The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Being for the benefit et Good Morning zijn twee parels.

Ik kom hier na een zooi luisterbeurten wel weer op terug

zeker doen!

Wat mij betreft zijn het allemaal parels!

Akkoord. Maar die twee schieten er wel bovenuit.

Alle songs vind ik prachtig maar "A Day in the Life" is voor mij het hoogtepunt van dit album.

A Day in the Life is zo'n nummer dat je enorm graag op je album wilt hebben maar toch ook weer niet, omdat de rest van de nummers erbij verbleekt.

Ik heb trouwens een week of twee geleden naar Paul's optreden in Liverpool(Anfield) zitten luisteren en kijken en Paul speelde daar A Day in the Life als eerbetoon aan John. Hoewel zijn stem natuurlijk totaal anders is dan die van John destijds was toch mooi en vooral het idee en eerbetoon was natuurlijk mooi. Hij plakte er trouwens Give Peace A Chance aan vast wat luidkeels door het plubliek meegezongen werd, er staan op Youtube nog beelden van het optreden waaronder dit gedenkwaardig stukje

Ik vind deze cd niet veel bijzonders als ik eerlijk mag zijn. Ik vind het eerste nummer bar- en barslecht, en voor de rest vind ik het nummers die me haast in slaap doen vallen. Enkel A Day In The Life is een goed nummer, maar dat is ook meteen een geweldig nummer. Voor de rest snap ik eigelijk niet waarom deze plaat zo hoog aangeschreven staat bij iedereen.
Ik stop bij 2.5 **

Je moet deze plaat geen 2 of 3 keer beluisteren. beluister hem 100 keer zonder vooroordelen.

Of misschien kan het gewoon zijn ding niet zijn? Ik word moe van de mensen die altijd beweren dat er 100 luisterbeurten nodig zijn. Al van de eerste luisterbeurt vond ik dit een fantastische cd en dat is nog niet veranderd. Iedereen zit gewoon anders in elkaar, ik vind het net fijn dat hij eerlijk is.

Hoe kan je nou in slaap vallen van deze muziek, het is zo gevarieerd als maar kan. Je zou zeggen : van ontzettend monotone muziek zonder enige wisselingen in variatie , tempo, sound en wat nog meer, daar zou je van in slaap kunnen vallen....
Dat iemand een andere smaak heeft , prima, maar in slaap vallen van deze muziek , dat snap ik dus niet.
Misschien heeft het zin om eens een keer goed uit te slapen en dan de cd op te zetten. En misschien ben je dan ook uitgeslapen genoeg om deze muziek te waarderen. Maar van mij mag je me met deze muziek wakker maken. Het eerste nummer is trouwens beregoed.
De variatie aan ballads ("She's leaving home" is voor mij echt een superballad), rocksongs (de openingssong met Paul's raspende vocalen en de blazers-tune), pop-tunes ("Getting Better", "Lovely Rita", "Lucy in the sky" etc.) en experimentele songs ("A day in a life", "Within you,without you") is op zijn minst plezierig te noemen. M.a.w. er zijn maar weinig van dit soort albums gemaakt... behalve dan van de Beatles zelf.

Het is wel afwisselend, maar ik krijg zo'n raar gevoel als ik het beluister, het is niet saai qua afwisseling maar steeds keert het terug op dezelfde instrumenten. (logisch, want het is dezelfde band) maar ik bedoel dat ik denk dat deze band niet voor mij weggelegd is en daardoor eentoning wordt en in mijn geval mij doet gapen Maar dat wilt niet zeggen dat het slecht is, alleen dat het niet mijn ding is

Geweldige plaat hier staan alleen goede nummers op. Ik moest wel ff wennen aan wat nummers maar nu vind ik die ook leuk. Ik vind dat deze plaat de sterkste start heeft in de Pop geschiedenis. Met Sgt peppers lonely hearts club band wat over gaat in With a little help from my friends en daarna nog eens Lucy in the sky with diamonds.

*****:)

Heb nooit begrepen waarom deze plaat zo hoog staat:inderdaad er werd alles op gedaan wat nog niet eerder was vertoond ,maar de nummers zijn echt niet allemaal zo goed;hij is beroemder om zijn status dan op de kwaliteit van de nummers op zich.

Ben benieuwd hoeveel 40 plussers hier op gestemd hebben:nostalgie? (en nee, ik ben geen jonge man:ik behoor ook tot de genoemd groep)

ijzersterke songs...

Die samen een ijzersterk geheel vormen...

en een ijzersterke groep vertegenwoordigen...

Die tot op de dag van vandaag onze hartjes verwarmen.

(en nee ik wordt niet emotioneel)

Lucy in the Sky With Diamonds is één der grootste beatles-nummers. John Lennon heeft deze geschreven én staat op een van de grootste albums uit de geschiedenis van de popmuziek. Ook heeft Lennon hier Being for the Benefit of Mr. Kite, Good Morning Good Morning, Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band geschreven die ook op dit album. Ik vind het dan verkeerd om te zeggen dat het hoofdzakelijk een McCartney-album was. Kijk naar Abbey Road: ja daar is het duidelijk een McCartney-album. Deze is nog een mooi voorbeeld (laatste) van een groep die samenwerkt. voorbeeld hiervan is A Day in the Life.

En natuurlijk hoef je dit niet geweldig te vinden. Ik ben al blij als je snapt waarom deze plaat zo hoog staat.

Tot en met het album Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band schreef John Lennon de meeste songs van the Beatles. Op volgende albums had Paul McCartney meer overwicht en ook George Harrison en zelfs Ringo Starr hadden meer in de pap te brokken. John Lennon was dan meer bezig met Yoko en solo-albums.

Deze iets meer dan (oorspronkelijk) 34 minuten durende plaat wordt nogal algemeen gezien als een meesterwerk.
Waarom? Dit is mij vanaf het begin al een raadsel geweest.
Uiteindelijk staan er maar 3 goede (niet geweldig) nummers op:
Lucy, Mr.Kite en Pepper (reprise).
Verder ook nog 4 redelijke nummers : Sgt. Pepper, Leaving Home, Rita en Good Morning.
Als we eerlijk zijn dan zijn: Little Help, Getting Better, Fixing a Hole en 64 toch niet hun beste nummers.
Ronduit vervelend is Within/out You. Gelukkig kon je die ook op vinyl al overslaan.

Dan komen we nu aan het extra nummer A Day in the Life, ook hier begrijp ik niet wat hier zo bijzonder aan is. Qua text en muziek is het wel aardig maar toch lang niet zo goed zoals door Sgt.Pepperfans beweerd wordt.
“Nobody knows how many holes are to fill the Albert Hall”
Geweldig, je moet er maar opkomen. Wat een geneuzel.

Wat de Beatles wel hadden was Brian Epstein een briljant zakenman en geweldige PR-man. Die heeft deze plaat groot gemaakt en niet de muziek.

Omdat enige maanden later de Rolling Stones plaat “Their Satanic Majesties Request” uitkwam dring zich natuurlijk een vergelijking hiermee op wat duidelijk in het nadeel valt van " Sgt. Peppers” (vrij naar LucM)

Twee en een half ster + en halve ster voor de hoes.

Vergeet niet dat we het nog altijd over meningen hebben
Lucy in the Sky is imo een geniaal nummer, en staat voor mijzeker in de top 10 van Lennon's beste Beatle nummers. Mr. Kite is niet zo heel geweldig maar revolutionair voor z'n tijd, zo iets was destijds nog nooit gedaan behalve mischien bij Tomorrow Never Knows. Pepper reprise vind ik nu niet echt tot de beste nummers van de plaat behoren, tis volgens mij meer extraatje.

Behalve pepper, vind ik de andere nummers tot de beste van de plaat behoren, She's Leaving Home en Good Morning, Good Morning vind ik ijzersterke nummers.
Getting Better en Fixing a Hole vind ik gewoon leuke nummers maar inderdaad niet de beste nummers van het album, Little Help en 64 zijn typische Beatle nummers: Niet al te serieus maar toch beter dan wat de gemiddelde songwriter uit z'n mouw tovert.

Dit is vooral een verschil van smaak, heel veel mensen hebben er een hekel aan maar als je vraagt waarom is het antwoord altijd dat ze niet van dat zweverige houden. Ik houd daar wel van(enorm zelfs) en ik vind WYWY dan ook een van de beste nummers van de plaat.


A Day In the Life gaat ook niet om de tekst maar om de enorm revolutionaire begeleiding van de muziek: Een groot en netjes orkest dat door een stel popmuziekanten word gevraagd om zo chaotisch mogelijk een tijd van 16 maten in te vullen en de geniale opbouw van de melodie.


't was Epstein die de plaat maar niets vond en eind 1967 al overleed, terwijl de plaat(hoewel hij al enorm veel lof kreeg bij uitkomen) pas later de legendarische status die hij nu heeft.


Daar ben ik het helemaal niet mee eens, ookal is Pepper niet mijn favoriete Beatle plaat is het wel een geniale en vernieuwende plaat die enorm veel voor de (pop)muziek en cultuur heeft betekend en dat kan je van Satanic niet zeggen. Daarnaast vind ik Satanic een matige plaat die me nergens echt kan boeien, terwijl het een plaat is van een van de beste band ter wereld.

het eerste klopt, zoals voorganger ook al zegt, niet. sterker: deze plaat sloeg wel degelijk in als een bom om de plaat zelf. niet omdat hij gehyped was.

misschien moet je je afvragen waarom de stones "their satanic . . . " gemaakt hebben en door wie ze daar beïnvloed zijn?

Brian Epstein had zeker vanaf Revolver nog maar weinig in de pap te brokken bij de Beatles. In 1967 had hij nog maar weinig te zeggen en was hij zelfs depresief omwille daarvan. Hij was vooral belangrijk bij de doorbraak in Amerika in 1964. Zeggen dat Epstein de Beatles groot maakte en niet de muziek is een lachertje natuurlijk. Eén man heeft er niet voor gezorgd dat de Beatles de best verkopende band aller tijden werden. Neen, het is de muziek die het doet.

En Rufus, ik vind het jammer dat je de status van deze plaat niet begrijpt. Ik ben toevallig aan het lezen in het boek 'The Complete Beatles Recording Sessions' (van Mark Lewisohn) en ik heb net het deel over Sgt. Pepper gelezen. En ik blijf me toch verwonderen over deze plaat. Misschien moet je eens alle platen die na (juni) 1967 zijn uitgekomen wissen uit je gedachten? Dit album heeft heel veel teweeg gebracht, zowel bij alle popartiesten van de tijd (van Hendrix tot Zappa) als de gewone muziekliefhebber. Sgt. Pepper toonde dat een LP geen losse verzameling nummers moet zijn om een single te promoten, maar een grote productie, kunstwerk op zich kan zijn. Tuurlijk hebben niet alleen de Beatles daarvoor gezorgd, het is een culminatie van een heel proces in de muziekwereld met Sgt. Pepper als hoogtepunt (zie mijn post van 6 maart). De hoes van Sgt. Pepper is een kunstwerk op zich, vergelijk dat eens met voorgaande albumhoezen (van andere artiesten) waar de band eenvoudig wordt afgebeeld op de hoes. Voor de eerste keer ooit zaten er lyrics bij een LP. Er zaten ook geen pauzes tussen de nummers. Het album bevat een hidden track op het einde. Enzovoort, enzovoort... Als je gewoon naar elk nummer afzonderlijk kijkt zijn er inderdaad vast wel betere nummers gemaakt dan een 'Getting Better' of 'Lovely Rita' (Within You Without You vind ik prachtig btw !), maar je moet kijken naar het geheel om te begrijpen waarom mensen dit een meesterwerk vinden, en je in gedachten verplaatsen naar 1 juni 1967 (de releasedatum) kan daarbij helpen

"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" moet je in zijn geheel bekijken en niet als een verzameling nummers (daarom zijn er ook geen pauzes tussen de nummers). Dit album had ik voor het eerst in 1983 (toen op LP, nadien op CD) en ik vond het toen zeer bijzonder, al moest ik wennen aan sommige nummers ("Within You, Without You" bv. dat ik nu prachtig vind). Dit is een duidelijk voorbeeld van een (gelaagde) groeiplaat, hoe vaker je het beluistert, hoe meer je ontdekt.
Dat er nu al meer dan 1000 reacties zijn op dit album zegt al veel over de status ervan.

Maar dit was toch allemaal al eerder gedaan?
Kijk alleen maar naar Blonde on Blonde, of zelfs eerder al Highway 61 Revisited van Bob Dylan of de VU & Nico als je het hebt over dat een LP geen losse verzameling nummers meer is ter promotie van een single.
Of naar Zappa's Absolutely Fee als je het hebt over het ontbreken van pauzes tussen nummers.

De functie van The Beatles in deze was m.i. slechts dat zij de eerste (?) grote mainstream popband was die deze innovaties overnam, dus bekend maakte bij een groter publiek.

Sorry maar Sgt. Pepper was echt nog niet eerder gedaan
Ik schreef al:
Tuurlijk waren er wel artiesten vòòr 'Sgt. Pepper' die een album als een volwaardig geheel beschouwden en niet als iets dat als inferieur aan de single. Ik noem een Frank Zappa of een Bob Dylan, die allebei in 1966 een dubbelalbum uitgaven ('Freak Out' en 'Blonde on Blonde'), of de 13th Foor Elevators met hun 'Psychedelic Sounds'. Maar die albums zijn natuurlijk geen 'Sgt. Pepper'. De platen van Dylan en Zappa voelen niet aan als een magisch geheel, in zowel de muziek als de artwork is ook niet veel tijd gestopt en er wordt niet zo rijk geëxperimenteerd met als op 'Sgt. Pepper'. Precies hetzelfde geldt voor een album als 'Psychedelic Sounds', dat op zich wel een geheel is met mooi artwork, maar het is nog steeds een plaat die (deels) het doel had het vergezellen van de single.
Vu & Nico of Blonde on Blonde zijn natuurlijk volwaardige albums maar het is geen geheel, het zijn losse nummers. Het 'geheel' dat Sgt. Pepper is, is trouwens nog duidelijker op CD dan op LP te horen. En Zappa's 'Absolutely Free' werd maar vijf dagen voor Sgt. Pepper gereleased. Goed, dat de Beatles niet de eersten waren die geen pauzes tussen de nummers hadden weet ik wel, en ik wil ook nergens beweren dat ze de eersten zijn. Ik heb al gezegd dat Sgt. Pepper de culminatie is van een proces dat al lang gaande is, zowel wat de muziek van de Beatles zelf betreft als de popmuziek in het algemeen. Alle vernieuwingen van de laatste maanden/jaren in de muziekwereld kwamen samen op Sgt. Pepper. Tel daarbij nog eens een paar vernieuwingen die nog niet op andere platen in de popmuziek voorkwamen, zoals het bijvoegen van lyrics of bepaalde technieken (vraag me niet meer precies welke, geen zin om op te zoeken, maar ze zijn er! Ik heb ze eergisteren nog gelezen in mjin 'The Complete Beatles Recording Sessions' boek ). En Sgt. Pepper kwam natuurlijk ook preciés op het juiste moment. De muziek van de Beatles kwam altijd op het juiste moment, dat is ook een kwaliteit .



Ja de Beatles waren in de jaren '60 dé popband bij uitstek natuurlijk, en dankzij hun populariteit hadden ze natuurlijk een immens bereik, waardoor ze vernieuwingen konden verspreiden. Ik zie de Beatles dan ook eerder als de 'verspreiders' van de innovaties i.p.v. de 'uitvinders'. Maar het is ook een kwaliteit om die vernieuwingen in popliedjes te kunnen verwerken, en het was ook een risico om bepaalde vernieuwingen te nemen. Maar vergeet niet: daarnaast hebben ze ook heel wat innovaties ZELF uitgevonden. Verder moet je ook niet vergeten dat ook de underground naar de Beatles opkeek, anders dan vandaag waar undergroundbands meer kijken naar elkaar dan naar mainstreambands.

In de muziek is niet zoveel tijd gestopt
Gewaagde uitspraak .
Maar serieus: Blonde on Blonde en zéker Absolutly Free, dat eigenlijk een soort rockopera is, kan je toch niet niet als een magisch geheel zien.
Véél meer juist dan Sgt. Pepper, dat misschien wel zo bedoeld was met leuk in elkaar overvloeiende liedjes, maar dat uiteindelijk strandt in compositorische onkunde.


Ik kan het niet méér met je oneens zijn. VU & Nico is een plaat die juist overloopt van de eenheid: een muzikale sfeerimpressie van een decadent, vuil drugs- en sexmilieu.
En Blonde on Blonde is een éénheid omdat elk nummer een soort ongrijpbare tederheid uitstraalt en de nummers de standaard popstructuur loslaten.


Maar dat heeft denk ik toch meer te maken met de verwachtingen die het publiek had (al dan niet zorgvuldig opgebouwd door een slim PR-team). Ik durf te stellen dat Sgt. Pepper's zo'n klassieker is omdat op dat moment de mensen van de Beatles hun meesterwerk verwachten, meer dan dat het ook daadwerkelijk een meesterwerk is. Bovendien is het onlosmakelijk verbonden aan één van de meest memorabele periodes uit de 20e eeuw, waar velen met nostalgische gevoelens op terugkijken.


Ik denk dat The Beatles belangrijk waren in de zin dat ze de mogelijkheden in de muziek vergroten, omdat ze alle vernieuwingen van andere artiesten op een makkelijke manier bij het grote publiek aan de man brachten (het publiek als het ware klaarstoomden). Niet omdat ze daadwerkelijk veel zelf hebben bedacht.
Bovendien waren zij degenen die toen door hun status dit soort "vernieuwingen" konden doorvoeren en daar ook voor geprezen werden.
Een minder god (in de publieke opinie) zou a: niet zo'n groot podium hebben en b: zou van hem niet zoveel geaccepteerd worden.

Verder kan ik me nauwelijks voorstellen dat een undergroundartiest met serieuze artistieke pretenties naar The Beatles opkeek.

Ik weet haast wel zeker van wel; The Beatles durfde(zeker in deze periode) enorm veel en dat bracht een opening voor de undergroundartiest die niet bekend was(en dus vrij weinig kans had om door te breken met zijn 'nieuwe' muziek) want doordat de Beatles het deden was het een stuk populairder waardoor er een grotere publiek kon worden aangesproken. Zonder de Beatles(en zeker zonder Pepper) had de muziekgeschiedenis er heel anders uitgezien, mede doordat ze veel underground inspireerde om ook groot te worden. Als Pepper niet was uitgekomen had Pink Floyd nooit zo populair geworden, denk ik tenminste...