The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik denk zeker dat je hierin gelijk hebt. The Beatles zijn belangrijk geweest om de vernieuwingen uit de underground te populariseren. Of dat voor die undergroundartiesten daadwerkelijk een reden is om naar The Beatles op te kijken betwijfel ik, omdat ze zelf erg weinig hebben gebracht. Ze waren met andere woorden artistiek gezien geen richtpunt voor artiesten met artistieke ambities.

Ergo: binnen de underground waren de mogelijkheden er wel, The Beatles hebben alleen de commerciële mogelijkheden voor andere artiesten vergroot.

Ja beetje foute uitspraak van me Ik bedoel alleen maar dat er geen 700 uren in gestopt zijn.



Blonde on Blonde is geen geheel, het is gewoon een verzameling nummers. 'Absolutely Free' is wel een geheel, en inderdaad misschien wel meer dan Sgt. Pepper. Tja, geef Zappa dan maar alle credits omdat hij zijn album vijf dagen voor 'Sgt. Pepper' gereleased heeft . Maar Sgt. Pepper heeft meer te bieden dan 'Absolutely Free'. De nummers lopen vloeiender over in 'Absolutely Free' maar 'Sgt. Pepper' heeft toch meer innovaties.



Ik hoor geen eenheid op VU & Nico of Blonde on Blonde zoals ik er hoor op Sgt. Pepper. Ik ben nu trouwens de LP aan het draaien . Dylan is trouwens mijn favoriete artiest, en de VU is een van mijn favoriete bands, en ik wil hen absoluut de credits toekennen die ze verdienen, maar sorry, ik moet toch zeggen dat Sgt. Pepper toch een beter geheel vormt dan die andere platen. Als je een geheel bespeurt op Blonde on Blonde of VU & Nico is dat louter toevallig. Die albums van Dylan of de VU zijn door de artiest zélf gemaakt met de intentie een verzameling nummers voor een LP te maken. Sgt. Pepper is gemaakt met de intentie een revolutionair kunstwerk, album met cohesie te maken. De eenheid zit op Sgt. Pepper in de productie, de nummers zonder pauzes of nummers die in elkaar overvloeien. Het is gewoonweg de productie die het 'em doet. De Beatles zijn aan Sgt. Pepper begonnen met de intentie een cohesief album te maken. Er is zoveel werk gestoken in de plaat, de productie is tot in de puntjes verzorgd, en dat is het verschil met ALLE andere voorgaande platen, van wie dan ook, VU & Nico of Blonde on Blonde stelt niets voor in dat opzicht. En die productie bevat dan ook nog eens heel wat innovaties, zowel innovaties die reeds door anderen gebruikt werden als door de Beatles zelf uitgevonden (jawel!). Sgt. Pepper is in feite de eerste, oer-progressive rock-plaat.



Ik kan je echt niet serieus nemen als je blijft verwijzen naar een PR team of de PR van de Beatles. Als we het over 1964 wel ja, maar niet als we het over 1967 hebben. Denk je echt dat de Beatles in 1967 nog steeds op dezelfde manier gepromoot werden als in 1964 . De Beatles waren de populairste band ter wereld in 1967. Er was geen PR-team nodig om verwachtingen op te bouwen. Die verwachtingen werden opgebouwd door de pers, de muziekwereld en de fans zelf. De fans en de pers die elke dag de Beatles de Abbey Road studio's binnen en buiten zagen gaan, maanden werken aan een album. Of het veertig-koppige orkest dat Abbey Road binnen - en buitenkwam om 'A Day in the Life' op te nemen, en andere artiesten, instrumenten, ... . Men wist dat de Beatles aan het werk waren aan een album.



Nonsens. Luister nog eens héél goed naar Sgt. Pepper en denk alle platen na juni 1967 even weg. Ik hoor toch wel een duidelijk verschil met andere platen. Misschien moet je de vinylplaat horen, misschien een of andere speciale stereo-mix, ik weet het niet. Of misschien wil je het niet horen



Ja, de Beatles zijn belangrijk omdat ze vernieuwingen aan de man brachten bij het grote publiek, en het klopt dat veel dingen aan de Beatles toegewezen worden terwijl dat niet zo is. Maar ze hebben ook heel wat dingen zelf bedacht. Tegenstanders van de Beatles kraken ze altijd af alsof ze niks zelf bedacht hebben. Zoals gezegd, ik ben bezig aan het boek 'The Complete Beatles Recording Session', en ik ben al heel wat innovaties tegengekomen die voor de eerste keer door de Beatles gedaan werden.



Ik moet je helaas vertellen dat iedereen in de underground naar de Beatles opkeek. Echt waar. Dylan-quote over de Beatles: 'ik wist dat zei de richting aangaven die muziek uitmoest' . The 13th Floor Elevators draaiden platen als Rubber Soul en Revolver grijs en werden er van alle platen het meest door beinvloed. De leden van Pink Floyd voelden zich vereerd toen ze John Lennon en Paul McCartney op een van hun optredens zagen. Hendrix coverde het nummer 'Sgt. Pepper' twee dagen na release op een optreden. Zappa maakte een promospotje voor The White Album. David Crosby van The Byrds bezocht de Beatles in Abbey Road. En last but not least: de grote undergroundhelden The Velvet Underground hadden contact met Brian Epstein, die zou zorgen dat zij op tournee in Engeland konden gaan. Helaas stierf Epstein voordat er daadwerkelijk plannen konden worden gemaakt.
Ik ben nog geen band of artiest tegengekomen uit de jaren '60 die niet opkeek naar de Beatles. Dat maakt ze zo uniek. Eigenlijk zijn ze gewoon de band die alle andere bands overkoepelt. De Beatles waren door daadwerkelijk iedereen geliefd en de invloeden gingen van beiden kanten uit, zowel van de Beatles naar de andere artiesten als andersom. Daarom is het ook zo moeilijk om de Beatles te scheiden van al die andere artiesten uit de jaren '60 die zogezegd beter zijn, omdat die artiesten wél naar de Beatles opkeken. Dus misschien moet je eerst maar eens wat meer kennis opdoen over de muziekwereld van de jaren '60, alvorens zo'n belachelijke uitspraak te doen . Of gewoon stoppen met te luisteren naar muziek uit de jaren '60 aangezien er geen artiesten met serieuze artistieke pretenties bestaan, want ze keken allemaal op naar de Beatles.

Klopt.



Ai... mag ik weten wat je bron is waar staat dat de Beatles zelf erg weinig hebben gebracht, of hoe je daarbij komt? Waar baseer je je op? Of is dat wat je er zelf van maakt? Ik ben heel benieuwd



Wees er maar zeker van dat de Beatles een richtpunt waren voor artiesten met artistieke ambities. Misschien moet je eens wat meer lezen over de muziek van de jaren '60 en de Beatles in het bijzonder? Je zal je ogen open trekken.



Goed gezegd, helemaal mee eens

Vreemd dat je de impact van dit album niet inziet! Heb je iets tegen the Beatles? Sgt. Peppers wordt geroemd vanwege de compositorische kwaliteiten alsmede de gewaagde en baanbrekende arrangementen.
Natuurlijk zijn "Blonde on Blonde" en "Velvet Underground & Nico" baanbrekend, maar "Sgt. Peppers" is dat nog meer.
Zeker hebben the Beatles vernieuwingen doorgevoerd (compositorisch, arrangementen, geluidstechnisch) maar niet allemaal.
Beweren dat the Beatles nooit hebben vernieuwd of geëxperimenteerd is al even onzinnig als beweren dat ze alle vernieuwingen hebben uitgevoerd. De invloed van the Beatles op de volgende generaties is dan ook enorm.

Ik wist wel dat je daarop doelde; ik wou je ff plagen


Als jij het geheel op Blonde on Blonde niet hoort betekent het niet dat het er niet is...
Er is wel degelijk een eenheid te ontwaren in de teksten, het is alleen wat subtieler gedaan.
Bovendien is er meer dat de eenheid van een album maakt dan het in elkaar over lopen van de nummers.

Of omdat de opnames een half jaar eerder al gedaan waren. (in twee! dagen)


O ja? Als ik Sgt. Pepper hoor, hoor ik inderdaad een heel zorgvuldig geproduceerd album, maar dat is ook ongeveer het enige. Qua compositie is het allemaal erg gewoontjes, iets wat je over Zappa niet kan zeggen.


Weer: dat ligt toch echt aan jou dan.


Hiermee doe je VU en Dylan wel heel erg tekort hoor. Je ontkent nu dat er een artistieke visie achter hunalbums als geheel zat.


Hierin ben ik het zeker wel met je eens. Daarvoor hulde voor de verantwoordelijke(n). Dus: drie hoera'tjes voor George Martin.


Ik denk dat in 1967 The Beatles nog steeds profiteerden van die ongekende PR-actie die Beatlemania heet.
Tuurlijk: ze hebben elk jaar leuke albums uitgebracht met af en toe hele mooie liedjes, wat hun populariteit alleen maar vergrootte.
Maar ik denk dat je die PR niet moet onderschatten. Zeker in die tijd, waarin massamedia invloedrijker dan ooit waren, en het veel moeilijker dan nu was om iets buiten dat vaste aanbod te leren kennen.

Zelfs nu is die PR van Beatlemania nog te merken. Op TV wordt je door figuren als Leo Blokhuis (weet niet of je hem kent, Nederlandse TV-muziekverhaaltjesverteller) die pretenderen verstand van zaken te hebben wijsgemaakt dat The Beatles alles hebben uitgevonden.
Ik kwam twee jaar geleden ook op deze site in die veronderstelling verkerend, maar nu weet ik gelukkig wel beter.


Ja ja, die productie is bijzonder , maar dat is dan ook ongeveer het enige wat "Pepper" te bieden heeft.

Ik heb echt geen enkele intentie om The Beatles af te kraken; ik heb niets tegen die vier vrolijke fransjes, maar ook ik zou niet zo snel weten wat ze dan daadwerkelijk geïnnoveerd hebben, behalve dus die productie en het gebruik van orkest wat ik nauwelijks hoor vóór "Pepper", hoewel ook op bv. Goodbye and Hello van Tim Buckley (ook juni 1967).


Die quote ken ik en ik denk eerlijk gezegd dat hij daarmee vooral op de pop doelde. Niet zozeer op de underground. Ik denk dat Pepper niet heel veel invloed heeft gehad op de muziek daarna (hoewel The Beatles door hun bekendheid natuurlijk wel voor veel mensen een startpunt zijn), maar wel veel op wat later populair zou worden.

Beetje onterechte bescheidenheid, me dunkt

Zappa maakte ook "Pepper" belachelijk met We're Only in it for the Money. Volgens mij was Zappa meer iemand die het wel grappig vond, al die aandacht voor The Beatles. (Hij wist toch wel wat wijsheid was).

Dat is meer een zakenkwestie.


Ik geloof echt niet dat er serieuze artiesten waren die naar de eenvoudige popliedjes van The Beatles opkeken.


Tsja, jouw grote muziekkennis is ook de belangrijkste reden dat ik jou serieus neem. (Want wat je allemaal te melden hebt..... )
Grapje, ik bedoel dat ik niet helemaal begrijp waarom iemand die zo veel kent als jij en zoveel mooie muziek hoog waardeert The Beatles zo hoog heeft zitten.
Voor mij waren The Beatles vooral erg geschikte "instapmuziek"; toegankelijk, makkelijk te behappen en voor de luisteraar die niet zo veel kent ook bijzonder.
Nu, ouder, wijzer en met meer kennis heb ik toch wat meer behoefte aan echt spannende, interessante muziek.


Geen artiesten met serieuze pretenties? Hoe dat zo?

Nou dat mag je wel van mij weten hoor, geen enkele reden op kreten van pijn te bezigen
Als ik naar muziek van The Beatles luister dan hoor ik in de basis eenvoudige popliedjes, dat wil zeggen: conventionele ritmes, conventioneel akkoordgebruik (harmonieën), conventionele melodieën.
Vaak is daar (zeker op Pepper) een dikke saus arrangementen over gegoten, maar dat maakt die basis niet beter. De arrangementen overigens zijn dan wel erg aanwezig, erg rijk zijn ze ook niet.
Er is gewoon niets wat ik hoor in de muziek van The Beatles wat ik elders (eerder!) ook al niet gehoord heb, maar misschien dat jij me met je grote kennis daar op kan wijzen?

Ik heb er wel degelijk over gelezen hoor, alleen niet alleen van die vele Beatlefans die menen ergers verstand van te hebben, maar ook van critici. Bovendien heb ik m'n eigen oortjes die mijn beste raadgever zijn.

Ik zie de impact op de samenleving wel in, alleen niet die op de kunst.


Vreemd toch dat dat altijd gedacht wordt als je wat kanttekeningen plaatst.


Door wie dan? En waarom dan?
Tuurlijk, ook ik hoor mensen alom de Beatles prijzen om hun vernieuwingen, maar die kunnen dan niet zeggen waar die vernieuwingen in zitten. Tuurlijk: de productie. Maar dan houd het ook wel zo'n beetje op.


Ik ben ervan overtuigd dat dat niet waar is, en ik wil dat ook best uitleggen. Maar mag dat dan morgen zijn? Ik krijg een beetje lamme handen

Ik wil best geloven dat ze geexperimenteerd hebben, maar zijn er ook bewijzen voor?
Zonder meer.

Overigens ben ik bezig met een verhaal dat ik één dezer dagen post in het topic Objectiviteit vs. Subjectiviteit.
Mag ik Toon1, LucM en natuurlijk andere geïntereseerden uitnodigen daar kennis van te nemen?

Dat zal best, maar de discussie gaat over waarom Sgt. Pepper zo'n grote status heeft. Het kan best dat Zappa eerder was dan de Beatles op dat punt. Maar als de opnames een half jaar op de plank liggen heb je er weinig aan natuurlijk, als niemand het hoort kan je muziek geen status of invloed verwerven , is hetzelfde met The VU & Nico die pas een jaar na opname werd gereleased.

En je geeft zelf het verschil met Zappa aan; hij nam die plaat in twee dagen op. De Beatles deden er maanden over. Het verschil met 'Blonde of Blonde' of 'Absolutely Free' is dat de Beatles de studio ingingen met de intentie een revolutionair kunstwerk van de popmuziek te maken. Dylan en Zappa gingen de studio in met de intentie een LPtje op te nemen.



Ik hoor een andere eenheid dan op Sgt. Pepper
Maar goed, ik moet ook wel toegeven dat Sgt. Pepper op LP horen voor mij toch een andere ervaring is dan op cd. Wel vreemd eigenlijk, ik ken geen enkele plaat waar het verschil tussen cd en LP zo groot is voor mij. Maar om te stellen dat je absoluut de LP ga ik maar niet doen, van een revolutionair en belangrijk album zou je dat ook op cd (mp3) moeten kunnen horen. Ik hoor trouwens ook een levensgroot verschil tussen de stereo en de mono versie, en verkies toch die laatste. Aan de stereo-versie werd destijds maar weinig aandacht besteed dacht ik.



Nu doe je de Beatles toch weer te kort. De Beatles kwamen met de ideeën, George Martin hielp ze om deze in uitwerking te brengen.



Beatlemania was al achter de rug in 1967. Ook muzikanten en muziekliefhebbers die ook buiten het vaste aanbod andere muziek kenden, waren liefhebbers van de Beatles. Als je iets leest over welke undergroundband van de jaren '60 dan ook, lees je altijd dat ze beinvloed zijn door de Beatles. Underground-muziekbladen voor een klein publiek, zoals het Amerikaanse Mojo Navigator uit San Francisco, besteedden aandacht aan de Beatles en zag hen als dé band. Verschillende kenners van obscure en undergroundmuziek uit de jaren '60, zoals Patrick Lundborg (die een plaat als 'Revolver' "unparalleled creativity" noemt), noemen The Beatles als dé band van de jaren '60.



Ja klopt, de Beatles worden vaak opgeblazen, dat weet ik maar al te goed. Maar evengoed worden de Beatles ook te snel afgekraakt door sommigen. De waarheid ligt in het midden.



Neem maar van mij aan dat er daadwerkelijk dingen zijn die ze geïnnoveerd hebben Ik heb geen zin om nu te gaan zoeken wat het precies allemaal was (anders ben ik weer even bezig). Het heeft vooral te maken met allerlei opnametechnieken enzo, veelal technische dingen, dus inderdaad de productie. Ik heb een mp3 van de originele radioshow van de BBC uit mei 1967 waarin Sgt. Pepper wordt voorgesteld en daarin wordt verteld dat het "the most expensive album ever" is. In hoeverre dat waar is weet ik niet. Maar daarin schuilt ook de status van het album. Waarmee ik zelf ook niet wil zeggen dat dit het beste album aller tijden is ofzo. Ik wil alleen maar de status van deze plaat verklaren



Volgens mij is er geen album dat zoveel invloed heeft gehad op de psychedelische rock als Sgt. Pepper. Voor Sgt. Pepper was psychedelische rock rauw, was het wat men noemt 'acid punk'; het was een vroege vorm van psychedelia met de agressie die typisch was aan garagebands. The 13th Floor Elevators zijn hier een voorbeeld van. Na Sgt. Pepper verdween die 'rauwheid' voor meer productie. Een voorbeeld daarvan is het nummer 'The Time Machine' op de eerste plaat van de Amerikaanse psychedelische rockband HP Lovecraft uit het najaar van 1967. Het is een nummer duidelijk geinspireerd door de music hall en vaudeville die je terugvindt op bepaalde Beatlesnummers zoals 'When I'm Sixty Four'. Zonder Sgt. Pepper zou zo'n nummer nooit op dat album van HP. Lovecraft hebben gestaan.
En Sgt. Pepper is op een manier het beginpunt van de progrock, toch wel een genre dat de volgende tien jaar populair zou blijven. Maar de invloed van Sgt. Pepper rijkt verder dan de muziek alleen, daarom is het zo'n invloedrijk album. Het bijvoegen van lyrics, zoveel aandacht aan de hoes besteden, ...





Ik wil alleen maar aangeven dat al die artiesten naar de Beatles luisterden en er wel degelijk bewondering voor hadden.



En waarop baseer je dat ... ? Als ik iets over andere artiesten uit de jaren '60, of het nu Pink Floyd, The Velvet Underground of een of andere obscure band is, dan lees ik altijd dat ze naar de Beatles opkeken.



Ik luister gewoon heel graag naar de Beatles. Dat is altijd al zo geweest, het is altijd mijn favoriete band geweest eigenlijk. Maar dat betekent niet automatisch dat de Beatles het allerhoogst heb zitten. Dat ik er van alle bands het liefst naar luister betekent nog niet dat ik ze automatisch de beste band ter wereld vind. Ik probeer ze gewoon op waarde te schatten en voor de rest van de muziek te genieten. Al die opgeblazen verhalen zijn gewoon altijd grappig, door zowel mensen die ze te hoog inschatten als mensen die ze te laag inschatten. Ik wil de Beatles, na al de nummers van de Beatles al ontelbare keren te hebben gehoord, zovele bootlegs te heben geluisterd, zoveel boeken te hebben gelezen over de Beatles, heel wat platen uit de jaren '60 te hebben geluisterd en heel wat dingen te hebben gelezen over die periode, plaatsen in hun tijd en op waarde schatten. Ik ben een fan van Bob Dylan of The Velvet Underground, maar de Beatles hebben een aparte plaats voor mij, het is toch een band waar ik een bepaalde affiniteit mee heb die ik met geen enkele andere band of artiest heb. En dat komt omdat ik er zoveel naar geluisterd heb, zoveel over gelezen en zoveel films/docu's over heb gezien. Het is net hetzelfde als een boek dat je honderd keer hebt gelezen. Het heeft een aparte plek voor mezelf. Maar voordat ik op MuMe kwam was ik net hetzelfde als jou; ik dacht dat de Beatles ook alles hadden uitgevonden, en gaandeweg leer je zoiets op zijn juiste waarde schatten, door andere dingen te luisteren en te lezen. Er is ook helemaal niets mis is met de Beatles. Ik kan evenveel genieten van een eenvoudig liedje van de Beatles als een free jazz-plaat. Dat gaat prima hoor, ik vind de muziek van de Beatles nog altijd even spannend. De Beatles hebben vele interessante experimenten uitgevoerd in de studio. En ook hun 'eenvoudige' muziek, vooral uit de beginjaren, kan me evenveel bekoren. Maar dat komt vast omdat ik sowieso een zwak heb voor popmuziek in het algemeen uit de jaren '60. En alle experimentele artiesten uit de jaren '60 luisterden ook graag naar de Beatles, dus waarom zou ik dat dan plots niet meer kunnen

Ik zou zeggen Pink Queen, zet "Sgt. Peppers" nog eens op en geniet ervan.

Jazeker, ik ben benieuwd

@pink Queen
ik vind dat je er nogal een mening op na houdt, zonder te weten waar je het over hebt. de productie van Pepper is op zich al baanbrekend genoeg om de plek die deze plaat heeft in de recente muziekgeschiedenis te rechtvaardigen. jij doet daar nogal badinerend over, maar de stap die the Beatles gemaakt hebben met de opnames van dit album is ongeëvenaard. ik zou zeggen: lees er eens een boek over, want dat heb je overduidelijk nog niet gedaan.
ook lijk jij te denken dat die Beatlemania een PR-actie was. dit was helemaal niet het geval. vanzelfsprekend probeerde Epstein the Beatles zo goed als hij kon te promoten, maar het succes van the Beatles kwam zo plotseling en was zo hevig: dat had niets te doen met PR.
nogmaals: lees eens een boek. ik kan de laatste van Bob Spitz aanraden.

Dat the Beatles zo'n succes zouden worden had niemand kunnen voorspellen (tot 1963 speelden the Beatles in kleine clubs voor een appel en een ei) en the Beatles waren zelf niet te spreken over de Beatlemania en de commercialisering. Vandaar dat ze later beslisten om geen tournees meer te doen, zeer tegen de zin van Brian Epstein. Zo konden ze zich volledig concentreren op het maken van volwaardige albums.

Teveel succes is nefast voor een band, zie maar wat er later met Nirvana is gebeurd. Teveel bemoeienis van de (platen)manager werkt ook verstikkend op de creativiteit. The Rolling Stones leverden hun beste albums af na de breuk met platenmaatschappij Decca en hun manager Alan Klein. Wanneer Elvis Presley in de jaren '60 volledig in de greep kwam van zijn manager kolonel Parker produceerde hij de ene kutfilm en dito album na de andere.

Nadat the Beatles stopten met optredens was de Beatlemania voorbij en had Brian Epstein geen vat meer op hen. Volgens sommige bronnen zou Brian Epstein om die reden zelfmoord hebben gepleegd door een overdosis.

"Sgt. Peppers" bevat een ongelooflijke conglomeraat van stijlen, arrangementen en stemmingen en vormt toch één geheel. Dát is het baanbrekende van "Sgt. Peppers".

Een mijlpaal, muziekhistorisch gezien, maar wel wat overschat door z'n status en hype rond die tijd(1967).

Goed, jetzt geht's wieder los. Ik zal vooral op de hoofdpunten proberen te reageren.
Ik heb zojuist nog een keer aandachtig (koptelefoon, geen afleidingen) deze plaat beluisterd.
Heb jij natuurlijk gelijk in, maar dat is toch geen reden om te stellen dat Sgt. Pepper's wél de eerste was als conceptalbum (wat jij niet doet, maar de publieke opinie wel is).

Ik begrijp echt niet hoe je zoiets kan zeggen. Je stelt dat Dylan en Zappa (en alle anderen voor Pepper) geen intentie hadden een (revolutionair) kunstwerk op te nemen, maar een Lp'tje te maken. Terwijl dit juist zo ongeveer de twee grootste vernieuwers waren in die tijd. Wat denk je dat ze dan dachten? "Zo, ff een liedje opnemen en dan weer lekker in het zonnetje gaan liggen." ofzo?
Terwijl Blonde on Blonde toch (zover mijn kennis rijkt) wel het eerste echte kunstwerk in de rock was, dwz: een album met artistieke visie, door een artiest met voldoende talent gerealiseerd.


Ik hoor überhaupt niet veel eenheid op Pepper. Ja het begint met het titelnummer en dan heb je nog een reprise.. maar daar houdt het ook zo'n beetje mee op.

Ik heb hem dus op cd (stereo) en dat zou dus de minste versie moeten zijn.

Ik heb ook wel verhalen gelezen over de totstandkoming van de Beatles-albums en daarin wordt toch altijd duidelijk dat de Beatles Martin vertelden wat ze wilden (welk effect) en dat Martin het dan uitvoerde. Dan is hij dus ook degene geweest die innoveerde. Ik bedoel: iedereen kan wel lukraak gaan vertellen wat hij wil, maar er is vakmanschap voor nodig om dat dan ook te realiseren.


Misschien was de actieve campagne wel achter de rug, maar dat wil niet zeggen dat het effect uitgewerkt was. Hun populariteit hadden ze te danken aan deze PR-stunt in combinatie met popliedjes die lekker mee te zingen zijn en erg herkenbaar zijn.


Ik wil van iedereen aannemen dat The Beatles innovaties hebben gebracht, alleen schijnt niemand te kunnen zeggen wat die dan waren.


Dat is dus vooral op het conto van Martin te schrijven.

Die status is me wel duidelijk, maar je geeft zelf ook toe dat die verklaart kan worden door zaken die niet direct met de muziek te maken hebben, maar met productiekosten, studiotijd etc.
En zoals ik al eerder zei: men verwachtte een baanbrekend meesterwerk van The Beatles (ze waren de grootste band (let wel: qua aandacht en bekendheid)) en of het dat dan uiteindelijk is geworden lijkt van ondergeschikt belang.
De naam Sgt. Pepper's is groter dan de muziek die er op staat.
Je zei eerder ook al dat men "elke dag The Beatles de studio zag in gaan etc", maar dat dat überhaupt gemeld wordt lijkt mij bewijs dat alle aandacht er omheen belangrijker was dan de muziek zelf.

Overigens: misschien (sluit ik zeker niet uit) waren de artistieke bedoelingen van The Fab Four oprecht en waren ze niet uit op al die aandacht.


Mwa, ik neem zeker serieus wat je hier zegt, want jij kent ontegenzeggelijk meer van de muziek van destijds, maar een album als "The Doors" dat vijf maanden eerder uitkwam dan Pepper heeft toch ook een gepolijste sound, itt bv VU & Nico?
Niet zoals Pepper, want The Doors is volgens mij in de studio nauwelijks aan geschaaft, maar wel een 'zachter geluid'.
Bovendien: de eerste single van Pink Floyd, (als ik goed geïnformeerd ben, Arnold Layne maart '67) is toch beduidend meer psychedelisch dan Pepper.
Sowieso vind ik Pepper nou niet echt een ontzettend psychedelische plaat.

Tsja, volgens mij was Freak Out! van Zappa ook al prog, en bovendien productioneel minstens zo interessant als Pepper.

Zeker, op dat gebied is Pepper bijzonder (en een verrijking), maar met muziek heeft dat dus niets te maken.

Ik baseer dat op het feit dat die bands artistiek zo veel meer waarde hadden dan The Beatles, dat ik niet weet wat ze van de Beatles zouden moeten opsteken.


Dat kan natuurlijk, hoewel het voor mij niet geldt.

Hetzelfde als ik dus probeer te doen.

Ik vind het ook wel iets triests hebben, in wezen is het toch een stukje geschiedsvervalsing.

Nu heb ik dus zojuist nog eens aandachtig naar deze cd geluisterd en daaruit concludeer ik het volgende:
Ja, het is duidelijk dat er veel aan de sound is gewerkt in de studio, je hoort regelmatig verrassende effecten.
Alleen: wat is de toegevoegde waarde? Als zo'n studiotechniek nou zou zijn gebruikt om het nummer een wending te geven bijvoorbeeld zou het begrijpelijk zijn.
Maar niets van dit alles hier: in de basis zijn het gewoon simpele popdeuntjes; kinderlijk eenvoudige ritmes, voorspelbare akkoordenprogressies, voorspelbare melodieën. Kortom: een simpele plaat opgepoetst met allerlei vervormde geluidjes. De muzikale ideeën ontbreken simpelweg om nuttig gebruik te maken van al die studiotechnieken.
De lichtpuntjes (want het is echt geen slechte plaat): het titelnummer en She's Leaving Home, waar de (door McCartney bedachte?) harmonieën en zelfs polyfonieën soms best aardig zijn.
En Lucy in the Sky.., zowat het enige nummer waar al die studio-effecten wat toevoegen.
En A Day in the Life, waarschijnlijk het beste nummer hier, mooi drumwerk van Ringo en vooral de overgang van het "Paul-stukje" naar het "John-stukje" is fraai, met de dromerige zang van Lennon (idd: "and I went into a dream" )

Ik vind dat je hier nogal een boude stelling deponeert, zonder te weten waar je het over hebt.

Zie laatste stukje van mijn vorige bericht

Ik heb er geen boek over gelezen, wel teksten, maar van een boek lezen wordt deze muziek niet beter. Bovendien heb ik geen boek nodig om een muziekstuk te kunnen beoordelen.

Tsja, volgens mij is dit gewoon een album met alleen maar popnummers (behalve Within You, Without You, dat hier de vreemde eend is).
Het gebruik van een klavecimbel maakt een nummer niet klassiek, zoals het gebruik van een sitar niet maakt dat het Indiase muziek is. Het is pop gespeeld met andere instrumenten.

Laten we nu niet een album op zijn legendarische status beoordelen. Dat is reinste flauwekul. Ik zeg toch ook niet: dit album vind ik minder omdat hij/zij hem supergoed vindt, terwijl hij niet supergoed is en daarom ga ik een hele discussie starten met ontzettende lange lappen tekst vol kwats en gezwets.

Een album beoordeel je zoals een album is, je beoordeelt de muziek. Sinds wanneer is een album een cornflakes-doos? Ik vind dat men hier nogal stupide bezig is. Deze site heet MusicMeter, niet Legendarische-statusMeter.

Moet je kijken hoe lang deze pagina al is geworden, het is gewoon zonde van al die pixels.

@ Pink Queen
Waarom blijf jij steeds maar hameren dat Sgt. Peppers niet baanbrekend is, terwijl muzikanten, critici en talrijke muziekliefhebbers (waaronder ikzelf en Toon1) het daar wel over eens zijn? Het album wordt door het gezaghebbende muziektijdschrift Rolling Stone zelfs als meest belangwekkende album in de popgeschiedenis beschouwd. Op welke basis beweer jij het beter te weten dan de kenners?

Natuurlijk is het een album met allemaal popnummers inclusief "Within You, Without You", maar het is de manier waarop ze worden gebracht. Het is juist voor het eerst dat de klavecimbel en de sitar in popmuziek worden gebruikt. Je hebt het ook vaak over de studiotrucs en het is het eerste album waarop die worden toegepast zoals bv. dierengeluiden (Good Morning, Good Morning). En dan spreek ik niet over de vocale hoogstandjes.
De vorige albums van the Doors, Bob Dylan, Velvet Underground, Frank Zappa waren natuurlijk ook baanbrekend, maar nog niet in die mate dat de productie of geluidskwaliteit zo op punt stond als op "Sgt. Peppers" en in die albums komen geen klavecimbel of sitar voor en op vocaal gebied is het nog niet zo sterk als "Sgt. Peppers".

Ik heb "Sgt. Peppers" nooit beschouwd als een psychedelisch album wat "The Piper at the Gates of Dawn" van Pink Floyd duidelijk wel is. "Sgt. Peppers" is meer dan alleen psychedelica, het is het eerste artrock-album in de popgeschiedenis en heeft heel wat progrockbands geïnspireerd zoals Moody Blues, Pink Floyd, Electric Light Orchestra ... Naast psychedelica komt ook wereldmuziek (Within You, Without You), symfo (She's Leaving Home), rock (Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band) in voor. De stemming varieert van vrolijk (When I'm Sixty-Four) tot dramatisch (A Day in the Life), de muziekinstrumenten die hier gebruikt worden zijn bijna niet te tellen. Ik vind het alleszins een ongelooflijk avontuurlijk album.

Natuurlijk heb jij het recht dit album niet goed te vinden maar ga dat niet eisen van de anderen.

Jezes, jullie blijven maar doorgaan he.

@Mayne
Je hoeft het niet te lezen hoor. Maar je hebt wel gelijk dat we er zo niet uit gaan komen.

@LucM
Mijn uitgangspunt is dat ik een album in de historie wil plaatsen.
Als mensen zeggen dat Pepper baanbrekend is moeten ze ook argumenten geven...
Vooralsnog is er weinig tot niets wat ik hoor op Pepper wat ik niet hoor op albums van oa Zappa, Dylan en VU.
Ik hamer er niet op dat Pepper niet baanbrekend is, ik begrijp alleen niet waarom dat wél zo zou zijn.
Verder heb ik geen boodschap aan een blad als Rolling Stone als ook zij me niet concreet kunnen zeggen op basis waarvan ze oordelen.
De basis waarop ik dit zeg is een goed luisterend oor (twee zelfs). Daarbij heb ik tien jaar muziekles gehad, inclusief studie van partituren. In alle bescheidenheid denk ik dat ik wel verstand van zaken heb.

Daarbij eis ik niet dat anderen het niet goed vinden of zelfs de moeite nemen objectief te oordelen.

@ Pink Queen
Wij zullen er ook nooit uitkomen.
Toon1 en ik hebben al genoeg redenen gegeven waarom dit album baanbrekend is. Los daarvan vind ik het een fantastisch album (natuurlijk mag je daar anders over denken) en ik heb in 30 jaar ruim 2000 albums van allerlei genres mijn oren meermaals laten passeren, dus ik heb ook verstand van zaken.
In ieder geval wens ik deze discussie af te sluiten!

Nou hoorde ik toch even mijn klomp breken.
Ik vind het gek dat je met Zappa, Dylan en VU
tijdgenoten van de Beatles noemt als argument.

Dylan is live versterkt gaan spelen onder invloed van ...
Zappa en VU waren nog behoorlijk groen toen de jongens
uit Liverpool aan hun Peppers album begonnen.

Mocht je nu geschreven hebben dat de Beatles
zich lieten inspireren door Pet Sounds van de Beach Boys,
zelf geïnspireerd door Rubber Soul dan was mijn klomp nog heel.

Laat ik eens een simpel, maar ijzersterk argument
aanreiken om Sgt Peppers baanbrekend te noemen.
Hoe meer artiesten zich door een album hebben
laten beïnvloeden, des te baanbrekender was het.

Andere goede voorbeelden heb je zelf al genoemd,
met name Zappa, Dylan en Velvet Underground.

Doe dat dan eens!

Ik zie trouwens dat op Wikipedia een stukje staat over de opnames van Sgt. Pepper en de studiotechnieken (http://en.wikipedia.org/wiki/Sgt._Pepper). Ik heb ze ook gelezen in het boek 'The Complete Beatles Recording Session' en er staan voetnoten bij het artikel dus het is niet zomaar verzonnen

Het is wel degelijk zo dat de hele muziekwereld naar de Beatles opkeek, of het nu Dylan of de Velvet Underground was. Na ik heb het nooit anders gelezen, het is nu eenmaal zo, dat zal je moeten aanvaarden. Vandaag is dat voor sommigen misschien moeilijk te begrijpen, dat iemand als Dylan naar de Beatles opkeek, maar de muziekwereld zat toen ook gewoon anders in elkaar. Vandaag wordt alles in gedeeld in hokjes, en toen werd alles gewoon onder de noemer 'popmuziek' geplaatst, iedereen zag zichzelf als 'pop', of het nu de Beatles, The Velvet Underground, Zappa of Dylan was. De Beatles waren ook niets meer dan een popband, ze hebben zich nooit voorgesteld als iets anders.
En de underground was amper ontwikkeld in tegenstelling tot vandaag. Je had de scenes in San Francisco, New York (Greenwich Village), Londen, en dan lokale bands uit verschillende andere steden. En die scenes hadden weinig contact met elkaar, in ieder geval toch voordat Sgt. Pepper uitkwam. Een goed voorbeeld zijn de vele garagerockbands die in de jaren 1964-67 het licht zagen. Vandaag wordt het garage genoemd, maar de bands van toen hadden geen flauw benul dat ze onderdeel waren van een nationale Amerikaanse scene, en zagen zichzelf gewoon als 'beatmuziek' of 'pop'. Ook kenden ze alleen de lokale bands uit hun eigen omgeving, en niet die uit andere steden.
De Beatles zijn dus een beetje een 'overkoepelende' band, waar iedereen naar luisterde. En dankzij hun contacten en tournees hadden de Beatles ook enige kennis van wat er in die verschillende scenes in de VS en Groot-Britannië gebeurde. Vernieuwingen van anderen vingen ze snel op en ze ontwikkelden zelf ook vernieuwingen in hun eigen muziek. De Beatles zijn dan ook bijvoorbeeld ontzettend belangrijk voor de ontwikkeling van de psychedelische rock in Groot-Britannië. In de VS zijn ze niet de eersten die psychedelia introduceerden, maar in GB toch wel, waarschijnlijk beinvloed door de gebeurtenissen in de VS. Verder was het ook moeilijk om aan platen uit de andere kant van de Atlantische Oceaan te komen, en wat de radio betreft was er in GB alleen de conservatieve BBC en twee piratenzenders; radio Caroline en radio London. Een goed voorbeeld van het feit dat de Beatles ook bij liefhebbers van 'underground'-muziek populair waren, is het radioprogramma 'The Perfumed Garden' van John Peel, dat enkele maanden lang op Radio Londen werd uitgezonden in 1967. Het was het eerste radioprogramma van John Peel, en hij speelde allerlei artiesten die je nergens anders kon horen, zoals Captain Beefheart, The Velvet Underground, Frank Zappa, Tim Buckley en obscure artiesten die vandaag de dag nog steeds onbekend zijn. Maar ook de Beatles. Nummers van Sgt. Pepper werden gewoon naast die van Zappa gespeeld. Naar de Beatles werd nu eenmaal minstens evenveel opgekeken als naar andere artiesten.

De release van Sgt. Pepper was ook geen donderslag bij heldere hemel, ik heb al vaak gezegd dat het het hoogtepunt was een proces dat al een tijdje aan de gang was, waarin de Beatles de mogelijkheden van de studio steeds meer optimaal gingen gebruiken (van Rubber Soul naar Revolver naar Sgt.Pepper). Er was ook een wisselwerking tussen de Beatles en de andere artiesten. Ze namen van elkaar vernieuwingen over, beïnvloedden en stimuleerden elkaar. Een van de beste voorbeelden is waarschijnlijk de competitie tussen de Beatles en de Beach Boys, 'Rubber Soul inspireerde 'Pet Sounds', die dan op zijn beurt weer de Beatles beïnvloedde en uiteindelijk leidde tot het maken van 'Smile' bij de Beach Boys en 'Sgt. Pepper' bij de Beatles. Er hing een speciale sfeer in de lucht in 1967; de popmuziek werd steeds sneller volwassen, het LP-formaat werd volwassen en de muziek erop werd ook steeds meer tot in de kleinste details verzorgd. Sgt. Pepper is de culminatie van dat proces. Ik wil ook alleen maar aangeven waarom Sgt. Pepper de status heeft die hij heeft. Dat heeft gewoon te maken met de hele productie van de plaat. De muziek van Dylan of Zappa kan inhoudelijk best wel meer te bieden hebben, en je kan 'Blonde on Blonde' of 'Freak Out!' experimenteler vinden (vergeet ook wel niet dat de Beatles nooit meer dan een popband wilden zijn, andere pretenties hebben ze nooit gehad), het feit is dat op het vlak van productie Sgt. Pepper ongeëvenaard was en dat heel wat vernieuwingen op die plaat samenkwamen. Het verschil met 'Blonde of Blonde ' of 'Absolutely Free' is dat de Beatles daadwerkelijk de studio instapten met de bedoeling; wij gaan een revolutionair album maken, wij gaan de mogelijkheden van het LP-medium en de opnamestudio ten volle benutten zoals dat nog nooit eerder gedaan is. Dat verschil moet jij toch ook kunnen zien? Dylan of Zappa heeft afzonderlijk misschien wel betere nummers, maar bij Sgt. Pepper draait het om het totaalpakket. De muziek van de Beatles (popliedjes, jawel, want ze zijn een popband) werd qua productie tot in de kleinste details uitgewerkt, aan de kleinste puntjes werd aandacht besteed, vele instrumenten en effecten werden gebruikt; de mogelijkheden van de LP werden ten volle benut. Wat de verpakking betreft is het niet anders; de hoes werd met de hulp van een echte gerenomeerde pop art-kunstenaar (Peter Blake) ontwikkeld, er zat een blad met figuurtjes bij om uit te knippen en voor het eerst stonden de lyrics op een LP. De LP was een kunstwerk op zich geworden, een kunstwerk van de popmuziek. De fantastische kritieken die Sgt. Pepper kreeg heeft ook niets met de PR of nawerking van Beatlemania te maken. Vergeet trouwens niet dat een half jaar na Sgt. Pepper de 'Magical Mystery Tour' film van de Beatles volledig afgekraakt werd in de pers, dus het is niet zo dat de Beatles alleen maar goed konden doen.

Sgt. Pepper wordt vandaag nog altijd aanzien als een belangrijk punt in de geschiedenis van de popmuziek, en niet alleen door mensen die de Beatles overschatten, maar ook door echte kenners. Sgt. Pepper maakte een einde aan het fenomeen van de garabandjes (die je op de Nuggets-compilatie vindt), omdat rauwe, primitieve muziek plots niet meer 'in' was. Daarnaast was het album ook belangrijk voor de psychedelische rock; voor Sgt. Pepper was het veel rauwer, leek het meer op de beatmuziek of garagerock van voordien. Na Sgt. Pepper werd psychedelia zowel in de VS als in GB veel meer 'geproduceerd', waarbij vooral het gebruik van allerlei instrumenten zoals fluiten of mellotrons opvalt, of music hall/vaudeville nummers, dingen die je vóór Sgt. Pepper niet tegenkomt. Dit is vooral in de underground te merken. Een album als 'Mass in F Minor' (1968) van de Electric Prunes, dat psychedelische rock met gregoriaans gezang mixt, klinkt heel anders dan de eerste twee platen van de Electric Prunes, die veel rauwer zijn. Het is een plaat die voor Sgt. Pepper nooit gemaakt zou kunnen zijn. En zo zijn er nog ontelbare voorbeelden. De Beatles zijn zoals gezegd ook de belangrijkste pioniers op het vlak van Britse psychedelische rock, alhoewel het album 'Revolver' op dat vlak minstens even belangrijk is. Psychedelia ontstond al in 1965 in de VS, een hele poos eerder dan in GB, en van alle bands zijn de Beatles het meest belangrijk voor de introductie en ontwikkeling van psychedelische rock in GB, waar ten tijde van 'Revolver' niet eens een psychedelische undergroundscene was (in tegenstelling tot de VS). Zelfs tot de release van 'Sgt. Pepper' was er wat Britse psychedelia betreft nog steeds niet zoveel op plaat verschenen. De drie bands uit de Londense UFO Club (Pink Floyd, The Soft Machine en Tomorow) hadden één single uitgebracht, evenals bands als The Move en Traffic, en Amerikaanse importen The Misunderstood en Jimi Hendrix hadden respectievelijk een single en een album uitgebracht. 'Sgt. Pepper' zou dan ook een belangrijke invloed blijken op de Britse psychedelische rock die zich daarna ontwikkelde. 'Sgt. Pepper' is zoals gezegd omwille van zijn tot in de puntjes verzorgde productie ook wel de oer-artrockplaat. Dus in feite leidde 'Sgt. Pepper' zelfs tot het ontstaan van een heel nieuw genre; artrock dus of progressive rock. Kenners (en nee daar bedoel ik niet die Leo Blokhuis mee, maar experts die zich echt verdiept hebben in de materie en bekend zij met de muziekwereld van de jaren '60) bestempelen Sgt. Pepper vandaag nog altijd als een breekpunt in de geschiedenis van de popmuziek.

Ik wil zeker niet zeggen dat alleen Sgt. Pepper verantwoordelijk was voor deze veranderingen, maar het is wel de plaat geweest die er het meest verantwoordelijk voor was, want de Beatles waren nu eenmaal de band waar iedereen naar opkeek, ook in alle undergroundscenes. De muziek of de nummers van Dylan of Zappa kan je interessanter of boeiender vinden, maar Sgt. Pepper ging qua productie verder dan alle andere voorgaande platen van wie dan ook, en heeft daar vooral zijn status aan te danken. Maar niet alleen vind ik gewoon de hele plaat heel creatief en origineel, ik vind alle nummers op zich ook geweldig, voor mij is het dan ook een album dat niet minder dan 5* sterren verdient.

Ik wil alleen maar uitleggen waarom hoe het komt dat dit album zo'n legendarische status heeft in de muziekgeschiedenis. Blijkbaar kunnen sommigen dat niet zien of wordt die status geminimaliseerd .

schrijft ene mayne: moeten ze de dicussie stoppen omdat jij geen historisch besef hebt? Muziek is meer dan een verzameling noten.

Laat liever eens wat meer van je zien; stem eens een keer , of plaats een top 10 o.i.d.
Dan kunnen we jou ook in één of ander perpectief plaatsen.

kennelijk wel, want je roept dingen die niet kloppen. feitelijk niet kloppen.

Leuke discussie.

Alleen jammer dat jullie het vanuit zo'n klein perspectief bekijken. Sgt Peppers is net als Dylan, Zappa en de VU slechts een klein onderdeel in de populaire muziek geschiedenis. Alles wat zij deden is eerder gedaan.

Deze zogenaamde baanbrekende artiesten hebben hun status vooral aan de opkomende massacommunicatie en jeugdcultuur te danken. daarin schuilt de werkelijke reden van hun status

De Beatles maar b.v. ook Dylan stonden zogezegd met hun surfplankje boven op de mediagolf Daarmee hebben zij een nog immer voortdurende aandacht gegenereerd....Aandacht zorgt voor/geeft invloed

Sgt Peppers is dus zeker van invloed geweest op het huidige muzieklandschap. maar dat wil nog niet zeggen dat het ook werkelijk aanspraak kan maken op de titel "meest invloedrijke"

Die titel gaat naar de klassieke muziek (wat stelt Sgt Peppers voor naast een symphonie van Beethoven of Brahms) blues (wat is "rock"eigenlijk? ) bigband jazz (vergeleken bij sommige arrangementen van b.v. Ellington stelt A Day...niet zoveel voor) Sinatra had al conceptalbums die met miljoenen tegelijk over de toonbank gingen. Brecht, Brel en Bing Crosby (om maar even 3 B tjes te noemen) brachten al populair drama...wat gebeurde er in de rest van de wereld ? waar haalde The Beatles die oosterse invloeden vandaan ?

etcetcetc.....

kortom....Sgt Peppers: aardig album niet echt vernieuwend...beetje kitscherig.

3,5*

Goed stukje van Pretfrit hierboven: heeft een sterk punt met zijn argumenten. Geeft wat meer evenwicht in de SGT Pepper discussie.

Het belangrijke verschil tussen The Beatles en de grote klassieke jongens is scholing. The Beatles maakten muziek op hun gevoel en natuurlijk door hun tijdgenoten en voorgangers na te spelen, Beethoven c.s. kenden alle geheimen van de muziek zoals die op dat moment gespeeld werd. toch denk ik dat menig klassiek componist met enige jaloezie naar The Beatles luistert. niet omdat het zo complex of vernieuwend is, maar vanwege het dodelijke gemak waarmee the Beatles het ene na het andere geinige deuntje wisten te schrijven.

de invloed van the Beatles op de muziekgeschiedenis als geheel is te verwaarlozen. daar spelen giganten als Bach, Mozart, Stravinsky of Shostakovich een rol, maar de invloed op de popmuziek is gigantisch en bijna niet te overschatten.

ik ben geen grote fan van Sgt. Pepper. the Beatles hebben veel frissere muziek gemaakt, maar wat betreft de productie van de plaat (en kom dan niet met Dylan, the velvet of Zappa) was Sgt. Pepper een bom die insloeg. bijna iedereen in de popmuziekwereld stond met rode oren te luisteren naar de sound die the Beatles hadden gevonden. luister voor de grap maar eens een paar andere platen uit 1967 en vergelijk ze vooral op het punt van productie.