Fleetwood Mac - Rumours (1977)

Had zeker slecht geslapen destijds. Vlaag van verstandsverbijstering. Verhoogd naar 4,5****

Toe dan!

Zit ik weer te slapen

Zag zo'n clipje van Go Your Own Way en die Stevie was wel een schatje toen zeg.

Lekker jong blondje.

Het was die ene van haar met dat hoedje en Lindsey met z'n afro.

Van het album nog steeds niet echt fan maar kan die eerdere ode van iggy aan Stevie op deze manier wel plaatsen.

Zij had het wel ja.

En tegenwoordig, tja, alle mooie dingen verleppen helaas een heel klein beetje.

Maar verder wel prima.

Goed gemaakt maar doodgedraaid hier thuis. Mag alleen nog op de kinderkamer worden afgespeeld.

Dan neem ik aan dat je Rumours ooit wel een topper vond.

Topper niet echt, wel een fijne meezinger maar ik ben de plaat ontgroeid. Overkomt me bij meer oudjes.

Voorbij gestreeft door Tusk in mijn geval.

Ik heb Rumours vooral in mijn jeugd helemaal grijsgedraaid. Blijft een knappe plaat, ken 'm van haver tot gort, maar op een gegeven moment leg je het terzijde. En volgt een ontdekkingsreis naar andere muziek. Zo is het nu eenmaal.

Gelukkig is er nog Old Ways voor in de schommelstoel en huize Avondrood.
Op een gegeven ogenblik word het je gewoon teveel herrie.

Over de kwaliteit van Rumours hoeven we het denk ik niet te hebben. Ik erken het album nog altijd als een uitstekend werkstuk met een interessant achtergrondverhaal.
Ooit was '' The Mac'' van de Blues. Hoewel Rumours dat allang niet meer is in muzikale zin, is de blues zelden zo treffend neergezet als op dit album. (voelt u 'm ?)
Maar net zo als een plaat als Hotel California (niet toevallig uitgekomen in de zelfde periode) is er zoveel gezegd en geschreven, zijn de stukken zo herkenbaar, en is er zoveel van gedraaid, dat je op een gegeven moment denkt van.........ok, there must be more.

Ik begrijp ook best dat de meest eigenzinnige van het stel (Lindsay Buckingham) na de giga aandacht en het succes dacht van...... Ho even, nu even iets anders.
Op een bepaald moment zijn bepaalde platen uit het verleden nu wat minder aansprekend. Dat geldt lang niet voor iedereen overigens, maar ik merk dat wel uit eigen ervaring.
Muziek herbergt herinneringen en emotie, dat is een geweldig goed, en daarom juist zijn we muziekliefhebber. Het doet iets met je. Neemt je terug naar een plaats en tijd.
Maar je gaat verder en ontdekt nieuwe dingen. Niet per definitie recente ontwikkelingen overigens.
Zelf heb ik de collectie van Bowie, Kinks, Roxy Music en XTC nog niet eens zo lang geleden uitgebreid.
Zo voelt het bij mij een beetje bij Rumours. Ik kijk regelmatig naar Fleetwood Mac Live ( Boston en The Dance) en natuurlijk wordt ik ook blij van Dreams, Don't Stop, Go Your Own Way..... etc.
Maar net als A NIght At The Opera, Hotel California, Dark Side Of The Moon...... echt veel gedraaide platen van toendertijd, draai ik Rumours niet echt veel meer.
Het is bekend en het hoort in mijn collectie, maar wat ik al aangaf........ er is nog meer te ontdekken.

Zeer herkenbaar verhaal Bik.
Hoewel dat doodgedraaide van Rumours gelukkig bij mij nog wel meevalt.

Altijd lekker: country bij de koffie. Maar wij bejaarden in huize Avondrood genieten nu even nogal heftig van The Parquet Courts (de betere bak teringherrie) en ander jong spul. De stagedivende omaatjes vliegen hier door de recreatieruimte.

@Bikkel legt het in zijn commentaar heel goed uit: er valt meer te ontdekken, ongeacht de leeftijd van zowel liefhebber en albums. Zo struikelde ik onlangs pas voor het eerst erg prettig over On The Beach en Village Green Society. Kortom: oude parels, jong talent, nieuwe muzieksoorten, mengvormen, zijwegen, het houdt nooit op en blijft in beweging. Zo ook mijn smaakontwikkeling, commentaar, oordeel en rating.

Maar Michel, dat geldt toch voor elk album dat je hebt beluisterd: dat er nog meer is te ontdekken? Waarom zou die opmerking specifiek voor Rumours moeten gelden?

En wat voor (extra) kwalificatie geeft het, met betrekking tot de inhoud van de albums die je eerder hebt gehoord? Natuurlijk is er vanuit elk album beredeneerd nieuwe muziek te vinden.

Kistenkuif heeft na mijn kritiek op Old Ways een paar dagen zitten broeden en denk: ik ga eens "kinderkamer" gebruiken bij Rumours, dan krijg ik op zijn minst de lachers op mijn hand.

Dus nogmaals: ontdekken van muziek is hier op musicmeter een tweede natuur. Dat doe je met Rumours in je kontzak en niet in plaats van. En Kistenkuif laat ik verder geheel commentaarloos, zo doorzichtig heb ik het in tijden weer niet meegemaakt.

@Musician. Pardon....? Mijn dochter draaide Rumours vanochtend op mijn installatie terwijl ze er zelf ook eentje op haar kamer heeft. Duidelijke aanleiding, me dunkt. En kan het wat minder op de man alsjeblieft?

Ik probeer alleen maar aan te geven ( en kistenkuif bedoeld dit ook) dat het album voor mij niet meer de betekenis heeft van welleer. Daarmee is de kwaliteit van de plaat voor mij niet veranderd. (zie mijn cijfer)
Afgezien van het ontdekken van iets anders, is mijn smaak in de loop der tijd ook wel wat verandert.
Ik zweep tegenwoordig meer met Tusk bijvoorbeeld. Een licht tegendraads album, omdat Buckingham vooral dingen doet die je niet zo snel zou verwachten en mij wat meer doen dan zijn andere bijdragen over het algemeen.
Maar ik heb het dus niet alleen met Rumours zoals ik opmerkte.
Ik ben best lang Queen, Floyd/ Yes en Stonesliefhebber geweest. Daar heb ik in het heden gewoon wat minder mee.
Het ergens fan van zijn speelt bij mij overigens niet meer. Maar dat terzijde.


Het is geen kritiek op Rumours, het is gewoon een beleving.

Ach zo gaat het toch, toen deze LP uitkwam heb ik hem ook heel vaak met plezier op de draaitafel gehad.
Daarna heeft mijn smaak zich in een andere richting ontwikkeld, dus 3 sterren vooral voor "sentimental reasons"

Er wordt wel wat makkelijk over heen gestapt, dat er hier sprake is van een klassieker met een hoofdletter K.
En ik hoef toch niet uit te leggen waarom dat al 36 jaar zo is.

Je hebt in het verleden ongetwijfeld meer LP's gehad die je veelvuldig hebt gedraaid en waarna je vervolgens een andere kant bent opgegaan. Deze constatering zegt niet specifiek iets over de inhoudelijke kant van die albums, eerder misschien iets over de leeftijd van de users

Het had wellicht ook andersom kunnen zijn: misschien had je het album nog nooit gehoord en zou je er nu enorm mee in je nopjes zijn.

Ik ben wel blij te constateren dat Rumours in veel huiskamers als bakermat en uitgangspunt voor het verder ontdekken van (rock-)muziek dienst heeft gedaan. De impact die het album heeft gehad (en nog steeds heeft), dreunt nog steeds na in alle denkbare overzichten.

En het duurt wellicht nog een jaartje, maar de volledige Rumours bezetting is zich inmiddels aan het voorbereiden op een nieuw album.

Ik ben misschien niet zo slim, maar je bedoelt dat het album direct bij uitkomen al een klassieker was?

Nu je het zo direct stelt: ik denk eigenlijk wel.

Het album heeft vrij snel na het verschijnen 40 weken op rij op één gestaan in de VS. Hier ook enorme verkoopcijfers gehaald. Toen het uitkwam sloeg het in als een bom. En is daarna eigenlijk niet meer uit het straatbeeld verdwenen. Dan word je een klassiek album, zoals we er uiteraard nog wel meer kennen.
Met alles er op en er aan.

Ik moest een paar jaar terug een uitzending van Glee uitzitten omdat de jongelingen een hommage aan het album uitbrachten. Ik werd er hier nog op gewezen dat een recent opgerichte band uit Almere zich alleen maar heeft toegespitst op het live spelen van Rumours. En of ik daar naar toe zou gaan, naar zo'n concert.

Dus het spreekt blijkbaar nog steeds hele grote groepen mensen aan. Het is niet voor niets, dat de terugkeer van Christine McVie (met demo's voor nieuwe nummers) vorige maand zoveel stof heeft doen opwaaien.

Ik moet je iets opbiechten, musician. Ik heb 'm niet. Natuurlijk ken ik de tracks, maar kopen daar kwam het niet van. Bedenk maar een gepaste straf voor me.
Maar zonder gekheid. Zo'n verkoopknaller kan er ook voor zorgen dat, zoals hierboven door andere users uiteengezet, slijtage optreedt in de beleving. De Beatles zijn ook goed verkocht. Ik draai ze nooit. Uit historisch oogpunt onjuist, vermoed ik, maar ik kan me er niet meer toe zetten. Er is nog zoveel te ontdekken en wat mij betreft vooral nog veel uit de jaren '70.

Nieuwe bands verdiep ik me niet meer in. Daar ben ik gewoonweg te lui voor. Ik ben verslaafd aan jeugdsentiment. En misschien geldt dat voor jou ook wel.

Ach, er zijn natuurlijk altijd nog mensen die hem niet hebben .
Maar het is nooit te laat natuurlijk.
Je zit hier ook om ideeën op te doen of juist te delen met anderen.

En "straffen" wegens niet in bezit is natuurlijk nooit de juiste weg.
Maar je koopt toch wel eens wat nieuws? Trouwens, volgens mij staat Rumours gewoon op youtube.

Het is toch wel aardig om soms ook te luisteren naar nieuwe bands.
Ik verplicht mij daar ook toe (zie het mumeafrekening topic) maar ik moet wel toegeven dat het alleen maar lukt omdat er toch ook wel goede muziek anno 2014 wordt uitgebracht.

Daar wil ik dan ook niet mijn ogen voor sluiten, hoewel ik mij natuurlijk ook geweldig kan verheugen op een nieuw album van FM!

Ik koop wel eens wat nieuws. Dat is waar. Maar het is maar heel zelden dat ik er echt warm of koud van wordt. Vanmiddag weer eens Todd opgezet, Plaat uit 1974. Geweldige muziek. Voor mij dan. Ach, over twintig jaar zijn onze helden tegen de 90 en zitten we zelf in een schommelstoel. Het sterft uit. En zo heel erg is dat, breed gezien op de historische tijdlijn, toch ook weer niet ...

Deze Rumours en Hotel California zijn voor mij persoonlijk toch wel de albums waar alles mee begonnen is en een zeer speciale plek bij mij innemen.
Ik verbreed mijn muzieksmaak nog steeds, een band als Elbow bijvoorbeeld kan mij zeer bekoren.
Ik geef toe dat het bovengenoemde tweetal albums behoorlijk teren op jeugdsentiment en nostalgische gevoelens maar beide platen hebben voor mij niets aan kracht ingeboet in de loop der jaren terwijl mijn muzikale ontdekkingsreis gewoon doorgaat.

Voor mij luidden beide gewaardeerde albums juist het einde in van de boeiende maar uiteindelijk door de commercie verstikte bloei van Westcoast-muziek. Geen nood want 'the rockmachine turns you on'. Genoeg nieuws te ontdekken. Altijd maar weer. Met behoud van ieders goud van oud. Wat een weelde!

Rumours en Hotel California zijn beide nog in '76 opgenomen. Voor mezelf trek in een lijn in 1977. Hier gingen de zaken drastisch veranderen. De context: de teloorgang van de hippietijd. Vrije relaties en drugs bleken ook een paar nadelen te hebben. Er ontstond weer een hang naar conventies. Dertigers kregen kinderen en stapten het geregelde burgerleven in. Het engagement raakte gesetteld en er ontstond een veel rauwere vorm van protest: punk- en kraakbeweging. De jeugd koos in het uitgaansleven massaal voor de disco. De commercie deed de rest. De jaren '80 begonnen in 1977.

Het kwam nooit meer helemaal goed. Daarin ben ik wat pessimistischer gestemd dan @kistenkuif hierboven. Het onbevangen zoeken naar expressie, de behoefte aan protest vanuit engagement, betrokkenheid op de wereld, wat er begin jaren '70 nog was, verdween. En dat zie je terug in de muziek. Noem het: "The End Of The Innocence".

Zo'n nummer als You Make Loving Fun.

Daar luisteren jullie echt naar?

Hét vertrekpunt voor een beginnende rockliefhebber....

Dat verschilt per liefhebber natuurlijk want het vertrekpunt lijkt me afhankelijk van je leeftijd. Voor mij is bijvoorbeeld 'That's allright, van Elvis het begin. Kadootje van mijn oudere broer Vetkuif.

Ik ben inderdaad minder pessimistisch dan @Fedde want (muzikaal) protest en vernieuwing vanuit engagement blijft toch na de 'hippe' jaren 70 regelmatig en duidelijk hoorbaar opduiken. Tot op de dag van heden. Voorbeelden te over.

Is vetkuif Elvis inmiddels ook verbannen tot de kinderkamer Kist?

Blijft een weinig enerverende plaat voor mij. Vind Lindsey de man met zijn solowerk maar het is de inbreng van de dames die mij niet zo kan bekoren denk ik. Daarom dat ik eerder een nummer als You Make Loving Fun noemde want ik zie gewoon niet echt in wat daar zo groots aan zou zijn.

Redelijk saai zelfs.

Nummers als Time Precious Time of Someone's Gotta Change Your Mind vind ik geweldig maar zoiets dergelijks hoor ik op deze plaat gewoon niet.