo de plaat bijzonder en subtiel

zonder al die fratsen zou je ene veel kalere plaat hebben overgehouden en ik denk niet dat dat goed geweest zou zijn

Dat vind ik ook . Die rimboe geluiden had ie achterwege moeten laten , geef mij maar zijn vroegere muziek zoals Kodachrome en Mother And Child Reunion .

Daar is Paul Simon groot mee geworden.

Dat moet je even uitleggen vrees ik. Ik hoor eigenlijk behalve een geleende ritme links rechts geen enkele gelijkenis. Die is er muzikaal en instrumentaal ook volkomen niet volgens mij. Maar wie weet kun je het uitleggen.

Maar laat ik een voorstel doen: als er een vergelijking tussen Simon en Byrne ligt is dat voor mij meer tussen "Rhythm of the Saints" en "Naked".

Het toevoegen van Afrikaanse ritmes is helemaal niet erg, er zijn veel voorbeelden dat dat erg mooi kan worden gedaan.

De samensmelting met Westerse (rock-)muziek is alleen leuk als het luistert als een spontane samenwerking en bovendien smaakvol wordt gebracht.

Daar ontbreekt het op Graceland mij teveel aan, het is teveel gemaakt.
Dat neemt niet weg, dat Paul Simon van mij best met Afrikaanse muziek mag werken. Dat zijn oudere werk vanwege het ontbreken van andere stijlen beter is wil ik er daarmee niet zeggen

Ik heb ook niets tegen Afrikaanse muziek, integendeel, maar dan moet het wel degelijk zijn. Dit werk klinkt inderdaad te gemaakt (ondanks de situatie die geschetst werd in de documentaire), en zowel de Afrikaanse muzikanten als Paul Simon schieten hier wat mij betreft gewoon te kort.

GRACELAND 1986

Sommige klassiekers doorstaan moeilijk de tand des tijds.
Op één of andere manier kleven ze vast aan de tijd waarin ze ontstonden.
Eén van de albums lijkt Graceland te heten als je de commentaren op MuMe mag geloven.

Over de politieke correctheid van het album is al veel inkt gevloeid.
Dat Simon de Westerse boycot tegen het Zuidamerikaanse apartheidsregime
aan zijn laarst lapte om met zwarte muzikanten aan een plaat te werken die zowel
Simon als de muzikanten geen windeieren legde, wordt zowel nobel als fout genoemd.

Toch was Paul Simon niet de eerste blanke muzikant die pop met Afrikaanse ritmes
trachtte te verbroederen. Die eer moet hij delen met David Byrne (Talking Heads brein)
en Peter Gabriel (ooit nog van Genesis). Nochtans schrijven we 1969 als Paul Simon
in zoetgevooisd gezelschap van Art Garfunkel El Condor Pasa leent van Los Incas
en een merkwaardig stampende ritmetrack opneemt zonder meer.

Die naakte ritmetrack wordt het geraamte van zijn ode aan de muse, Cecilia.
Een manier van werken die Paul Simon op Graceland herneemt en helemaal
doordrijft op het ratelende crossover album The Rhythm of the Saints (1990).

Maar we waren bij Graceland uit 1986 gebleven.
Rock 'n' Roll ligt al bijna tien jaar begraven naast The King in Memphis.
En Paul Simon kijkt met de verwondering van een kind naar het nieuwe tijdperk.
The Boy in the Bubble is een fantastische popsong die tegelijk tijdloos en tijdsgebonden is.

Na zijn geflopte film en score One Trick Pony (1980) en na het mislukte comeback
album van Simon & Garfunkel (dat er uiteindelijk nooit kwam) Hearts & Bones (1983)
zingt het wonderkind van 40 gerijpt, maar hoopvol de toekomst tegemoet.

De song Hearts & Bones van het gelijknamige en behoorlijk onderschatte album
kent een semi-autobiografisch vervolg in de titelsong van Graceland. Dat nummer laat
een zelfverzekerde Simon horen die de kunst van het liedjesschrijven niet verleerd is.
Hier doet zijn vakmanschap country en Afrikaanse muziek versmelten tot een sound
die we gerust Paul Simonmuziek mogen noemen. Wat een poëzie in de verzen.

Losing love is like a window in your heart
Everybody sees you're blown apart
Everybody feels the wind blow

I Know What I Know doet Miriam Makeba en Aretha Franklin herleven.
Soul werd geboren uit de kelen van de Afrikaanse mama's, dan kan haast niet anders.
Op dit nummer hoor je vooral de Afrikaanse muzikanten een punt maken. Paul zelf blijft
wijselijk op de achtergrond. Hij geeft zwart Afrika een forum op zijn plaat zegt de ene.
Hij verdient schaamteloos geld op de rug van de apartheid volgens de andere.

Gumboots was de titel van een cassette met Afrikaanse muziek
die Simon een paar zomers eerder toevallig op de kop kon tikken.
Wellicht stond ie boordevol muziekjes die hem dankbaar inspireerden.

Deze Gumboots voegt een behoorlijke scheut zydeco toe aan het recept.
Zou de wereld niet veel mooier zijn als die blanke kolonist, of het nu in Amerika
dan wel in Afrika was, zich zou laten verrijken door de inheemse culturen?

En dan is daar het onvolprezen koor van Ladysmith Black Mambozo.
Een koor dat zijn wereldfaam te danken heeft aan de kwartjood uit New York.
Je hoeft maar naar die sprekende Afrikaanse vrouwenogen te kijken om het lied
te begrijpen. Arme mensen blinken niet uit in rijkdom. Ze blinken van een schoonheid,
een puurheid zoals die van een ongeslepen diamant. Zelfs als ze lopen dansen ze.

Ik hoor op de achtergrond nog iemand bloeddiamant roepen terwijl ik
in mijn recensie vooral de muziek op dit album wil laten spreken. Politiek
en muziek. Let's face it ... het gaat niet samen. Zwijgen en luisteren moet je doen.
Naar die poëzie in Simons teksten bijvoorbeeld, nog mooier dan de muziek.

She makes the sign of a teaspoon
He makes the sign of a wave
The poor boy changes clothes and puts on aftershave
To compensate for his ordinary shoes

Op You Can Call Me Al graaft Paul nog even autobio.
Een fuifnummer met knallende basloopjes en feestelijke trompetten.
Hij beschrijft hoe hij zijn door echtscheiding gebroken hart verloor in Afrika.
Zowaar een dikke tophit in de Benelux. Simon was terug van nooit weggeweest.

Under African Skies ontkracht met verve de stelling dat Simon
niet veel verder kwam dan het kleven van rimboegeluiden op zijn songs.
Opnieuw een heerlijke versmelting van country (met dank aan Linda Rondstadt)
met Afrikaanse ritmes. Een lullaby werd het, een wiegelied, want wie wil er
niet gewiegd worden op de ebbenhouten heupen van een Afrikaanse schone?

Ladysmith Black Mambozo krijgt een staande ovatie op Homeless.
Een tekstueel ideetje van Simon over de onthechting, de vlucht van de honger,
de burgeroorlog, het apartheidsregime waar hij zich muzikaal op stukbeet.
De stemmen doen meer dan de woorden: ze ademen troost.

Na zo'n song zou elke witte rocker moeten begrijpen dat de magie van het lied,
de kracht van de muziek net als de menselijke beschaving haar wortels heeft in Afrika.

Paul Simon keert nog even terug naar het eigen jargon op Crazy Love (Volume II).
Een song die zich ontspint als een traditionele Simon song, maar die heerlijk wordt
ingekleurd door Afrikaanse instrumenten. Net als op de titelsong een geslaagd huwelijk.

Eindigen doen we met That Was Your Mother.
Plots bevinden we ons in het Zuiden van de States en worden we
een paar swingende bokkensprongen later wakker op kerstdag.

Een geweldig einde van een plaat waarop Paul Simon op zoek ging naar de wortels
van de Amerikaanse muziek en daarbij zichzelf leek voorbij te lopen in Afrika. Maar Graceland
druipt zo van de klassemuzikanten, de heerlijke poëzie en de liedjes die gewoon kloppen
dat je al een behoorlijke nurks moet zijn om hier niet voor te vallen.

Jammer genoeg voegde Simon er nog een klein draakje aan toe (Los Lobos ten spijt).
All Around the World (or the Myth of Fingerprints) rockt zo recht voor zich uit dat hij haaks staat
op de rest van het album. Een song die misschien beter had gepast op het Hearts & Bones album.
Eén song teveel naar mijn aanvoelen. Te veel losse ideetjes leveren niet altijd een goed lied op.

Wat zou er na al die jaren gebeurd zijn met het geluid van de stilte
en met de verzen die op de muren van de metro geschreven werden?

Het antwoord heette en heet nog steeds Graceland.

Prachtige en erg lange review, 1 van je beste als ik dat mag zeggen
Je zou denken dat Graceland op 1 stond in je top 10

Zo nu en dan lees je een dusdanige enthousiasmerende beschouwing , dat het je doet grijpen naar de besproken plaat. Dit nu is Dazzler gelukt , waarvoor mijn welgemeende complimenten !

Ik vond het mijn manier om aan de discussie deel te nemen.
Een plaat die me de laatste dagen (updates) zo vaak uitdaagde
om nu eindelijk eens gerecenseerd te worden, dat ik toesloeg.

Gewoon opgezet en meteen geschreven wat in me opkwam.
Dat lukt natuurlijk enkel bij platen die je quasi van buiten kent.

ps. Er zouden wel 200 albums in mijn top 10 kunnen staan.

Nee, want blanke kolonisten horen er vooral niet te zitten. Zich ongehoord verrijkt hebben ze zich wel overigens, maar dat had helemaal niets met cultuur te maken tenzij ze archeologische schatten konden roven voor westerse musea.

Het is een prachtig stuk, je zou in muzikale zin haast in het album gaan geloven maar :

.
Gelieve geen dergelijke kwalificaties voor mensen die er een andere smaak op na houden, dat ontsiert het geheel een beetje. Maar voor het overige: inderdaad enthousiasmerend maar ik heb al 25 jaar andere ervaringen met het album.

Schitterende recensie van dazzler waarmee ik het ook helemaal eens ben!

dat kan, en zou op deze plaat niet gewerkt hebben

deel de mening ook niet dat het te gemaakt klinkt, zeker niet na het zien van de docu

Mooie review, terug in de tijd ,dank.
En ja ik moet ook wrikken om al mijn favorieten in mijn top 10 te krijgen.

Bob Dylan, Boudewijn de Groot, John Lennon, Bruce Springsteen, U2 en Rage Against The Machine hebben gebeld. Ze zijn het niet helemaal met je eens.

Je kunt het op de voorgrond uitschreeuwen ("War! What is it good for?") of subtieler verpakken in een popnummer als The Boy In The Bubble. Muziek is expressie, en het daarmee uiten van een politiek standpunt heeft al heel wat goede nummers voortgebracht met ruimte voor discussie. Ik denk dat zwijgen niet als doelstelling voor het effect van Graceland was genoteerd.

Paul Simon – Graceland

1 van de meeste bekende en verkochte albums ooit is van Paul Simon namelijk Graceland.
Een bijzonder album want voor het ‘’eerst’’ werd pop vermengd met traditionele Afrikaanse muziek. De Talking Heads en Peter Gabriel gingen hem al voor maar zij bijzochten meer de rock kant en percussie. Sinds de documentaire van Classic Albums zaterdag op tv kwam is dit album op musicmeter toch wel een hot item. Daarom heb ik besloten ook maar een stukje te gaan schrijven.

Na 2 ‘’geflopte’’ albums is Paul Simon radeloos. Hij wil weer een hitalbum maken maar hoe? Een vriend geeft hem vervolgens een tape met daarop een Zuid-Afrikaanse groep. Paul Simon is zo onder de indruk van deze groep dat hij de mensen van Warner Bros. Vraagt om hen op te zoeken. Dat lukt en hij besluit om samen met zijn geluidstechnicus naar Zuid-Afrika te gaan om daar inspiratie op te doen en daar een nieuw en opzienbarend album te maken. Warner Bros. Hebben er een hard hoofd in maar gaan toch akkoord, het is immers Paul Simon.
Hij ontmoette daar het koor Ladysmith Black Mambazo en veel Zuid-Afrikaanse artiesten die op dit album meespeelden. Ook onder andere Adrian Belew, Youssou ’N Dour, The Everly Brothers en heel veel bekende Afrikaanse muzikanten. Een bijzonder album dus.

Laten we maar beginnen met het belangrijkste: De muziek.

The Boy in the Bubble is gelijk een lekkere binnenkomer. De zware accordeon overdubt met synthesizers en lekker pompend basspel. Een politiek geladen nummer, Apartheid wordt natuurlijk niet vermijt op een mede Zuid-Afrikaans album. Dat is natuurlijk ook al bijzonder, de Apartheid heerst nog in Zuid-Afrika en de grote (bij wijze van) Paul Simon neemt daar even een album op met de originele Zuid-Afrikanen. Nelson Mandela zit zelfs nog vast. Een erg sterk nummer.

We belanden snel aan bij het absolute prijsnummer Graceland. Prachtig. De eerste keer dat ik het hoorde vond ik dat de drums nogal gedateerd aanklonken. Nu niet meer. Mooie teksten worden subtiel in gezongen door Simon. Pompend basspel en subtiel gitaarspel wat me ietwat aan Mark Knopfler doet denken. Zoals Paul Simon in de docu al mooi zij:’’De teksten vond ik zo mooi dat ik ze niet aan wou passen, ik moest ze maar op een bepaalde manier inzingen.’’ En dat doet hij geweldig. Een geweldig nummer, absoluut!

Na het prachtige Graceland komen we bij het echte Afrikaanse spektakel: I Know What I Know. Harde drums, pompend basspel, fijne gitaarakkoorden en mooi samenzang met de Zuid-Afrikaanse artiesten. Erg mooi nummer.

Gumboots is wat meer uptempo. Een snel nummer met accordeon en snelle drums. Een nummer wat ietwat minder is. Komt erg over als albumvulling. De saxofoon is dan wel weer erg mooi en voegt veel toe maar het nummer word er niet heel veel beter van.Een wat middelmatig nummer.

Diamonds on the Soles of Her Shoes is een nummer geschreven met Joseph Shabalala.Een rustig intro mooi in harmonie gezongen door Simon en zijn Afrikaans collega’s. Het nummer krijgt na het intro een lekker ontspannen Afrikaans sfeertje. Er zit zwoel in en ik beeld mezelf al weer in, rustig in de zon uitkijkend over het mooie strand en palmbomen met een White Russian in mijn hand. Heerlijk tijdens de zomer op Lanzarote luisteren. Althans als ik daar wel naar toe ga… Een lekker ontspannen nummer. Niet meer en niet minder en dat hoeft ook niet, het is zo mooi zat.

Dan nu de prachtige single You Can Call Me Al. Een zelfreflectie van Paul Simon, fijne herhaling in het 2de complet. Pompende bas met de welbekende achterstevoren bassolo, een fluitsolo, een fantastische melodie en je hebt een fantastische hit zoals de technicus in de documentaire wel opgemerkt vertelde. Fantastisch nummer en een van de beste nummers van Graceland.

Under Afrikan Skies is een duet met Linda Ronstadt. Paul Simon belde haar op en vroeg haar waar het liedje over moest gaan. Ze praatten over haar jeugd en waar ze opgroeide.In het nummer wordt gerefereerd naar Tuscon, Arizona waar Linda opgroeide. Haar favoriete plek was het missionaris gebouw San Xavier.

Homeless is te danken aan Joseph Shabalala en is prachtig ingezongen door Ladysmith Black Mambazo. Echt prachtig, harmonieën, prachtige stemmen. Een perfect a capella nummer.Schitterend om lekker achterover te liggen en het gewoon aan te horen. Paul Simon komt meezingen en de muziek wordt gemaakt met de stemmen van het koor. Een uiterst origineel nummer, waanzinnig gewoon.

Daarna volgt Crazy Love, Vol II. Een rustig subtiel nummer met gitaarklanken zo subtiel als golfend water in een beekje. Er wordt snel gedrumd terwijl het rustig aanvoelt. Dat is mooi gedaan. Een catchy nummer met een zeer mooi refrein. Dit nummer voelt aan als een Afrikaans liefdesliedje op een Paul Simon tekst, dat is het natuurlijk ook maar het valt goed op, maar dat is zeker fijn.

Een feestnummer, dat is wat That Was Your Mother is. Accordeon met sneller wordende roffelende drums. Paul Simon blijft rustig zingen totdat de saxofoon rustgevend uit de kast wordt getrokken. Een leuk nummer dat gelukkig kort is wat bijster bijzonder is het niet.

Dan blijft er nog 1 nummer over, er was een heel gedoe over dat nummer en ik had liever gehad dat Paul Simon het nummer van zijn album had afgehaald. Het is niet eens zo’n verkeerd nummer maar niet voor op dit album. De drums van All Around the World or the Myth of Fingerprints klinken veel te gemaakt en er was natuurlijk controverse om. Hier een quote van wikipedia van Saxofonist van Los Lobos en van Paul Simon zelf:

"It was not a pleasant deal for us. I mean he [Simon] quite literally — and in no way do I exaggerate when I say — he stole the songs from us... We go into the studio, and he had quite literally nothing. I mean, he had no ideas, no concepts, and said, 'Well, let's just jam.' ...Paul goes, 'Hey, what's that?' We start playing what we have of it, and it is exactly what you hear on the record. So we're like, 'Oh, ok. We'll share this song.' ...A few months later, the record comes out and says 'Words and Music by Paul Simon.' We were like, 'What the fuck is this?' We tried calling him, and we can't find him. Weeks go by and our managers can't find him. We finally track him down and ask him about our song, and he goes, 'Sue me. See what happens.'"

Paul Simon answered:
"I just said at this stage I don't care whether the album comes out without Los Lobos on it. I was getting really tired of it—I don't want to get into a public slanging match over this, but this thing keeps coming up. So we finished the recordings. And three months passed, and there was no mention of 'joint writing.' The album came out and we heard nothing. Then six months passed and Graceland had become a hit and the first thing I heard about the problem was when my manager got a lawyer's letter. I was shocked. They sent this thing to my manager, not me. If there was a problem, they could have contacted me direct. They've got my home number; we talked a lot. If you ask me, it was a lawyer's idea. You know, 'The record's a hit, and there's $100,000 in it.' They had nine months from the recordings to talk to me about all this, but I heard nothing. And it's still not sorted out, because they still keep bringing it up—I heard they'd done this interview for you. I don't want to get into a public slanging match with them, because I really like their music."

Het nummer zelf is ook geen waardige afsluiter, dat is nogal zonde.

Het album zelf is geweldig. Het is jammer dat ik er niet bewust bij was in 1986. Dit album lijkt mij veel beter in die tijdsgeest met de nog heersende Apartheid en met de populariteit.
Mijn favoriete nummers zijn; Graceland, You Can Call Me Al en Homeless en ik verhoog mijn stem van 3* naar 4*!

Gabriel en Talking Heads werden geinspireerd door WEST- Afrikaanse muziek. Dat is een heel ander chapiter dan de Zuid afrikaanse invloeden die Paul Simon verwerkte.
Je kan dus zeggen dat Simon pop vermengde met Zuid Afrikaanse muziek. Tradiotionele Afrikaanse muziek is een veel te breed begrip. Net als bijvoorbeeld traditionele Europese muziek. Dat omvat zoveel, van Keltische folk tot zigeunermuziek uit de Balkan en Portugese fado, dat niemand serieus kan beweren:
Ik vermeng pop met traditionele Europese muziek.

Verder een mooie bespreking Ataloona

Ik wist niet zeker of de Talking Head en Peter Gabriel West-Afrikaanse muziek gebruikten dus heb ik maar uitgezoomd tot Afrikaanse muziek zodat ik het niet fout kon hebben
Maar inderdaad Afrikaanse muziek is minstens zo breed als Europese muziek aangezien er nog veel meer delen van Afrika zijn waar de muziek anders is dan ''westerse muziek''.

Zojuist via 'Uitzending Gemist', in het eerste deel van de VPRO-serie 'Classic Albums', het verhaal over (totstandkoming van) 'Graceland' gezien. Indrukwekkend.

Technicus Roy Halee en Paul Simon himself vertellen de grote stap naar het onbekende door in 1985 naar Zuid-Afrika af te reizen om daar de muziek te vinden die Paul niet zo lang daarvoor via een cassete-tape van een vriend had ontdekt. Prachtig.

Wat je ook uiteindelijk vind van het eindprodukt, als muziekliefhebber kun m.i. alleen maar tot de conclusie komen dat deze plaat van buitengewoon niveau is ('Hogeschool van de Popmuziek'). De composities zitten prachig in elkaar en het bij elkander brengen van Amerikaanse 'pop'muziek met Afrikaanse 'wereld'muziek is grandioos gelukt.

Deze plaat zal niet snel in mijn persoonlijke top 10 verschijnen, nadert overigens wel de top 10 in mijn subcategorie 'pop', maar kan 'm altijd en tot in de eeuwigheid horen en waarderen. Met recht een 'Classic Album'!

Ik snap je helemaal dazzler. Da's ook precies de reden dat ik de mijne een tijd geleden er ook maar af heb gehaald.
Waarom geen top 10 in de categorie groepen, zangers en zangeressen ofzo.
Ik kan onmogelijk ongeveer 45 jaar muziekgenot in een top 10 albums kwijt.

eigenlijk is het een beetje vreemd dat juist deze plaat zo popi werd

paul simon gebruikt in het verleden ook al instrumentarium dat niet alledaags was, ook ritmisch zat er in veel van zijn nummers al behoorlijk veel swing

een nummer als me and julio, had compositorisch gezien zo op deze plaat gekund, behalve het wat gedateerde geluid

als je goed luistert naar zijn oudere werk hoor je op die platen ook al die subiel toegevoegde geluiden die net dat beetje meer van ene numemr maken, zoals naar voren gebracht in de docu, en zijn manier van zingen is altijd hetzelfde gebleven

blijft over, afrikaanse hulp, maar ook daar is niet helemaal duidelijk wat nu exact de inbreng is geweest

typisch afrikaanse instrumenten werden niet bepaald gebruikt op deze plaat, en toch doet de plaat volgens velen afrikaans aan, dat zal wellicht te maken hebben door nummers als diamonds, en vooral homeless

simon zette zichzelf nogmaals, en leden van ladysmith black mambazoo, en tevens andere afrikaanse muzikanten op de kaart, hetzij tijdelijk

ten slotte, simons klasse zit hem imo vooral in het schrijven van nummers, de knappe teksten, verhalen, waarin hij melodieus lijkt te vertellen

Klopt wel ja. Ik had graag gehad dat de Afrikaanse muziek en cultuur meer geuit werd. Ik vind dit meer een verkapte popplaat met her en der wat invloeden, die echter een poppy draai krijgen.

'Homeless' is inderdaad wat 'Afrikaanser' dan de rest.

Wat vind jij typisch Afrikaanse instrumenten? Laten we het dan ook hebben over ZUID- Afrikaanse instrumenten en niet west Afrikaans of Congolees.
Het gitaarspel op Graceland is de manier van electrisch giaarspelen die veel afrikaanse gitaristen doen. Die wijkt af van het gitaarspelen door de meeste westerse (pop)gitaristen omdat ze minder snaren aanslaan en meer ritmisch mee tokkelen op de melodie.
Op Graceland zit ook behoorlijk wat percussie die niet alleen uit een westers drumstel komt, dat kun je ook Afrikaans noemen.
Heel exotische instrumenten hoor je op Graceland niet. Omdat ze in Zuid-afrika niet worden gebruikt en ook omdat er al lang voor Paul Simon hieraan begon in Zyuid Afrika een soort pop werd gespeeld die vooral was gebaseerd op een westerse bezetting, drums,gitaar,bas,keyboard en vaak ook blazers. Het zit hem meer in hoe ze die instrumenten gebruiken.

Er wordt veel te veel nadruk gelegd dingen als cultuur, invloeden, wel of niet electronisch versterkt. Paul Simon zat zowel artistiek als persoonlijk in een dal en wilde iets heel anders doen en besloot naar Zuid Afrika te gaan. Daar kwam hij tot een aantal ideeen die hij op zijn manier uitwerkte en dat bleek fenomenaal. Hij heeft nergens gezegd dat hij een Afrikaanse plaat ging maken, hij heeft Afrika gebruikt om tot iets totaal nieuws te komen. Afrikaanse muziek was niet nieuw, de combi westers-Afrikaans ook niet. Paul Simon was niet nieuw. Al deze elementen bij elkaar was wel nieuw. En over smaak valt te twisten, maar kwalitatief staat dit album op een zeer hoog niveau. Omdat deze in de jaren 80 is gemaakt is het iets gepolijster dan sommigen zouden willen, maar dat was nou eenmaal de tijd. Ik vind dat er veel te veel naar randzaken wordt gekeken, zowel hier als in het algemeen. Het gaat om het resultaat. Het lijkt wel voetbal.

Zin om op een andere manier verder aandacht te schenken aan dit album?
Muziek >> Muziekgames >> Dazzlers ladder