The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Wat een onzin is me dat hier soms zeg.... elk zijn mening, maar ik zou nog maar eens intensief luisteren, was ik van jou;
Dit is een typische conceptplaat, ik denk dat het woord conceptplaat zo ongeveer met dit album ontstaan is.
Dit is allesbehalve een samengeraapt zootje, en het album afdoen als enkel A Day In The Life als enig topnummer is echt flauw; Hier staan echt wel wat méér topnummers op, maar je moet ze WILLEN horen, natuurlijk....
Dit album wordt geroemd, dit al 4 decennia lang, en geheel terecht. Dat het je ding niet echt is, is duidelijk, maar de meeste mensen delen je mening niet echt wat deze plaat betreft.
Héérlijk album, punt.

De Beatles waren aanvankelijk wel met dit album begonnen met het concept-idee, maar nadat ze de eerste twee nummers en de reprise hadden opgenomen, stapten ze alweer af van dit idee.

Sgt. Pepper is wel degelijk een concept album. Het hele album is een soort van kermis of circus waar allerlei totaal verschillende muzikanten en andere rariteiten langs komen.

Ik moet toegeven het is geen doorlopend verhaal zoals bijv. Tommy maar toch...

Daarnaast zit veel van het concept-denken onderhuids verstopt, vooral in de productie en dat is inderdad een ander soort concept-denken dan de meeste mensen hebben.

Of het nou een conceptalbum is of niet, echt bijzonder wordt het nergens.

3 - 6 - 7 - 13

toch behoorlijk bijzonder

de rest sta ik ook niet om te springen, beetje standaard beatles deuntjes

als je de prachtige hoes ziet zou je toch meer verwachten

Het hele album is imo bijzonder

Het bijzondere van dit album, zit hem wat mij betreft vooral in de plaats die het in de muziekgeschiedenis gekregen heeft.

De nummers opzich bestaan vooral uit de simpele Beatle-liedjes van daarvoor of nummers die weliswaar creatief zijn, maar met een 2009-bril wat saai en/of niet afgemaakt lijken. Uitzonderingen zijn She's Leaving Home (mooi, maar niet uniek na Yesterday) en A Day in the Life (samengesteld uit twee halve nummers waardoor het WEL af klinkt).

Door het album te presenteren als theatershow, de hoes, de verborgen verwijzingen dat Paul mc Cartney dood zou zijn en de voor die tijd toch vernieuwende ideeen, kan ik me wel voorstellen dat dit een belangrijke inspiratie geweest is. Wat mij betreft is daarom helemaal terecht dat dit als het meest invloedrijke album ooit wordt gezien.

Nadat ik dit had gelezen had ik die laatste zin totaal niet verwacht eerlijk gezegd



Alleen door de Paul is dead clues en de cover enz..? Tuurlijk was dat al erg vernieuwend , maar ik vind het wel raar dat je het alleen daarom een terecht bestempeld 'invloedrijkste album' vind ... De nummers zelf zijn net zo vernieuwend en mooi naar mijn mening! En ik heb al helemaal niet het idee dat nummers niet 'af' klinken , ik vind juist dat The Beatles DE band was die juist zulke volledige nummers konden maken.

Ten eerste heb ik het niet over The Beatles in het algemeen, maar over een aantal tracks op dit album.

Het gaat ook niet om de hoes, clues en andere randzaken maar ook om de nummers die hier op in haken en waar ook zeker vernieuwing in te horen was. Bij wachting You, Watching You is dit bijvoorbeeld goed te horen, ik persoonlijk heb op een gegeven moment het idee dat dit nummer wel een keer afgelopen mag zijn. In mijn oren is nummer dan nog niet af. Dit is echter denk ik geen eerlijke vergelijking, omdat ik ben opgegroeid met muziek die zich verder ontwikkeld heeft. Dat is ook een reden dat dit album van mij op een voetstuk mag blijven staan.

Je bedoelt Within You, Without You neem ik aan?

natuurlijk!

Dit album moet je volledig plaatsen in het historisch ervan. Ten tijde van de release bracht deze plaat een enorme schokbeweging te weeg binnen de toen heersende muziekindustrie. Alles was anders en nooit of bijna nooit eerder gedaan, incl. het artwork van Pete Drake en het uiterlijk met snorren en ronde brilletjes (Lennon zal hem nooit meer afzetten tot 1980). Nu na meer als 40 jaar is het een plaat die de tand des tijds buitengewoon goed heeft doorstaan, zonder meer, een muzikaal meesterwerk, maar om de echte betekenis in de tijd dat deze uitkwam te doorgronden en te begrijpen moeten er eerst een paar boeken worden gelezen en DVD's worden bekeken.

Dit album moet je volledig plaatsen in het historisch ervan. Ten tijde van de release bracht deze plaat een enorme schokbeweging te weeg binnen de toen heersende muziekindustrie. Alles was anders en nooit of bijna nooit eerder gedaan, incl. het artwork van Pete Drake en het uiterlijk met snorren en ronde brilletjes (Lennon zal hem nooit meer afzetten tot 1980). Nu na meer als 40 jaar is het een plaat die de tand des tijds buitengewoon goed heeft doorstaan, zonder meer, een muzikaal meesterwerk, maar om de echte betekenis in de tijd dat deze uitkwam te doorgronden en te begrijpen moeten er eerst een paar boeken worden gelezen en DVD's worden bekeken.

Een heerlijk album van the Beatles! Met als favoriet nummer Being for the benefit of Mr Kite. Zo'n heerlijk psychedelisch nummer dat me helemaal naar 19e eeuwse circussen doet wegdromen.
Getting Better en Fixing A Hole zijn twee nummers die ik niet zo speciaal vind, anders kreeg dit album de volle 5*.

Dit album heeft mij persoonlijk nooit echt mijn broek kunnen bollen...
Niet dat hij nou slecht is, maar de mannen hebben veel betere albums gemaakt, zoals Abbey Road, The White Album, Revolver en Rubber Soul.

En een legendarische hoes, snorren en ronde brillen alleen maakt naar mijn mening nog niet per definitie een briljant album.

Uiteindelijk draait het allemaal om de liedjes en die zijn (in mijn optiek) nou echt niet zoveel beter/slechter dan op Rubber Soul/Revolver...

Ik vind dit album niet per definitie het beste wat de Beatles gedaan hebben. Maar t.a.v vooruitstrevendheid, experimenten, geluid, kan ik mij indenken dat dit album een aparte plek in de historie van popmuziek heeft gekregen. Hoewel zij daar heus echt niet de enige destijds in waren, die de muze van innovatie op bezoek kregen. Frank Zappa, Pink Floyd en in mindere mate de Stones hadden ook een afspraak met diezelfde muze.

Er staan een aantal mooie nummers op, waarin duidelijk de hand van Paul of John goed te horen is. With a little help... is een klassieker geworden en m.i is de uitvoering van Joe Cocker te prefereren.
LSD, is genoeg over gesteggeld waarover dat zou gaan, maar is nooit bevestigd door een lid van the Beatles. Word stilletjes aan ook niet meer haalbaar, gezien de uitdunning van die groep.

Leuke hoes en een die nog steeds tot de verbeelding spreekt. In Limburg hebben ze helaas een poging gedaan om de nummers te vertalen in het Venloos en samen met een gelijkende hoes, met "bekende" personen uit de regio een album uitgebracht. Mijnen, Asperges en Vlaai en vooruit voor sommigen misschien Boris, daar hoeven ze zich niet voor te schamen, maar met dat gedrocht hadden ze niet tevoorschijn hoeven te komen.

Na alle lyrische verhalen op MuMe in combinatie met het feit dat ik de best of albums van de Beatles erg goed vind, ben ik me toch maar eens wat gaan verdiepen in de Beatles (nu pas? Ja nu pas!). Dus maar eens Abbey Road en Sgt Peppers op de kop getikt.

Bij Abbey Road was ik meteen verkocht. Goede catchy liedjes en natuurlijk bijzonder vanwege de achtergronden bij het maken van het album en de reeks halve liedjes die er op staan.

Het beluisteren van Sgt. Peppers was echter de eerste keer ronduit teleurstellend. Nu was ik toch al niet zo kapot van de titeltrack en Lucy maar ook de rest kon mij niet echt bekoren (uitzondering : When I'm Sixty-Four). Nog niks aan de hand natuurlijk, het gebeurd wel eens vaker dat een album je niet meteen weet te pakken. Dus vol goede moed, zeker wetende dat het allemaal goed zou komen, ben ik een tweede en derde luisterbeurt gedaan. Maar het hielp niet. Vreemd, al die goede beoordelingen en het zijn de Beatles.....dan moet ik het toch ook goed vinden?

Dus toch laatst nog maar eens een vierde luisterbeurt gedaan, maar nee het album lijkt me toch echt niet te liggen....Toch maar opgeven dan?

Hoe is dat bij de fans van dit album gegaan? Was het bij jullie wel meteen raak? Of moet ik toch nog even doorzetten en nog maar een paar keer proberen?

Nee hoor



Zeker niet opgeven! En nee, bij mij was het zeker niet vanaf het begin raak , het was zelfs het enige beatle-album dat ik eerst minder vond, maar nu staat hij erg hoog in mijn Beatle lijstje.
Het is geen makkelijk album ,zoals Abbey road dat wel is.
Doorzetten dus? Ach je moet het zelf weten , al raad ik het je wel aan

Ik herken dat heel goed. Ik vind hier ook niet zo heel erg veel aan. Met name Lucy in the Sky vind ik vreselijk.. Eigenlijk alleen het titelnummer en A Day in The Life vind ik goede nummers. She's Leaving Home gaat ook wel. Ik geloof dat ik aanvankelijk zelfs 1,5* gaf voor dit album. Inmiddels kan ik het wel een voldoende geven, maar niet meer dan die schamele 3*. Nu ben ik sowieso geen Beatles fan, en alles voor Help! en Rubber Soul wekt alleen maar irritatie bij mij op, maar The White Album kan ik dan wel weer waarderen.

Tja, ik heb deze toch maar gekocht (30 euro voor Sgt. Peppers, White Album en Abbey Road). 1: omdat hij eigenlijk gewoon in elke verzameling hoort. 2: omdat ik misschien spijt krijg als de waardering toch nog komt en ik dan bijna het dubbele voor die CD's zou moeten betalen.

Even een reaktie op nmichiel op de vraag of je Sgt Peppers moet blijven afspelen tot je 'm mooi vindt. Nee, natuurlijk niet. Bijna altijd heb je wel een klik als je iets mooi vindt en alsdat niet zo is, jammer dan. En als het na 4, 5 keer nog zo is, kun je rustig de conclusie trekken dat het jou smaak niet is. En daar is niks mis mee. En het feit dattie hoog in de top 250 staat, van de Beatles is en dat er muziekliefhebbers zijn, die vinden dat je een soort muzikale tekortkoming hebt in dat geval. Gewoon je eigen gevoelen smaak volgen. Op zich is het al te prijzen dat je de moeite hebt genomen om te begrijpen, wat anderen pretenderen zeker te weten. In de 60's waren The Beatles een novum, een unieke band band, die in een relatief korte tijd een enorm stempel op de popmuziek hebben gedrukt. Niet meer en niet minder. Bijna elke lp werd in die tijd als een soort "wonder"beschouwd. Ook door mij, want ik ben ook een enorme fan van de Fab 4. Nu na 45 jaar worden die platen als dokumenten in de muziekgeschiedenis gezien. Zoals ook bepaalde andere lp's van andere groepen. Maar ik vind en vond ook niet alles goed uit die tijd. Maar de echte "die-hardfans willen je doen geloven dat, om erbij te horen, je alles uit die jaren goed en vernieuwend was. Nou, er werd in die tijd ook heel veel rotzooi uitgebracht. Dus tenslotte: Beoordeel zelf wat je van muziek vind en laat je niks opdringen. Zelf vind ik Sgt Peppers ook zeker niet de beste van de Beatles

Sgt Pepper is HET monument van de popmuziek, maar daarom hoeft niet iedereen het goed te vinden, het blijft een kwestie van persoonlijke smaak. Alles, maar dan ook alles, was nieuw, vernieuwend aan deze plaat. Het maakte popmuziek in één klap tot kunst en volwassen. Dat alleen al is een verdienste waar je U tegen zegt. Verder moet je mij niet als maatstaaf nemen, ik vind Ringo the 4th nog waanzinnig.

Ik ben het in zoverre met je eens dat Sgt Peppers een monument is in de popmuziek is, devil hunt. Dus als verstokte Beatlesfan zal ik dat niet zeker niet tegenspreken. Maar ik voel fans van andere groepen al aankomen. Dus wat ik bedoel, dat er meer grensverleggende platen zijn geweest in bepaalde periodes van de popmuziek en elk in zijn genre

"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" is zeker een monument in de popmuziek en baanbrekend, maar het is lang niet het enige album in die periode dat dit is. "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" maakte vooral naam omdat hier zowat alles aan bod kwam qua instrumentatie, stijlen en sfeer maar het album toch een geheel vormt.

maar waarom word deze dan wel als zodanig hier door zovelen beoordeeld dan. ik heb van velen gehoord dat dit het meest baanbrekende en grensverleggende album ooit geweest is uit de moderne popgeschiedenis.

Als Beatlesfan vind ik, persoonlijk, Sgt Peppers. zeker als dokument een mijlpaal in de popmuziek. Maar Beatles fans hebben niet het alleenrecht op de waarheid. De mening van een muziekliefhebber is altijd subjectief. De Pink Floyd fan, bijvoorbeeld, zal Dark Side Of The Moon hét meest grensverleggende album vinden enz. Ik zeg dus dat er meerdere mijlpalen (lees: Platen) zijn.

En weer een ander vind Pet Sounds van The Beach Boys weer het meest grensverleggende album, en weer een ander Rumours van Fleetwood Mac. Ik lees heel erg veel info op internet zowel in Nederland, Engeland als Amerika en ook daarbuiten, maar als ik alle beoordelingen ga afwegen tegenelkaar, en ook van platenmaatschappieen, dan kom ik tot de conclusie dat deze plaat wel erg vaak voorkomt in diverse statistieken, en meer en vaker dan andere platen. Dan zal er ook wel een kern van waarheid inzitten dat deze misschien wel het meest grensverleggend ooit geweest is in de tijd van de moderne popmuziek. Ik ken dit album totaal niet en heb hem nog nooit beluisterd, maar lees wel erg veel en als erg veel mensen/kenners/platenmaatschappijen/artiesten iets zeggen dan zal er toch wel een klein beetje van waarheid inzitten lijkt mij.

Jazeker, dat is ook zo. Qua opname techniek, qua muziekstijl en wat mogelijkheden die op technisch gebied verder voor handen waren in die tijd (1966) , als ook één, zoniet, de modernste studio ter wereld in die tijd (Abbey Road) is Sgt Pepper het meest grensverleggende album ooit. ( maar ik voel de kritiek op deze reaktie al aankomen)

Niet alleen The Beatles waren op dat gebied vooruitstrevend. Ik citeer een stukje van Wikipedia bij Zappa's Hot Rats:

''This was the first Frank Zappa album recorded on 16-track equipment and one of the first of such 16-track recordings released to the public. Recording machines with 16 individual tracks allow for much more flexibility in multi-tracking and overdubbing than the 4 and 8-track tape recorders that were standard in 1969. While Zappa was recording Hot Rats in Los Angeles, The Beatles were working on their Abbey Road album at EMI's soon to be famous Abbey Road Studios in London. By comparison, The Beatles were limited to 8-track technology. Hot Rats still stands out as one of Zappa's greatest musical and technological achievements.''

Maar toegegeven, dat was alweer in 1969.

Conclusie; En dat zeg ik tegen iedereen altijd. The Beatles waren hun tijd ver vooruit! Zeker w.b. de beperkte fechnische middelen en het geluid wat zij produceerden. Vergelijk maar eens platen uit de tijd '66, '67, '68 en '69.

Wat ik me wel afvraag, komt de techniek dat je in de ene speaker de zang hoort en in de andere speaker de muziek ook van The Beatles af?