Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)

Helpless is natuurlijk ook niet bijzonder afwisselend qua akkoorden, het is niet zo dat je daarbij de tel kwijtraakt. Ik vind het nummer zelf geen smet, maar heb er ook nooit voor kunnen warmlopen (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de twee nummers van Everybody knows... die Droombolus noemt).

de Matthews' Southern Comfort versie. Droombolus

De mooiste

Toen ik dit album met die oude prachthoes kocht, vond ik de muziek geweldig en voelde ik me uitzonderlijk hip. Als ik het album nu beluister dan blijven slechts Almost Cut My Hair, 4 + 20 en Country Girl overeind. De rest vind ik te zoete koek. Vreemd wat de jaren kunnen doen. Ben ik gedateerd geworden of de plaat?

Beide, denk ik. Zal hem eens herbeluisteren en kijken hoe het mij vergaat.

Ben het wel met je eens. Het is muziek uit die tijd, die we toen geweldig vonden. Toch beluister ik nog regelatig muziek uit de jaren 60/70. Blijft toch een stukje nostalgie.

Niet iedere plaat hoeft perse een eeuwigheidwaarde te hebben. Deja Vu past perfect in de tijdsgeest van toen, een tijd die lang vervlogen is.

Ook ik draai nog vaak fijne platen uit die periode en niet alleen om nostalgische redenen maar vooral omdat ik ze nog steeds vind staan als een huis. Daar hoort deze, tot mijn eigen grote verbazing bij intensieve herbeluistering, helaas niet meer bij. Het album en ik zijn uit elkaar gegroeid. Komt meer voor.

Zojuist herbeluisterd. Mijn vrienden van weleer hadden dit album en ik hoorde het wel eens als ik op visite bij ze ging. Pas veel later (ik geloof eind jaren 80) kocht ik het album op vinyl, en zo'n 10 jaar geleden kocht ik de geremasterde cd. Ik moet er voor in een milde stemming zijn, want de herinnering aan die vroege jaren doet soms pijn. Daarover ga ik hier uiteraard niet uitweiden, maar dat nostalgie een rol speelt voor mij als ik dit album beluister, dat is zeker waar.

Als ik kritisch luister, vind ik het album terugblikkend een stuk minder dan het debuut zonder Neil Young. Het is minder een eenheid, althans zo ervaar ik het nu. Neemt niet weg dat ik er nog steeds erg van kan genieten. Vooral het afsluitende Everybody I Love You en het titelnummer vind ik erg mooi. Hoogtepunt is voor mij echter het superieure 4+20 van Stephen Stills. Mijn vier **** kunnen gehandhaafd blijven, omdat er na al die jaren nog genoeg te genieten blijft. Een meesterwerk vind ik het album echter niet (meer), terwijl het voor mij vroeger die status wél had.

Herkenbaar - ben benieuwd of je dat ook hebt met de albums van Buffalo Springfield en Young solo?

Het grappige is dat ik dit album juist steeds beter vind. Ik ben van '77 en heb het uitbrengen van dit album dus niet meegemaakt. Mijn vader heeft deze plaat, dus ik kende hem al wel. Maar pas de laatste jaren heb ik dit album echt leren waarderen. Ik vind het een schitterend album.

De vertolking van Her Majesty van dit album, eerder dit jaar waren ze in Wijhe en daar was ik dus bij, maakte het helemaal prachtig.

Buffalo Springfield is, muv hun hitje For what it's worth, straal aan mij voorbij gegaan. Als dorpsrocker had ik andere muzikale voorkeuren en al dat hippiegedoe vond ik maar niks. Toen ik om verder te leren naar R'dam verhuisde, begon pas echt mijn muzikale ontdekkingsreis. Die liep gelijk op met mijn amoureus gestuntel. En daar zit hem de kneep. Ik heb destijds een behoorlijk aantal albums aangeschaft en omarmt omdat de meisje(s) ze zo tof vonden en ik hen wilde plezieren. Zo zijn ook dit album plus After the Gold Rush en Harvest van Neil Young in mijn verzameling verzeild geraakt hoewel ze nooit echt bij mijn eigen smaak pasten. Dat wreekt zich: ik beluister ze nooit meer. Ja, vandaag, vanwege Mjuman's vraag en dat kost After the Gold Rush. direct een halfje vanwege twee wel erg suffe deuntjes. Toen ik een paar jaar geleden het hele oeuvre van Young opnieuw aandachtig heb beluisterd, sprong voor mij vooral het album On the Beach er positief bovenuit. Everybody Knows This is Nowhere , Old Ways en Ragged Glory vind ik overtuigend. De overige albums van die inmiddels ouwe en narrige hippie raken me niet meer.

Ook ik draai nog vaak fijne platen uit die periode en niet alleen om nostalgische redenen maar vooral omdat ik ze nog steeds vind staan als een huis. Daar hoort deze, tot mijn eigen grote verbazing bij intensieve herbeluistering, helaas niet meer bij. Het album en ik zijn uit elkaar gegroeid. Komt meer voor. [/quote]

Het is ook niet een van de albums die ik het meeste draai. Toch hoort het bij die tijd. Ik ben het met je eens, dat veel van die inderdaad staan als een huis. Kan ook door mijn leeftijd komen, dat ik zo over de albums uit mijn jeugdiger periode denk.

Ik was er toen al niet kapot van en dat is nooit meer echt goed gekomen. In tegenstelling tot ome Neil's After the Goldrush. Daar was ik damaals ook niet kapot van maar vind ik tegenwoordig een van z'n beste platen. Dus het kan wel .......

Het is denk ik ook de legacy rond dit album.
Het was toendertijd gekoppelt aan Woodstock, een plaat die met veel poeha werd onthaald.
Nu klinkt het idd wat suffig, ik ben het daarin wel eens met kistenkuif.
Doch mogen de meeste composities er best zijn, maar speelt de gedateerdheid van de produktie/uitvoeringen ook een rol.
De boodschap van met name Crosby & Nash heb ik nooit echt heel serieus genomen, hoe goed bedoeld ook.
Ik heb overigens meer met het 1e CS&N album.
Ik vind dat meer een coherent geheel.
Niets ten nadele van Young trouwens, maar die bewees makkelijk op eigen benen te kunnen staan.

Ik ken Deja Vu via mijn vrouw en een familielid. Mijn aandacht werd getrokken door de prachtige hoes. Na het album herhaaldelijk beluisterd te hebben wist ik al gauw dat dit 'm niet ging worden. Te weinig overtuigende tracks. Het enige nummer dat ik echt steengoed vind is Crosby's Almost Cut My Hair. Verder vind ik Stills' 4 + 20 erg fraai. Maar voor twee liedjes koop ik niet een compleet album. Overigens vind ik uit ongeveer dezelfde periode Neil Young's Harvest en het iets later uitgekomen en door Kistenkuif genoemde On The Beach beter.
Het collectief Crosby, Stills, Nash (& Young) heeft me nooit echt kunnen bekoren. Heb er door de jaren heen dankzij familie, vrienden, bandmaten, collega's en zelfs de bieb aardig wat van kunnen beluisteren maar heb nooit ook maar een album gehoord dat ik aan mijn muziekverzameling zou willen toevoegen.

Misschien 4 way street? Die is net wat rauwer

Doet me ook niet zo veel. Gelukkig hing het succes van de heren niet van mij af

We zijn er bij straks!

Ben benieuwd.

Komende jaar nog meerdere optredens, gaat dat vooral horen.

Valt me op dat er, naast de vaste tribute bands, steeds meer projekten lopen met klassieke albums als onderwerp. Het nieuwe klassiek alshetware. Ziet ook de Analogues ........

Het grappige is, dat de Analogues met authentieke instrumenten (van toen) een Beatles concert geven van nummers van veelal 1967 en later, terwijl de Beatles zelf nooit meer een concert hebben gegeven in die periode.
Misschien later, McCartney solo.

Dus per saldo kan het heel interessant zijn, als je er om zou geven. De Beatles hadden zelf altijd gezegd dat het technisch (met z'n vieren) niet meer kon, een concert geven. De hoeveelheid instrumenten dat (in de studio) werd bespeeld en het aantal muzikanten (4) dat ze moest bespelen op een podium was niet uit te voeren.

Dat gezegd hebbende, is het ook mode om complete albums nog maar aweer eens door een artiest te laten spelen. Zo ga ik zelf van de zomer naar Carole King in Hyde Park voor een uitvoering van Tapestry. Aangezien ik niet vermoed dat ze ooit nog eens deze kant opkomt een enig overgebleven alternatief.

En voor een integrale live uitvoering van Déja Vu van CSN&Y koop ik ook blind kaarten. Dat kan ik op voorhand makkelijk zeggen, het zal vermoedelijk nooit meer gebeuren. De heren hebben voldoende ruzie om elkaar nooit meer te hoeven zien

Ik had een optie op een kaartje van de Analogues, die kwamen in de buurt.
Helaas kwam er wat tussen, maar dat had ik best willen zien.
Vooral ook voor het technische aspect.

Deja Vu zou ik minder voor warm lopen.
Daar is door de jaren heen toch voldoende van gespeeld door de originals zelf lijkt me.
En die stemmen samen zijn best wel uniek - een zeer belangrijk aspect in de sound van de heren.
Maar persoonlijk vindt ik dat dit album steeds meer in kracht af neemt.
Een echt meesterwerk heb ik er sowieso nooit in gehoord, maar daarbij is het verre van tijdloos.
Een plaat hoeft niet tijdloos te zijn, maar ik vindt het echt stoffig en oud klinken nu.
Een hippieplaat, die natuurlijk toen goed scoorde, maar de boodschap is vervlogen en al lang niet meer relevant.
Een lang niet verkeerde herinnering met verdomd aardige muziek.
Zo zie ik Deja Vu in het heden.

Wel een halfje gaan zakken.

Stoffig en oud weet ik nog niet. Er waart een bepaalde tijdgeest rond waar je wel van moet houden om er hele hoge cijfers voor te geven. Het album identificeert zich teveel met de tijd waarin het werd uitgebracht.

Vreemd genoeg, heb ik dat gevoel niet bij voorganger Crosby, Stills & Nash. Aan Young hoeft het nu ook niet te liggen, zijn albums rond die tijd zijn ook zeker niet belegen.

Dat neemt niet weg dat er, op de keper beschouwd, wel wat sterke momenten op staan. En de samenzang is natuurlijk ook fraai.

Crosby , Stiils & Nash vindt ik ook een betere plaat.
Die heeft de tijd beter doorstaan en het songmateriaal is naar mijn idee consistenter.
Van Suite: Judy Blue Eyes ga ik nog altijd uit mijn dak bijv.

Album waar je muziekhistorisch gewoonweg niet omheen kunt. Beetje belegen klinkt het nu wel. Almost Cut My Hair vind ik mooi, Teach Your Children en Our House worden nog wel eens gedraaid in Met het Oog op Morgen, kennelijk om de babyboomers bij de les te houden, maar ik voel er een soort plaatsvervangende schaamte bij. Wat denken die hippies wel, ons een lesje te kunnen leren. Het is de gearriveerdheid die me stoort. Misschien heb ik nog het meest met de opener Carry On.
Iedereen had die plaat met de kartonnen reliëfhoes. Net als Deep Purple In Rock uit dat jaar. Niet weg te denken uit het tijdsbeeld van 1970.

Aanstaande donderdag speelt Her Majesty met o.a. Bertold in P60 dit album integraal.
Zie hier naar uit. Ik heb dit album met de witte hoes dit schijnt de Franse persing te zijn.

Top 2000 a gogo aflevering van 28 december, kijken vanaf minuut 37

Geweldige minidocu over het liedje Our House. Het doet hem nog steeds erg veel.

Joni Mitchell een mooie vrouw vinden; het tijdperk van voor Pearle en Hans Anders.

Mjumanvraagt:Ten onrechte scoort dit album vaak hoger dan de voorganger van (het toen nog trio) Crosby, Stills & Nash; niet alleen Stills maar ook Nash en Crosby leverden daar betere songs af (en naar verluidt in betere harmonie). 'Carry on' is hier episch en gelaagd maar legt het wat mij betreft (qua compactheid) af tegen 'questions' van Buffalo Springfield waar deze song van is afgeleid. Dus ja, een Stills in vorm evenaarde in die dagen moeiteloos een Neil Young. Als er al gedateerd werk is van Buffalo Springfield, dan betreft dat eerder bijdragen van die laatste (expecting to fly, broken arrow) dan die van Stills (m.i. van een tijdloze kwaliteit). Op Deja vu vind ik de bijdragen van Crosby onder de maat, Nash ligt op de grens: 'Teach...' nog net goed, 'Our house' wel een beetje erg zoet -maar ach ja de man was verliefd, zoals ieder dat die dagen had kunnen zijn op Joni Mitchell, wiens 'Woodstock' hier natuurlijk zeer adequaat wordt uitgevoerd. Youngs 'Helpless' is natuurlijk tijdloos, maar 'Country girl' tipt niet aan zijn beste werk op 'On the beach'. Stills '4+20' is wel ok, maar over de ultieme hippie co-productie 'Everbody I love you' schrijf ik niet naar huis.

4+20 is meer dan oké; voor mij is dit één van de mooiste liedjes die ik ken. De tekst is ook bijzonder sterk. Ken 't uit mijn hoofd.