Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Allemaal goed en wel, maar CSNY hebben vijf singles in de Nederlandse top 40 gehad waarvan er één ( Ohio) door Young is geschreven en vier! (Marakesh Express, Teach your Children, Our House en Just a Song Before I Go) door Nash. Als hoog intelligent betekent dat er in een nummer 30 akkoorden, vier verschillende maatsoorten en viijf verschillende toonsoorten moeten voorkomen, dan maakt Nash inderdaad domme muziek. Maar ik vind Nash een intelligent songschrijver. Met weinig middelen een maximaal effect bereiken, dat vind ik intelligent.

Ik denk dat je een beetje buiten de context leest, Adrie.
(Waarschijnlijk) juist omdat die songs niet al te ingewikkeld zijn, en vooral ook erg goed in elkaar zitten, misschien wel dé perfecte popsongs van CSN, zijn ze juist erg hitgevoellig. Dat betekend niet gelijk dat ze tekenend zijn voor het geluid en het werk van CSN(Y).

Als je over 30 akkoorden spreekt dan zou (wat overdreven is uiteraard) dan zou je je wel enorm bepeperken, wil je ooit een goed of intilligent nummer vinden...
Het is toch vaak Nash die wat naïef over lijkt te komen in zijn nummers en zich laat opslokken door het moment, waardoor juist zijn nummers erg tijdsgebonden zijn en in de context van die tijd moeten worden beluisterd.

Nash is een goede liedjes schrijven en dat heeft hij wat mijbetreft dik bewezen met 'Songs for Beginners' maar vooral 'WIld Tales' (Songs for Survivors mag er ook zijn), en everything in between... laten we Innocent Eyes even buiten beschouwing, wat als 80's pop best inorde is, maar nu eigenlijk niet meer om aan te horen is(ik ben geen liefhebber van de 80's sound, zelfde geld voor Live it Up van CSN en in een mindere mate American Dream, waar Nash echt de allerslechtste nummers aanleverd).

Dus intilligent omdat hij zijn doel perfect berijkt en daar het maximale uit weet te halen zonder allerlij toeters en bellen erbij te halen. Nash is juist perfect in zijn eenvoud, maar op dit album twijfel ik of ik deze nummers nou zo goed vind.

CSN komen daar zelf ook voor uit. Nash was de man voor de hits, Stills de rockende muzikant en Crosby de geflipte vogel. Nash verweet The Hollies dat ze niet mee wilden doen aan meer diepgaande nummers, maar in werkelijkheid heeft Nash na zijn vertrek ook nog erg moeten groeien als songwriter. Het heeft even geduurd voor hij volledig tot wasdom kwam. Soms krijgt hij voor dat werk te weinig waardering en dat is jammer. Met 'Another Sleep Song' en 'Man in the Mirror' op dit album i.p.v. 'Our House' en 'Teach Your Children' was zijn imago misschien heel anders geweest.

Nash, toch onbegrijpelijk dat juist zijn bijdrage hier erg onder de kritische loep wordt genomen.
Nash, de man van de kleine liedjes, met ogenschijnlijk simpele teksten maar voor miljoenen herkenbaar. Met zijn hele pakkende melodien en zijn stem als een engel, een grootheid voor hele generaties in de Verenigde Staten, terwijl hierboven word gepent over zijn imago omdat hij twee van de meest aansprekende love and peace generatie nummers heeft geschreven. Het kan iemands mening zijn, maar de feiten liggen totaal anders.

Maar dat jij een aparte definitie van feiten en feitelijk hanteert was al bekend.

Je wilt dus eigenlijk zeggen dat ik hier een punt heb, maar je krijgt het je niet uit?

Niet echt. Status en imago zijn wel wat anders. Nash heeft een beetje het imago van de zoetsappige van de vier, maar dat gaat na Déjà Vu niet echt meer op.

Ik ruik ook iets van oud papier.

Een stapel oude kranten of iets in die aard.

Nu weten we het wel, Deranged.

Je krijgt ook spontaan zin om TV te kijken op zo'n televisie met van die houten zijkanten.

Lekker zwart wit kijken!

Net alsof de muziek net zo kleurloos als de hoes is.

Is meer een hoes voor een album van The Band.

Kleurloos heb ik niet gezegd. Wel stoffig en grauw.

Precies de tijdgeest die deze plaat ademt. mannen van amper 25 die weemoedig terugkijken op hun leven.
Inderdaad, dat zong Dylan al in 1964, zelf 23 jaar jong ... over zichzelf. Hippies bestonden toen nog niet maar hij trof de 'jongere oudere ' toen al aan in de protestbeweging van die dagen. CSN&Y waren de ultieme vertegenwoordigers van die generatie.

Zijn we het uiteindelijk toch nog eens geworden.

Deze plaat is nu 42 jaar oud, ik ken hem nu ongeveer 40 jaar, ik heb hem al zeker honderd maal gedraaid, de omstandigheden waaronder hij gemaakt werd waren al lang niet meer zo amicaal als ten tijde van z'n voorganger, eigenlijk is het een raar allegaartje, ik las zelfs ergens dat het niet zozeer een groepselpee is alswel een verzameling nummers waarbij elke componist steeds de andere twee (of soms drie) gebruikte als begeleidingsband… en toch klinkt de plaat nog steeds ontzettend fris en scherp, alsof de vier heren hun persoonlijke problemen en hun onderlinge animositeit gewoon opzij konden zetten zodra het op muziek maken aankwam. Nog altijd een geweldig rijke en gevarieerde plaat.

Teach your children was volgens mij het eerste nummer waarop ik bewust een steelgitaar hoorde, en nog altijd is dat nummer voor mij een soort maatstaf om aan af te meten hoe zo'n instrument moet klinken. Jammer verder dat voor de geremasterde CD-release niet is gekozen voor de extended version van Almost cut my hair (8'49, met lekker veel extra gitaarduel), gewoon als derde nummer van de CD of voor de puristen onder ons desnoods als bonustrack.

Favoriete stukje: Country girl, "the one moment in which Nash's voice soars out past Mars" (zoals Neil Youngs biograaf David Downing het zo treffend uitdrukt) – wie niet nú al weet welk moment ik bedoel zal de ijzingwekkende schoonheid ervan ook niet herkennen wanneer het hem wordt aangeduid.

Overigens staan in de top-10 van de favoriete nummers van dit album volgens de MuMe-gebruikers bij de statistieken de twee nummers van Graham Nash toch strak op 3 en 4. Veel mensen vallen er over, maar kennelijk zijn er ook veel liefhebbers.
 

En dat terwijl Jerry Garcia toen pas een week of twee pedal-steel speelde! Bij o.a. New Riders of the Purple Sage en op 'Looks Like Rain' van Bob Weir speelt hij er ook heerlijk op.

Zonder meer waar. Maar persoonlijk vind ik dat Nash beter werk heeft geschreven op Crosby, Stills & Nash, David Crosby & Graham Nash en Songs for beginners.

Hij is uiteindelijk een hele constante factor gebleken (misschien wel de meest constante van alle 4) en zijn gehele oeuvre is dan misschien relatief klein maar ook zeker fijn. Maar Teach your Children en Our House: er staan bij mij 10 betere nummers in de Graham Nash Top 10.

  Het talent van sommige mensen zou verboden moeten worden. (Overigens is dat mijn cursivering in jouw citaat.)
 

En wat mij betreft ook Wild tales niet uitvlakken! (O, maar ik zie dat je die zelf ook al vijf sterren had gegeven, dus jij had hem ook niet over het hoofd gezien...)
 

Wild Tales vind ik zijn beste (ook beter dan Déjà Vu). Ben het verder met Hans eens. Nash is de man die ze in ieder geval vanaf 1977 min of meer bij elkaar houdt. Crosby heeft minder missers opgenomen, maar was fysiek en mentaal natuurlijk minder constant...

Overigens wil ik ook nog even een lans breken voor een andere pedal-steel-gigant, Ben Keith (hier bij iedereen bekend) op Michael d'Abo's Fuel to burn, met de elektrische piano van D'Abo zelf en Denny Seiwell op drums (één van de meest swingende partijen die ik ken). En het is niet eens off-topic, want die eveneens perfect-functionele mondharmonicapartij is van – Graham Nash…
 

Typische klassieker. Songs als 'Our House' en 'Teach Your Children' zijn echt niet wereldschokkend goed, maar de uitvoering en de manier waarop ze op dit album tussen al die andere rijk gescharkeerde songs opwellen, is wonderschoon. Met als hoogtepunt 'Country Girl' waar Neil Young meerdere, al bestaande fragmenten (luister naar zijn Archives Vol.1) aan elkaar knoopt tot een fantastische suite. Tijdloos album.

Dit hoor je er wel goed in terug. Er is steeds één van de heren die de lead zang neemt en de rest spelen en zingen dan meer op de achtergrond.
Wat ik vooral typisch vind is dat Young op zo weinig nummers te horen is. Deed hij niet met alle nummers mee?

Stiekem vind ik het een beetje jammer dat hij zo weinig te horen is. Ik vind hem de beste zanger van de 4, al laten Crosby, Stills en Nash op deze plaat ook horen dat ze goede zangers zijn.
Ik ben geen kenner van het materiaal van de mannen, maar dit klinkt goed. Binnenkort zal ik me maar eens wat meer in ze gaan verdiepen.

Young doet inderdaad niet op alle nummers mee. DBL heeft een keer een precieze lijst gepost, moet je maar even terugzoeken.

Zie 4 juni 2009, pagina nummer 9 hierboven bij dit album, voor dat zeer nuttige lijstje. Oftewel: Young doet mee op nummers 3, 4, 5, 9 en 10 – omdat ik dit album nog van vinyl ken was het altijd net alsof hij halverwege elke elpeekant nog even kwam binnenlopen om wat extra power aan te leveren.

Stills 4+20 is wat minder , Woodstock en Everybody I love you zijn gemiddelde nummers. De andere nummers zijn echter stuk voor stuk regelrechte klassiekers die een bovengemiddelde status binnen de jaren zestiggeneratie hebben gekregen. Ondanks die maffe hippieteksten (Almost cut my hair) en de brave meezingers van Nash zou ik ze voor geen goed willen missen.
Heb C&N nog eens in Paradiso mogen aanschouwen. Tranen in m'n ogen van blijdschap (bij wijze van...). .

Voor de verzamelaars; eind jaren zeventig is de lp in Nederland geperst op bruinkleurig vinyl. Wil je nog meer dan is er ook een Franse persing waarbij de hoes identiek is maar dan wit gelamineerde hoes ipv het zwart relief. Het is natuurlijk een fantastische hoes.

gisteravond het concert van de heren Crosby , Stills en Nash gezien in Oostende in Belgenland en het was meer dan gedenkwaardig , bij momenten subliem , wat een samenspel met hun 5 koppige band , 10/10 voor deze oudjes die alle hits speelden maar ook vele sterke nieuwe nummers , dit doet velen verlangen naar nieuw werk van de heren die vele jonge bandjes mijlenver achter zich laten , vooral Stephen Stills was fantastisch op dreef en bewees een meestergitarist te zijn !!!!!

Vooral erg mooi gitaarspel, met de samenzang heb ik weer wat minder.