The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)
mijn stem
2192 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Parlophone
-
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (2:02)
-
With a Little Help from My Friends (2:44)
-
Lucy in the Sky with Diamonds (3:28)
-
Getting Better (2:47)
-
Fixing a Hole (2:36)
-
She's Leaving Home (3:35)
-
Being for the Benefit of Mr. Kite (2:37)
-
Within You, Without You (5:05)
-
When I'm Sixty-Four (2:37)
-
Lovely Rita (2:42)
-
Good Morning, Good Morning (2:41)
-
Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band [Reprise] (1:18)
-
A Day in the Life (5:33)
- nummer 30 in de top 250
0
geplaatst: 8 februari 2009, 13:29 uur
Stijn_Slayer schreef:
Wat ik me wel afvraag, komt de techniek dat je in de ene speaker de zang hoort en in de andere speaker de muziek ook van The Beatles af?
Nee, dat was bij andere groepen ook, maar de "zuiverheid" van het geluid. The Beatles gebruikten ook instrumenten (o.a. de sitar), die je heel goed kon horen op de grammofoonplaat. En bovendien hadden ze een meestelijke producer, George Martin, die allerlei geluidseffecten toepaste.Wat ik me wel afvraag, komt de techniek dat je in de ene speaker de zang hoort en in de andere speaker de muziek ook van The Beatles af?
0
geplaatst: 8 februari 2009, 21:09 uur
Natuurlijk waren the Beatles lang niet de enigen die baanbrekend werk afleverden, Frank Zappa, the Beach Boys met "Pet Sounds", Bob Dylan, Jimi Hendrix en Velvet Underground bv. waren in hun tijd evenzeer baanbrekend.
"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" beschouw ik meer als het meest complete album omdat daar zowat van alles te horen is : de diversiteit in stijlen, stemmingen en sferen, de verscheidenheid van arrangementen waaronder de geluidseffecten en de vocale hoogstandjes.
"Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" beschouw ik meer als het meest complete album omdat daar zowat van alles te horen is : de diversiteit in stijlen, stemmingen en sferen, de verscheidenheid van arrangementen waaronder de geluidseffecten en de vocale hoogstandjes.
0
bobbee
geplaatst: 10 februari 2009, 17:00 uur
Wat bij de beoordeling van deze plaat meespeelt is dat het de juiste plaat op het juiste moment was. Vernieuwend waren meer bands in die tijd, maar de Beatles wisten hiermee een brug te slaan naar de massa. Waardoor het voor velen (en ik bedoel dan echt miljoenen) een monument in de tijd werd.
Voor mij is het meer dan muziek, maar ook een onderdeel van mijn jeugdherinneringen. Het is niet mogelijk om dat aspect los te koppelen van de muziek op zich.
Dat zal voor mensen die het later ontdekt hebben niet gelden. Als ik mijn kinderen laat horen hoe goed de Beatles waren, kijken ze me vaak wat meewarig aan. Ze horen wel leuke popmuziek maar ze kunnen zich (nog) niet voorstellen hoe dit alle navolgende generaties muzikanten heeft beïnvloed. Ze horen alleen de muziek.
Voor mij is het meer dan muziek, maar ook een onderdeel van mijn jeugdherinneringen. Het is niet mogelijk om dat aspect los te koppelen van de muziek op zich.
Dat zal voor mensen die het later ontdekt hebben niet gelden. Als ik mijn kinderen laat horen hoe goed de Beatles waren, kijken ze me vaak wat meewarig aan. Ze horen wel leuke popmuziek maar ze kunnen zich (nog) niet voorstellen hoe dit alle navolgende generaties muzikanten heeft beïnvloed. Ze horen alleen de muziek.
0
geplaatst: 11 februari 2009, 12:14 uur
bobbee schreef:
Dat zal voor mensen die het later ontdekt hebben niet gelden. Als ik mijn kinderen laat horen hoe goed de Beatles waren, kijken ze me vaak wat meewarig aan. Ze horen wel leuke popmuziek maar ze kunnen zich (nog) niet voorstellen hoe dit alle navolgende generaties muzikanten heeft beïnvloed. Ze horen alleen de muziek.
Dat zal voor mensen die het later ontdekt hebben niet gelden. Als ik mijn kinderen laat horen hoe goed de Beatles waren, kijken ze me vaak wat meewarig aan. Ze horen wel leuke popmuziek maar ze kunnen zich (nog) niet voorstellen hoe dit alle navolgende generaties muzikanten heeft beïnvloed. Ze horen alleen de muziek.
Dat komt nog wel.
0
stuart
geplaatst: 11 februari 2009, 12:30 uur
Kweetniet, Lennonlover; toen ik 10 jaar geleden mijn nichtjes Swiebertje liet zien vonden ze het maar saai en oubollig.......en nu nog!!....overigens ben ik de laatste die het niveau van Swiebertje wil vergelijken met het niveau van The Beatles.... 
.... 
P.S. overigens zullen The Beatles altijd wel 'gedraaid ' blijven worden door menige in de verre toekomst ..'I think' ...
.... P.S. overigens zullen The Beatles altijd wel 'gedraaid ' blijven worden door menige in de verre toekomst ..'I think' ...
0
geplaatst: 19 februari 2009, 21:07 uur
Mooi gemaakt album, met een handvol goede nummers, de rest is aardig. Net voldoende voor 3,5 ster.
Ik heb mij nog niet echt op de Beatles gestort op MuMe maar ik zal waarschijnlijk niet worden opgenomen als lid van verdienste bij de plaatselijke fanclub.
Ik ben er van overtuigd, dat de Beatles in de periode 1965-1966 hun allerbeste werk hebben afgeleverd (ook enkele draken overigens, Michelle, Yesterday heb ik ook wel gehoord). Daarna ging de creatieve weg terug en werd er vooral ver gezocht naar uiterlijke vorm, om de mindere nummers te kunnen oppimpen.
Sgt. Peppers gaat dan nog. Magical mystery tour vind ik alleraardigst. Let it be gaf aan, dat het hoog tijd werd dat ze er mee stopten.
Dat neemt allemaal niet weg, dat Sgt. Peppers een klassieker is, ik denk de meest bekende cd van The Beatles ooit (de rode en blauwe verzamelaar even daar gelaten).
De constructie van The Beatles op Sgt. Peppers gaf al aan, dat de heren compromissen sloten. Een nummer als Within you without you van George Harrison, had normaal de Lennon-McCartney toets der kritiek nooit doorstaan.
Ook het matige begin, met With a little help from my friends en Lucy in the sky with diamonds, doet de cd ook niet vertrekken als een speer.
Al met al 3,5 ster.
Ik heb mij nog niet echt op de Beatles gestort op MuMe maar ik zal waarschijnlijk niet worden opgenomen als lid van verdienste bij de plaatselijke fanclub.
Ik ben er van overtuigd, dat de Beatles in de periode 1965-1966 hun allerbeste werk hebben afgeleverd (ook enkele draken overigens, Michelle, Yesterday heb ik ook wel gehoord). Daarna ging de creatieve weg terug en werd er vooral ver gezocht naar uiterlijke vorm, om de mindere nummers te kunnen oppimpen.
Sgt. Peppers gaat dan nog. Magical mystery tour vind ik alleraardigst. Let it be gaf aan, dat het hoog tijd werd dat ze er mee stopten.
Dat neemt allemaal niet weg, dat Sgt. Peppers een klassieker is, ik denk de meest bekende cd van The Beatles ooit (de rode en blauwe verzamelaar even daar gelaten).
De constructie van The Beatles op Sgt. Peppers gaf al aan, dat de heren compromissen sloten. Een nummer als Within you without you van George Harrison, had normaal de Lennon-McCartney toets der kritiek nooit doorstaan.
Ook het matige begin, met With a little help from my friends en Lucy in the sky with diamonds, doet de cd ook niet vertrekken als een speer.
Al met al 3,5 ster.
0
geplaatst: 19 februari 2009, 23:37 uur
Luisterend naar de Pepper nummers op het album Love en ook wel een beetje na het luisteren van de Dr. Ebbets versies van vooral dit album, ben ik er nog meer van overtuigd hoe broodnodig die remasters zijn. En dit album is daar nog wel het meest voorbeeld van.
Luisterend naar Mr. Kite, Within You Without You, Lucy in the Sky, A Day in The Life en Sgt. Pepper reprise op Love hoor je meer dan bij de andere nummers dat er zoveel meer gebeurd dan tijdens het luisteren van de gewone versie blijkt. Vooral de af en toe briljante bassloopjes van McCartney worden op de gewone cd ondergesneeuwd door de moes van alles bij elkaar.
Luisterend naar Mr. Kite, Within You Without You, Lucy in the Sky, A Day in The Life en Sgt. Pepper reprise op Love hoor je meer dan bij de andere nummers dat er zoveel meer gebeurd dan tijdens het luisteren van de gewone versie blijkt. Vooral de af en toe briljante bassloopjes van McCartney worden op de gewone cd ondergesneeuwd door de moes van alles bij elkaar.
0
geplaatst: 20 februari 2009, 19:43 uur
musician schreef:
Mooi gemaakt album, met een handvol goede nummers, de rest is aardig. Net voldoende voor 3,5 ster.
Ik heb mij nog niet echt op de Beatles gestort op MuMe maar ik zal waarschijnlijk niet worden opgenomen als lid van verdienste bij de plaatselijke fanclub.
Ik ben er van overtuigd, dat de Beatles in de periode 1965-1966 hun allerbeste werk hebben afgeleverd (ook enkele draken overigens, Michelle, Yesterday heb ik ook wel gehoord). Daarna ging de creatieve weg terug en werd er vooral ver gezocht naar uiterlijke vorm, om de mindere nummers te kunnen oppimpen.
Sgt. Peppers gaat dan nog. Magical mystery tour vind ik alleraardigst. Let it be gaf aan, dat het hoog tijd werd dat ze er mee stopten.
Dat neemt allemaal niet weg, dat Sgt. Peppers een klassieker is, ik denk de meest bekende cd van The Beatles ooit (de rode en blauwe verzamelaar even daar gelaten).
De constructie van The Beatles op Sgt. Peppers gaf al aan, dat de heren compromissen sloten. Een nummer als Within you without you van George Harrison, had normaal de Lennon-McCartney toets der kritiek nooit doorstaan.
Ook het matige begin, met With a little help from my friends en Lucy in the sky with diamonds, doet de cd ook niet vertrekken als een speer.
Al met al 3,5 ster.
Wat een onzinnig verhaal, maar uiteraard ieder zijn mening. Na Pepper kwam nog The Magical mistery tour, White album, Abbey road en Let it be, en een stroom van kwaliteitsingles. Het kan natuurlijk dat iemand The Beatles geen reet aanvindt, maar om te beweren dat na Sgt Pepper de koek op was is een belachelijke bewering. De nagel aan de doodskist van The Beatles was feitelijk dat er niet genoeg ruimte was voor drie grote talenten op één plaat, een ego probleem.Mooi gemaakt album, met een handvol goede nummers, de rest is aardig. Net voldoende voor 3,5 ster.
Ik heb mij nog niet echt op de Beatles gestort op MuMe maar ik zal waarschijnlijk niet worden opgenomen als lid van verdienste bij de plaatselijke fanclub.
Ik ben er van overtuigd, dat de Beatles in de periode 1965-1966 hun allerbeste werk hebben afgeleverd (ook enkele draken overigens, Michelle, Yesterday heb ik ook wel gehoord). Daarna ging de creatieve weg terug en werd er vooral ver gezocht naar uiterlijke vorm, om de mindere nummers te kunnen oppimpen.
Sgt. Peppers gaat dan nog. Magical mystery tour vind ik alleraardigst. Let it be gaf aan, dat het hoog tijd werd dat ze er mee stopten.
Dat neemt allemaal niet weg, dat Sgt. Peppers een klassieker is, ik denk de meest bekende cd van The Beatles ooit (de rode en blauwe verzamelaar even daar gelaten).
De constructie van The Beatles op Sgt. Peppers gaf al aan, dat de heren compromissen sloten. Een nummer als Within you without you van George Harrison, had normaal de Lennon-McCartney toets der kritiek nooit doorstaan.
Ook het matige begin, met With a little help from my friends en Lucy in the sky with diamonds, doet de cd ook niet vertrekken als een speer.
Al met al 3,5 ster.
0
geplaatst: 20 februari 2009, 22:07 uur
Ik weet niet, wat is er precies onzinnig aan? Ik geef aan, de periode 65-66 de sterkste van de Beatles te vinden, daarna wordt het in mijn ogen minder.
Je erkent dat de aanwezigheid van drie ego's (ik denk eigenlijk 4) de doodskist van de Beatles was (je eigen woorden). Dat zeg ik ook, in combinatie met het feit dat de ego's de kwaliteit van de platen bepaald niet omhoog heeft geschroefd.
Ik kan er geen onzinnig verhaal in ontdekken. Maar als er nog iets onduidelijk is, geef ik graag een toelichting.
Je erkent dat de aanwezigheid van drie ego's (ik denk eigenlijk 4) de doodskist van de Beatles was (je eigen woorden). Dat zeg ik ook, in combinatie met het feit dat de ego's de kwaliteit van de platen bepaald niet omhoog heeft geschroefd.
Ik kan er geen onzinnig verhaal in ontdekken. Maar als er nog iets onduidelijk is, geef ik graag een toelichting.
0
Nicci
geplaatst: 20 februari 2009, 22:27 uur
musician schreef:
Daarna ging de creatieve weg terug en werd er vooral ver gezocht naar uiterlijke vorm, om de mindere nummers te kunnen oppimpen.
Daarna ging de creatieve weg terug en werd er vooral ver gezocht naar uiterlijke vorm, om de mindere nummers te kunnen oppimpen.
Dit klinkt mij ook wat onzinnig in de oren. Sowieso begrijp ik niet goed wat je bedoelt met 'uiterlijke vorm'. Daarnaast denk ik niet dat het te verdedigen is dat de mindere nummers juist na '66 kwamen. Smaken verschillen, maar dat oordeel vind ik vreemd.
0
geplaatst: 20 februari 2009, 22:37 uur
Nicci schreef:
Daarnaast denk ik niet dat het te verdedigen is dat de mindere nummers juist na '66 kwamen. Smaken verschillen, maar dat oordeel vind ik vreemd.
Daarnaast denk ik niet dat het te verdedigen is dat de mindere nummers juist na '66 kwamen. Smaken verschillen, maar dat oordeel vind ik vreemd.
Ik denk dat het heel goed te verdedigen is. Revolver is ook een betere cd dan Sgt. Peppers. Net zo goed, als dat de rode verzamelaar (1962-1966) beter is dan de blauwe (1967-1970).
Als de Beatles zelf je gelijk hadden gegeven, waren ze wel blijven bestaan, na 1970. Maar de pijp was leeg en het beste werk lang geleden geschreven. Dat geeft toch niet?
0
geplaatst: 20 februari 2009, 23:10 uur
Er zijn anders hele volksstammen (waaronder ik) die de laatste cd (Abbey Road) het beste Beatles album vinden. Wellicht konden ze elkaar niet meer recht in de ogen kijken, maar dat album is toch bijzonder geslaagd.
Dat je Revolver een betere cd vind dan Sgt Pepper daar kan ik het dan wel weer volmondig mee eens zijn.
Dat je Revolver een betere cd vind dan Sgt Pepper daar kan ik het dan wel weer volmondig mee eens zijn.
0
geplaatst: 20 februari 2009, 23:54 uur
Zijn het niet juist de albums vanaf Rubber Soul/ Revolver die over het algemeen als de meest briljante albums van de heren worden gezien? Rubber Soul, Revolver, Sgt. Pepper, het grootste deel van The White Album en Abbey Road zijn in naar mijn mening kilometers beter dan de albums tot Rubber Soul(uitzondering van A Hard Day's Night)
Ik zie dit niet echt als verdediging, maar gewoon als jouw eigen smaak/mening. Ik luister ook liever naar Revolver, maar eigenlijk vind ik Sgt. Pepper het betere album. Revolver was imo het album waar alle remmen los gingen, Sgt. Pepper was het album waar ze de ervaringen van die periode gebruikte om de albums en nummers als geheel beter te maken wat jammergenoeg te weinig tot z'n recht komt op die verschrikkelijke cd versies zoals ik hierboven zei, de lp versie, de Love nummers en de Dr. Ebbets versie laten veel beter zien hoe briljant een hoop nummers zijn opgebouwd.
De rode verzamelaar vind ik een album met vooral leuke, vrolijke, simpele songs, met vooral op de tweede cd een aantal briljante nummers, de blauwe verzamelaar vind ik over het algemeen briljant met een aantal zwakkere maar zeker leuke nummers.
Ik denk dat het heel goed te verdedigen is. Revolver is ook een betere cd dan Sgt. Peppers. Net zo goed, als dat de rode verzamelaar (1962-1966) beter is dan de blauwe (1967-1970).
Ik zie dit niet echt als verdediging, maar gewoon als jouw eigen smaak/mening. Ik luister ook liever naar Revolver, maar eigenlijk vind ik Sgt. Pepper het betere album. Revolver was imo het album waar alle remmen los gingen, Sgt. Pepper was het album waar ze de ervaringen van die periode gebruikte om de albums en nummers als geheel beter te maken wat jammergenoeg te weinig tot z'n recht komt op die verschrikkelijke cd versies zoals ik hierboven zei, de lp versie, de Love nummers en de Dr. Ebbets versie laten veel beter zien hoe briljant een hoop nummers zijn opgebouwd.
De rode verzamelaar vind ik een album met vooral leuke, vrolijke, simpele songs, met vooral op de tweede cd een aantal briljante nummers, de blauwe verzamelaar vind ik over het algemeen briljant met een aantal zwakkere maar zeker leuke nummers.
0
geplaatst: 21 februari 2009, 07:58 uur
Jongens ik heb toch nergens gezegd dat m.n. The White album of Abbey road geen goede professionele albums zijn?
Ik zeg alleen dat er geen betere cd's meer zijn verschenen na Revolver, misschien kan ik er ook Rubber soul bij betrekken.
Twee oorzaken: de tandem Lennon/McCartney liep nog volledig gesmeerd en de band had nog niet te maken met andere ego's of gedoe met Yoko Ono.
Na Revolver is de spontaniteit weg en wordt dat ingeruild voor professionalisme. Ik vind dat te horen in de latere cd's, zonder dat ik iets heb geschreven over hun kwaliteiten. Het enige dat ik dus zeg is dat met Revolver de Beatles hun hoogtepunt in hun carriere hadden bereikt.
Ik zeg alleen dat er geen betere cd's meer zijn verschenen na Revolver, misschien kan ik er ook Rubber soul bij betrekken.
Twee oorzaken: de tandem Lennon/McCartney liep nog volledig gesmeerd en de band had nog niet te maken met andere ego's of gedoe met Yoko Ono.
Na Revolver is de spontaniteit weg en wordt dat ingeruild voor professionalisme. Ik vind dat te horen in de latere cd's, zonder dat ik iets heb geschreven over hun kwaliteiten. Het enige dat ik dus zeg is dat met Revolver de Beatles hun hoogtepunt in hun carriere hadden bereikt.
0
Nicci
geplaatst: 21 februari 2009, 09:04 uur
musician schreef:
Als de Beatles zelf je gelijk hadden gegeven, waren ze wel blijven bestaan, na 1970. Maar de pijp was leeg en het beste werk lang geleden geschreven. Dat geeft toch niet?
Als de Beatles zelf je gelijk hadden gegeven, waren ze wel blijven bestaan, na 1970. Maar de pijp was leeg en het beste werk lang geleden geschreven. Dat geeft toch niet?
Daar ga je weer met je vreemde redenering. Ik weet bijna zeker dat The Beatles hun werk van na '66 minstens even sterk, zo niet sterker vonden dan daarvoor. Daar heeft hun uiteengaan niet veel mee van doen. Ik vind het prima als jij tot '66 the Beatles leuker vind, maar verschuil je niet achter bovenstaande om je 'gelijk' te halen. Kijk maar eens naar de gemiddelde setlist van een optreden van McCartney anno nu: veel meer Beatle nummers van na 1966. En doet hij vast niet omdat hij vond dat na '66 de pijp leeg was.
musician schreef:
Ik zeg alleen dat er geen betere cd's meer zijn verschenen na Revolver, misschien kan ik er ook Rubber soul bij betrekken.
Ik zeg alleen dat er geen betere cd's meer zijn verschenen na Revolver, misschien kan ik er ook Rubber soul bij betrekken.
Rubber Soul is van VOOR Revolver . . .
0
geplaatst: 21 februari 2009, 09:44 uur
Tot en met Revolver was de muziek teamwork. Daarna werden het steeds meer, zeker wat het schrijven van nummers betreft, individuele songs. Nummers werden nog wel als Lennon/McCartney geregistreerd, maar in de praktijk was er van een "echte samenwerking" geen sprake meer. George Martin smeedde alles in de studio tot één geheel. Op persoonlijk en op muzikaal gebied begonnen de wegen toen al te scheiden. Met alle lp's na Revolver is helemaal niks mis mee. Van echt "teamwork" was echter geen sprake meer. De geest was uit de fles. Helaas maar waar. Een goed voorbeeld van het uit elkaar groeien is eigenlijk het jaarlijkse kerstsingletje, dat The Beatles op flexidisc uirbrachten voor de fanclub. Tot '64 en een beetje '65, werd dat met veel plezier en lol door de 4 tegelijk opgenomen. In de jaren daarna leverde ieder bandlid zijn eigen bijdrage in en in de studio werd dat in elkaar gemixed. ( beluister The Christmas Album maar eens. Dan wordt alles duidelijk )
0
Nicci
geplaatst: 21 februari 2009, 10:06 uur
Opdracht van de dag: Draai eerst Help! en daarna The White Album. En vertel allemaal dan nog een keer dat de geest uit de fles was. Zet Act Naturally eens naast While my Guitar . . ., The Night Before eens naast Glass Onion, het gezapige You like me too Much zetten we naast Helter Skelter.
Gewoon even doen. Dan wordt alles duidelijk
Gewoon even doen. Dan wordt alles duidelijk
0
geplaatst: 21 februari 2009, 10:30 uur
Nicci, ik draai al zo'n 45 jaar Beatles dus aan die opdracht ga ik zeker niet voldoen. Ik ga ook geen oordeel geven welke periode of welke lp het beste is van The Beatles. Dat moet iedereen zelf maar uitmaken. Ik wilde alleen aangeven, dat Revolver, zoals musician ook al zei, het laatste album is geweest dat de Beatles als "team" met veel inspiratie hebben opgenomen. Vanaf '66 werd het allemaal individueler en imo zeker niet slechter. Luister jij dan maar de Christmas Album. Dan kun je horen op welk moment de boel al scheuren begon te vertonen, als TEAM (groep)
0
geplaatst: 21 februari 2009, 11:32 uur
Nicci schreef:
Daar ga je weer met je vreemde redenering. Ik weet bijna zeker dat The Beatles hun werk van na '66 minstens even sterk, zo niet sterker vonden dan daarvoor.
Daar ga je weer met je vreemde redenering. Ik weet bijna zeker dat The Beatles hun werk van na '66 minstens even sterk, zo niet sterker vonden dan daarvoor.
Dus als ik zeg dat ze in de periode 1965/1966 op het hoogtepunt van hun kunnen stonden, doe ik aan vreemde redeneringen en als jij zegt van niet, met de veronderstelling dat de Beatles het waarschijnlijk met je eens zijn, is dat opeens een waar en een logisch verhaal? Ik weet niet waar jij je beweringen op stoelt, ik luister alleen de cd's, tel feiten bij elkaar op en trek daaruit mijn conclusies.
Daar heeft hun uiteengaan niet veel mee van doen.
Dat heeft daar alles mee te maken. Als je goed in je vel zit, goed samenwerkt, goede nummers schrijft en er leuk aan verdiend, liggen er weinig redenen om uit elkaar te gaan.
Ik vind het prima als jij tot '66 the Beatles leuker vind, maar verschuil je niet achter bovenstaande om je 'gelijk' te halen.
Wie verschuilt zich achter wat om zijn gelijk te halen?
Kijk maar eens naar de gemiddelde setlist van een optreden van McCartney anno nu: veel meer Beatle nummers van na 1966. En doet hij vast niet omdat hij vond dat na '66 de pijp leeg was.
Je moet wel blijven opletten. Ik heb gezegd dat met Let it be de pijp leeg was.
Rubber Soul is van VOOR Revolver . . .
Ja, en?
0
Nicci
geplaatst: 21 februari 2009, 11:47 uur
Het vreemde in je redenering is dat je steeds het verband legt tussen het gebrek aan teamwork en de kwaliteit van de muziek. Dat verband is er niet.
Je hebt helemaal niet gezegd dat met Let it be de pijp leeg was. Je zegt dat na '66 het creatief bergafwaarts gaat. En dat is met Abbey Road en The White Album in het vooruitzicht niet geheel te begrijpen.
Je hebt helemaal niet gezegd dat met Let it be de pijp leeg was. Je zegt dat na '66 het creatief bergafwaarts gaat. En dat is met Abbey Road en The White Album in het vooruitzicht niet geheel te begrijpen.
0
geplaatst: 21 februari 2009, 11:50 uur
@ Nicci, bekijk de film Let It Be eens. Dan kun je de irritaties, ruzies, ongeinteresseerdheid en ongeinspireerdheid zien. George Martin zag het met lede ogen aan. Het is nog een god's wonder geweest dat hij ze nog één keer de studio heeft weten in te krijgen om Abbey Road op te nemen en er waardig afscheid aan te breien. De pijp was toen idd helemaal leeg
0
geplaatst: 21 februari 2009, 12:04 uur
In 1965 stonden the Beatles op hun commerciële hoogtepunt, ze hadden in dat jaar de meeste hits en uitverkochte concerten.
Hun artistieke hoogtepunt beleefde ze in de jaren 1966-1967 met "Revolver" en "Sgt. Peppers" dat nog echte groepsalbums waren.
Na de dood van hun manager Brian Epstein groeiden the Beatles langzaam uit elkaar. The white album en "Abbey Road" zijn albums waar de individuele inbreng meer naar voren komt. Na "Abbey Road" was de pijp inderdaad leeg.
Hun artistieke hoogtepunt beleefde ze in de jaren 1966-1967 met "Revolver" en "Sgt. Peppers" dat nog echte groepsalbums waren.
Na de dood van hun manager Brian Epstein groeiden the Beatles langzaam uit elkaar. The white album en "Abbey Road" zijn albums waar de individuele inbreng meer naar voren komt. Na "Abbey Road" was de pijp inderdaad leeg.
0
Nicci
geplaatst: 21 februari 2009, 12:14 uur
@Ad
Ik ken de geschiedenis van The Beatles vrij aardig. Tijdens Let it Be was de band kapot. Weet iedereen.
De grap is alleen dat in mijn ogen The Beatles hun beste werk schreven in de periode dat de verhoudingen langzaamaan veranderden. Ik kies bewust niet voor 'verslechteren', want dat is onzin. We hebben te maken met 4 kerels die ouder en wijzer worden. Zelfbewuster van wat ze kunnen. Dat dit strijd oplevert is heel gewoon. Dat dit voor spanningen zorgt ook.
Toch zetten The Beatles juist in die periode (grofweg vanaf Rubber Soul tot en met The White Album) de popmuziek op hun kop.
Een band functioneert als team als de verhoudingen helder zijn. Vrij vertaald: Harisson en Starr houden hun kop en Lennon en McCartney doen het werk. Na '66 werden de verhoudingen minder helder en was er meer strijd, maar ten koste van creativiteit ging dit pas op Let it Be (om overigens sterk terug te komen met Abbey Road).
Ik ken de geschiedenis van The Beatles vrij aardig. Tijdens Let it Be was de band kapot. Weet iedereen.
De grap is alleen dat in mijn ogen The Beatles hun beste werk schreven in de periode dat de verhoudingen langzaamaan veranderden. Ik kies bewust niet voor 'verslechteren', want dat is onzin. We hebben te maken met 4 kerels die ouder en wijzer worden. Zelfbewuster van wat ze kunnen. Dat dit strijd oplevert is heel gewoon. Dat dit voor spanningen zorgt ook.
Toch zetten The Beatles juist in die periode (grofweg vanaf Rubber Soul tot en met The White Album) de popmuziek op hun kop.
Een band functioneert als team als de verhoudingen helder zijn. Vrij vertaald: Harisson en Starr houden hun kop en Lennon en McCartney doen het werk. Na '66 werden de verhoudingen minder helder en was er meer strijd, maar ten koste van creativiteit ging dit pas op Let it Be (om overigens sterk terug te komen met Abbey Road).
0
geplaatst: 21 februari 2009, 12:24 uur
@ nicci, dan zitten we eigenlijk toch op een lijn, op een komma meer of minder na misschien. George Martin wil ik toch ook nog wel even noemen. Als die er niet was geweest...................
0
Nicci
geplaatst: 21 februari 2009, 12:33 uur
Ik ben bang dat zonder G. Martin The Beatles niet half zo goed waren geworden.
0
geplaatst: 21 februari 2009, 12:50 uur
Nicci schreef:
Ik ben bang dat zonder G. Martin The Beatles niet half zo goed waren geworden.
Daar zou je zo maar gelijk in kunnen hebben.Ik ben bang dat zonder G. Martin The Beatles niet half zo goed waren geworden.
0
geplaatst: 21 februari 2009, 13:18 uur
Je moet de rol van George Martin niet groter maken als deze is geweest, want Sir Martin heeft na The Beatles geen enkele productie van top klasse kunnen realiseren, slechts een enkele keer, maar dan wel in samenwerking met McCartney (live and let die, Tug of war). Martin heeft The Beatles wegwijs gemaakt in de studio en HUN ideeen vorm kunnen geven door zijn kennis van de mogelijkheden. Maar de nummers en ideeen waren van The Beatles zelf. The Beatles die na The Beatles als solist behoorlijk hun mannetje stonden terwijl George Martin na the Beatles feitelijk niets bijzonders meer heeft geproduceert. Hoe zal dat komen??
0
Nicci
geplaatst: 21 februari 2009, 14:05 uur
Maar ook niet kleiner dan noodzakelijk. Dat Martin geen noemenswaardige productie heeft gedaan na The Beatles zegt me niet zoveel. Dat maakt zijn inbreng gedurende de periode met The Beatles niet kleiner.
Hij kwam uit de klassieke hoek en had sowieso niet veel met popmuziek. Het was al een klein wonder dat hij The Beatles onder zijn hoede nam.
Tussen een idee en een goed popnummer zit nog een hele wereld. En daar speelde Martin een grote rol.
Hij kwam uit de klassieke hoek en had sowieso niet veel met popmuziek. Het was al een klein wonder dat hij The Beatles onder zijn hoede nam.
Tussen een idee en een goed popnummer zit nog een hele wereld. En daar speelde Martin een grote rol.
0
stuart
geplaatst: 21 februari 2009, 14:15 uur
Ik ben geen echte insider dus een vraagje; in hoeverre bemoeide Martin zich met een nummer, dan bedoel ik meer de song op zich (qua melodie en akkoorden). 
* denotes required fields.