The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Al 3 dagen niet van mijn pick-up te branden. Op dit moment zijn het vaude-ville achtige When I'm Sixty-Four en Getting Better mijn favorieten.

Het enige door George Harrison geschreven nummer Within You, Without You vind ik het minste nummer van de plaat.

Dat is mijn gedachte

Dan kom ik pas aan het eind van de show.......voor de toegift.

Het refrein van Lucy in the Sky klinkt misschien wat simpel: één zin die steeds herhaalt wordt. Maar de zang is supermooi, het bouwt zich zo prachtig op.

Doet me goed om te lezen dat mijn dubbele platen goed belanden Inderdaad nog steeds het onbetwistte #1 album ooit.

Maar Whitin You/Without You is een beetje een groeinummertje. Waarschijnlijk de enige van de plaat, maar daardoor niet minder de moeite waard.

Tja, ik heb eigenlijk niks nieuws meer te zeggen over dit meesterwerk. Misschien alleen dat ik The White Album en Abbey Road NOG net iets beter vindt. Maar SGT Pepper's is natuurlijk ook een 5 sterrenplaat.

Haha, het is het bespreken eigenlijk niet meer waard. Dit album is van alle kanten doorgelicht, alle nummers zijn besproken en iedereen heeft zijn nummer er al over verkondigd.

Gewoon naar blijven luisteren dus

De hoes die om proefpersingen heen zat en die in eerste instantie gebruikt zal worden voor deze plaat is gemaakt door 'the fool', een groep Nederlandse kunstenaars. Die hoes is nu een kapitaal waard. Hoewel de oorspronkelijke hoes van The Fool prima in de sfeer van de plaat past, ziet er uit als een LSD trip, is toch voor de hoes van Sir Drake gekozen, een wijze beslissing. De hoes is net zo bekent als de muziek.

Pfffff....

Ik weet niet zo goed wat ik hier nou moet van vinden. Een gedeelte van dit album vind ik echt erg goed, maar een hoop nummers zijn veel te soft of vind ik gewoon helemaal niks.

Het openingsnummer is een van de positieve uitschieters van deze plaat, veruit het beste nummer van deze plaat! Ook Lucy in the Sky... is van behoorlijk niveau.

Maar dan komt Getting Better, wat een saai nummer. Een heel erg poppy nummer, niet aan mij besteed. Maar het dieptepunt van Sgt. Peppers is toch echt She's Leaving Home. Wat een zeiknummer zeg.

En dan komt Being For the Benefit of Mr. Kite! en ik moet gelijk denken aan Kinderen voor Kinderen. Klinkt behoorlijk amateuristisch, gelukkig is het alleen de intro en de kermisgeluidjes die me kromme tenen bezorgt, de rest van het nummer is redelijk.

When I'm Sixty-Four maakt me gelukkig weer een beetje vrolijk en de laatste twee nummer maken het helemaal goed en kan ik dit album toch nog 3,5* geven.


Ik hoopte met Sgt. Peppers de meest experimentele Beatles te horen, maar ik vind hem nog veel te poppy en soft. Toch wil ik me verder verdiepen in The Beatles. Welk album past meer in mijn straatje? Moet ik dan gaan voor Revolver of The White album? Of is dit de meest experimentele en harde muziek wat ze hebben gemaakt?

Het doet me erg pijn dat je dit album niet kan bekoren , Getting Better SAAI? man wat een baslijn zit daar in zeg , Poppy en soft is dit album TOTAAL niet naar mijn mening.. In die tijd was het zeer vernieuwend , en nee niet alleen de hoes en dat het een 'Concept- Album' is.. Ook de muziek! en vergeet niet dat The Beatles de meest invloedrijke band ooit is , hoe zou dat toch komen ..

Smaak.


Ik zou zeggen vaker luisteren , hij groeit zelfs hier nog na zon 100 luisterbeurten

Revolver is ook steengoed en The White album ook , maar hetzelfde geldt voor MMT en Abbey road natturlijk .. eigenlijk alles

@Teunnis
Ik zou The White Album eens proberen. Wellicht Abbey Road. Die twee zijn wat mij betreft aanzienlijk tijdlozer.

Ik begrijp wel wat je bedoelt met poppy etc. Sgt. Pepper klinkt heel strak en geproduceerd, en in principe niet experimenteel op de manier zoals Pink Floyd dat deed in 1967. Toch gaat hij hopelijk nog groeien bij je , ik zou hem zeker nog een paar keer goed draaien, het is toch echt een pareltje hoor!

Abbey Road gaat jou beter bevallen, denk ik. Vooral de medley op de B-kant is wat ruiger Beatles-werk. Oh Darling! rock ook lekker. En de klapper is wel 'She's so Heavy'

Revolver is de meest experimenteelste en op sommige punten ook aardig hard, maar op The White Album staan de hardste nummers van de heren.

Je moet Pepper ook terug kunnen plaatsen in de tijd dat deze is gemaakt. Toen de plaat uitkwam bracht deze een shok teweeg in de muziekwereld, pop muziek was in één klap een serieuze kunstvorm geworden. Toentertijd was het zeer vernieuwend om complete orkesten, zoals in She's leaving home en A day in the life, de instrumentatie te laten doen, of een soort kermis op te laten draven, gehele indiase orkesten, dierengeluiden, nummers die non-stop in elkaar over gaan, tot en met de eind grove in de plaat. Alles was nieuw. Dan heb ik het nog niet eens over het Art-work, zoals de hoes. Maar alles wat heel vernieuwend is wordt ook weer door de tijd ingehaald, waardoor Pepper misschien wel de Beatles plaat is die het meest gedateert is gaan klinken.

Ik snap best dat deze plaat voor die tijd zeer vernieuwend en experimenteel was, maar we leven nu in 2009 en ik heb niet het idee dat dit vergeleken met later werk nog zo experimenteel en vernieuwend is. Ik erken de historische waarde van Sgt. Peppers, dit was toch zo ongeveer het begin van popmuziek als kunst, maar als ik hierna Hot Rats van Zappa draai dan is het verschil bijster groot. Peppers is commerciele muziek als kunst, Hot Rats is niet-commerciele muziek als kunst. En dat laatste is toch meer mijn persoonlijke voorkeur.

Maar ik ga Abbey Road nog eens een keertje proberen, ik vond die in eerste instantie al beter dan deze. Ook ga ik nog even achter Revolver en The White Album aan.

Het is natuurlijk allemaal gerelateert aan smaak, maar wat is er mis met toegankelijke kunst voor een groot publiek, uiteindelijk is er aan kunst niets elitairs, maar feitelijk een onderdeel van het dagelijks leven. Maar zoals je schrijft gaat het om persoonlijke voorkeur.

ALLE muziek dat op CD of LP verschijnt IS al commercieel. "Hot Rats" van Frank Zappa is wel minder toegankelijk voor een breed publiek dan "Sgt. Peppers", maar voor mij is toegankelijkheid geen graadmeter voor kwaliteit. Overigens vind ik zowel "Sgt. Peppers" als "Hot Rats" grote klasse.

Is dit geen tegenstrijdigheid? Poppy is voor mij wat gemakkelijk in het oor ligt, een nummer dat onmiddellijk weet in te slaan.

Daar is ook helemaal niks mis mee, maar zoals jij al schreef dat ik al schreef, gaat het om mijn persoonlijke voorkeur.




Iets wat gemakkelijk in het hoor ligt is soms (let op: soms) niet al te spannend en oninteressant. Niet spannend en oninteressant zijn synoniemen voor saai. Dus het is hélemaal geen tegenstrijdigheid.


Nu lijkt het net alsof ik erg negatief ben over dit album, maar het is wel gewoon een klasse-album met een uitzonderlijk grote historische waarde. Nummers als de titeltrack, de reprise, A Day in the Life en LSD zijn gewoon top Ik vind hem alleen iets te poppy en het heeft een aantal slechte nummers.

Hij is absoluut poppy-er dan The White Album, maar slechte nummers ... Welke nummers vind jij slecht?

Slecht vind ik het ook nou weer niet, maar toch wel behoorlijk mindere nummers vind ik:

Getting Better
She's Leaving Home
Good Morning, Good Morning

Die viooltjes in 'She's leaving Home' zijn geweldig. Lekker dramatisch als mama ontdekt dat dochterlief de deur uit is

De Beatles blonken juist uit in hun veelzijdigheid .
Het kan dan alle kanten opgaan , dat heb je met een Lennon en McCartney in de groep.
McCartney heeft zich nooit op 1 stijl gericht . Dat is echt heel uiteenlopend .
Good Morning , Good Morning is wat melig , maar Getting Better en She's Leaving Home (tekstueel nog zeer aktueel ) zijn fraai in hun soort .
Op de witte heb je misschien wat meer compactere liedjes en wellicht wat meer rock ( Helter Skelter is voor die periode behoorlijk rauw en stevig )
maar ook die staat vol met meligheidjes en experimenten .( Revolution nr. 9 )

Good morning is misschien wat melig, hoewel de zang van Lennon en de solo van Harrison in dat nummer weer uitmuntend zijn. Ze konden blijkbaar ook van een niemandalletje iets groots maken.

En niet te vergeten ; De drums.

Vooral bij de intro van de reprise. Prachtig stukje ritme wat veel mensen aangezet heeft om te gaan drummen, denk ik!

Ik had toch ook veel meer verwacht van dit album. Evenals bij Magical Mystery Tour bemerk ik dat ik enkele nummers helemaal geweldig vind (Sgt. Peppers, With a Little Help, Getting Better, When I'm Sixty Four) maar dat ik ook weer een aantal songs tegenkom waar ik niets mee kan. She's Leaving Home bijvoorbeeld. Muzikaal wel interessant maar qua teksten vind ik het een beetje gemaakt sentiment. Het raakt me totaal niet. Mr. Kite is hetzelfde verhaal. Muzikaal weer dik in orde. De woorden passen perfect op de maten, maar ze betekenen niets voor mij. Ik heb niets tegen een beetje fantasie. Maar dit doet me veel te veel denken aan kinderboeken fantasie.

Misschien is het daarom dat ik nu, na Revolver, Magical Mystery Tour en deze toch nog steeds Rubber Soul het beste vind. The Beatles zoeken het soms wel erg ver. Teveel geluiden en dingen. Echt waar, ik herken de kwaliteit wel, maar ik waardeer de genialiteit van simpelheid hoger.

@Dn'S. Doe zoektocht naar het unieke van de Beatles is lang. Je hebt er zeker nog 3 te gaan, denk ik. White Album, Let It Be en Abbey Road (imo de 3 beste). Maar ik waardeer het erg, dat een jong iemand tenminste de moeite neemt om het te beluisteren. Je hebt alleen één nadeel. De tijd, waarin deze muziek op deze wereld neerstreek speelt ook een grote rol bij de muziekbeleving. Maar nogmaals: respekt!!!

Rubber Soul is inderdaad een van de makkelijkste Beatles albums. Het is meteen een goede plaat. Maar ik vind dat Rubber soul ook na intensief luisteren steeds minder wordt, en dat je albums als deze steeds beter gaat vinden naarmate je ze luistert. ( hetzelfde geld voor Revolver) .

Voor de liefhebbers: opwindend nieuws!
Sgt. Peppers' remastered op...