Ride - Nowhere (1990)

Jah ik zal nog wel een keer aan de Boo Radleys van voor die geweldige psychedelische popplaat luisteren... Maar 't zijn trouwens meer personen die naar dingen als Pain of Salvation, Tool, Dream Theater en dat soort rotzooi luisteren.

Eerst mn post maar eens beginnen met te zeggen dat de post hierboven me niet zo bevalt. Bands als PoS en Tool rotzooi noemen gaat mij veel tever.

Over naar deze cd dan. Zo op het eerst gehoor al lichtelijk geniaal zou ik zeggen. Niet zo gruizig en speels als MBV, maar naar mijn mening nog steeds best een lompe bak herrie die nog best wat aanleunt bij noiserock af en toe.
De stem was me wat wennen, het is niet de mooiste in de wereld, maar het past goed tussen de gitaren, zal ik maar zeggen. Dat is het toch vooral, de stem komt me toch vooral nog wel over als een opvullig over voor het instrumentele gedeelte.
Dat gedeelte is lekker. Zoals ik al zei, schelle gitaren, vooral ook goed hoorbare basgitaar en heeeele lekkere drums. Maken dit in alle straightforwardness toch wel een erg lekker album. 4.5* om in te zetten

Ik weet dat ik tot deze 'jullie' behoor, en vind het nogal een hele bekrompen, kortzichtige en lage reactie. Jezelf verheven voelen omdat je andere werkstukken op je muzikale reis tegenkomt.

Ja precies. Maargoed, je moet je maar niet te snel aangesproken voelen denk ik zo.

Ik voel me niet aangesproken, ik ben aangesproken. Ik zit ook op dat forum waar hij naar verwijst

Wat is het probleem dan? Ik vind het een originele stijlvorm om je in een review te richten tot een groep muziekliefhebbers die vooral naar een totaal ander genre luistert. En dat levert in dit geval een meer dan lezenswaardige review op. Wat is daar bekrompen, kortzichtig en laag aan? Het toontje is een beetje schoolmeester-achtig, maar als daar al niet tegen kunt...

En bovendien, shoegaze is gewoon verheven boven progmetal.

Meer nog onbenullig: Dream Theater, Tool en Pain of Salvation lijken onderling ongeveer evenveel op elkaar als Bruce Springsteen, Dire Straits en Led Zeppelin.

Maar verder best aardig stukje hoor.

Shoegaze is best een aardige tussenstap van progmetal naar meer..

Joost jongen, je kunt ook niet tegen een beetje provocatie hé? Ik wilde gewoon jullie aandacht richten op een bescheiden meesterwerkje en dat deed ik door een beetje te provoceren. Gekke knul ook, dat je dat nog niet doorhad....

Voor het eerst sinds juni denk ik, staat deze plaat weer op. Een plaat die een eigen verhaal is gaan krijgen.

In mijn ontdekkingstocht die ongeveer in maart op deze site begonnen is waarbij ik het grootste gedeelte van de top250 langsging, kwam ik de naam 'Ride- Nowhere' ergens midden april tegen in de top10 van onze noorderbuur, de heer viking. Toen ik de naam aanklikte zag ik de plaat maar weinig stemmen had vergaard, maar holy sh*t, wát een prachtige hoes! Ik wist 't gelijk, dit moest ik zien te verkrijgen.

Na luisterbeurt één wist ik al dat ik een bijzonder plaatje gepindakaasd had. Nog nooit had ik zoiets gehoord als dit. Het pakte me ook gelijk. Een muur aan geluid kwam er uit m'n boxen, schel en hard ook, waarbij de stem voor geen meter te horen was. 'Is dit wel de bedoeling?', dacht ik. Ja dus, shoegaze heet dit dus weet ik inmiddels.

Ik heb deze plaat denk ik ook op precies het goede moment ontdekt. Een warm deken vormen de gitaren. Dit werd voor 2007 de soundtrack van mijn vaak lange fietstochten die ik meestal in de lente/zomer houd. Groene, dichtbebosde parken, hier en daar een meertje of slootje, warme temperatuur, en de zon tussen de bomen door schijnend, vormde de kenmerkende plaatjes tijdens deze ritten, en betere kan ik me voor deze plaat niet voorstellen. Prachtig was het!

Deze plaat kent geen slechte momenten natuurlijk. Seagull is pure chaos, maar wel van een vriendelijkere soort. Wat zijn die drums toch ook heerlijk, dat op deze gehele plaat door.
In a Different Place brengt wat melancholie op deze plaat, en is de minst lawaaiïrige, Dreams Burn Down en Decay geven dan een lesje in muren bouwen.
Mooier nog is Paralysed, wat een melodieën, en wat een emotie. Ik zou wel willen wie niet de tranen in zijn ogen krijgt van de twee uitbraken in het begin. Mooi aan dit nummer is ook dat ze steeds nog een extra stukje eraan breien, daar waar je steeds denkt dat het nu wel afgelopen zal zijn, absoluut niet erg natuurlijk.
Vapour Trail is dan de klassieker van deze plaat, waarschijnlijk ook gewoon de mooiste. Mooi en apart gitaar geluid, om prachtig te eindigen met een viool.
Here and Now vormt dan met de vorige genoemde de driehoek van mooiste nummers. Ook hier weer een ongebruikelijk instrument tussen alle muren door, een mondharmonica. In het titelnummer horen we deze nog ver op de achtergrond in een beangstigende muur van geluid, die uiteindelijk eindigt aan zee en daardoor een link vormt met de hoes. Een meer dan perfecte afsluiter.

Ja, het was werkelijk geweldig om deze plaat na zo'n lange tijd onder het stof vandaan te halen, die nu een vast plekje heeft in m'n hart. Deze zal me nu nooit meer loslaten denk ik. Nu weer wat stof vergaren tot de zomer, wie weet hoe hoog hij dan in m'n top10 kan komen...

Mag ik nog iets toevoegen aan wat je zei over Vapour Trial, basketballerke? De drums vallen na het refrein altijd weg, dan krijg je een stuk zonder drums en dat moment waarop de drums er weer bij komen in het couplet, prachtig

Ik heb eigenlijk niet zo veel aan het stuk van basketballerke toe te voegen. Een magistrale plaat met vrijwel alleen maar hoogtepunten.

Vergeef me voor mijn gemakzucht.

En we vergeten nog het gitaarloopje in Seagull dat bruut uiteen wordt getrokken

Mijn hele collectie cd's waaronder dit prachtig kunstwerkje en Going Blank Again en Waves is in rook opgegaan.Inmiddels is de Ride cd box(3 cd) in bestelling en de rest zal wel weer navolging krijgen.Hopelijk komen ze binnenkort weer met nieuw werk op de planken.En basketballerke Ride in je top 10 zetten zal je waarschijnlijk niet lukken omdat Ride niet in de toevoegings database van MusicMeter voorkomt Ben zelf al maanden vruchteloos aan het pogen om Nowhere een plaatsje te geven waar het mijn inziens hoort.Marcel toendertijd al ingelicht maar nog steeds geen groen licht voor Ride

Nieuw werk op de planken? (van een band die al niet meer bestaat sinds '94?)
Niet in je top 10 krijgen? Bij mij staat ie al vanaf mijn aanmeldingsdag op mume op 1 in mijn top 10.

ikke niet snap

Bij top 10 bewerken gewoon 'Nowhere' intikken, Viking. Dat moet werken!

Bedankt herman! Het is inmiddels gelukt.Ride stond bij mij ook steeds in mijn top 10.Na een aanpassing in mijn top 10 kon ik destijds Ride niet meer in mijn top 10 plaatsen En fastpulseboy volgens de geruchten zou er sprake zijn van een op handen zijnde reünie . We wachten maar af.

*Edit: .. Hm.. net de hele fan side van Ride afgestruind,maar helaas geen nieuws over een eventuele come back.

Ze zijn in 200? nog eens kortstondig bij elkaar geweest voor een Sonic Youth documentaire en een live-jam (Coming Up For Air EP). En Andy en Mark hebben in Zweden rond die tijd een akoestische set gespeeld. Maar een complete reunie zit er niet in denk ik: Andy zit bij Oasis, Loz Colbert drumt o.a. bij de Jesus & Mary Chain en Mark Gardener heeft in de tussentijd ook alweer twee solo-platen uit.

idd, die reunie is nooit concreet sprake van geweest hoor.
wel moet er nog steeds een dvd komen........
met alle videos en het concert van Reading '92 (dat ook op de cd staat van de box set) De boel is helaas op de lange baan geschoven omdat de beeldopnames van dat concert pleite zijn....(met dank aan de BBC).
Maar goed van mij hoeft dat niet dat concert te zijn (klinkt bagger in mijn oren). Er is een officiele video (Brixton) Die subliem is qua sfeer en geluid......dus zet die maar eens op DVD! (mijn videoband begint te slijten).
Naars voornoemde projecten hebben Loz en Mark ook nog in "the animalhouse" gezeten die daarmee best een leuk plaatje hebben gemaakt. Staat vlgs mij niet op de site.....zoek ik op.

Die van Brixton staat toch die prachtuitvoering van Dreams Burn Down op?

Wat mij betreft de ultieme shoegazerplaat.
Er staan alleen maar goede songs op
Hoogtepunt:Dreams Burn Down.
Baal er wel van dat die 4 extra nummers niet op mijn exemplaar staan.Nowhere en Going Blank Again zijn toch wel de beste Ride platen.

O, die laatste minuut van Vapour Trail: schitterend. Polar Bear is ook een prachtig nummer, de rest ben ik nog aan het ontdekken .

Om eens te kijken wat Shoegaze precies inhoudt, kwam ik uit op deze plaat. Schoenstaarders, reusachtige gitaarmuren. Dat waren eigenlijk een beetje de woorden waarmee dit omschreven werd. Wat ik er dus van verwachten moest wist ik niet. Maar nu weet ik het, het is geweldige muziek! Om de een of andere manier grijpt het me pas na een aantal keer luisteren. Nu ontdek ik nummers als Polar Bear, Decay, Paralysed, Vapour Trail en Taste. Nu begrijp ik ook het begrip gitaarmuur en waarom ik heel af en toe bij Sigur Rós ook het begrip shoegaze hoor vallen. Ik vind dit album een geweldige binnenkomer in het shoegazewereldje en zal zeker eens verder gaan kijken. Voor dit album 4,0* met grote kans op verhoging.

Vet dat nieuwe generatie hier ook nog naar gaan luisteren!
je volgende probeersels worden loveless van my bloody valentine en souvlaki van slowdive natuurlijk!

Daar zat ik inderdaad aan te denken ja .
Maar eerst deze nog een paar keer goed beluisteren .

Vergeet ook hun opvolger niet!

of Pale Saints - Comforts of Madness

of Chapterhouse - Whirlpool

Of Mezcal Head van Swervedriver