The Beatles - Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band (1967)

Ik was er niet bij, maar bekend is in ieder geval dat veel arrangementen van zijn hand waren.
Veder wist hij vrij veel van muziek en kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat The Beatles daar hun voordeel mee hebben gedaan. Soms kan een kleine tip een nummer verder helpen. Ik vermoed (uit anekdotes blijkt dit in ieder geval wel) dat hij vaak tips gaf.

Oké, bedankt Nicci voor je antwoord.

Heeft Martin niet toevallig een boek geschreven over dit soort zaken? Lijkt me anders best interessant om eens te lezen.

Nu je het zegt; ik meen het ook, maar ik weet het niet zeker.

Ja, dus toch. Ik citeer Wikipedia: ''In 1979, he published a memoir, All You Need is Ears (co-written with Jeremy Hornsby), that described his work with The Beatles and other artists (including Peter Sellers, Sophia Loren, Shirley Bassey, Flanders and Swann, Matt Monro, and Dudley Moore), and gave an informal introduction to the art and science of sound recording.''

Voor de rest: George Martin - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Bekent was ook dat Lennon helemaal niet zoveel op had met de productie van Martin, dat de voorkeur van Martin toch meer uitging naar nummers van de hand van McCartney. Zal ook de reden zijn dat Lennon en Martin elkaar na the Beatles split bijna nooit meer hebben gezien. Ik denk dat The Beatles veel te danken hadden aan Martin, maar George Martin ook heel veel aan the Beatles. En één ding staat vast, Martin bemoeide zich nooit met het schrijven van een nummer. Wel met de mogelijkheden die de studio hun kon bieden, het werk van een producer dus.

Ja, dat zeg jij. Ik vind deze verandering van de verhoudingen wel degelijk van invloed op de muziek.


Ja, dat heb ik wel gezegd met Let it be, goed het voorgaande even lezen. Als ik vind dat Revolver uiteindelijk de beste Beatles cd is gebleken, kan het niet anders dan dat alles wat volgt minder is in mijn ogen, inclusief Sgt. Peppers en The White album. Hoewel ik daarmee nog niets heb gezegd over hun professionele inslag op deze cd's.

Ik heb nooit begrepen dat Lennon niet veel op had met Martin, maar het was inderdaad duidelijk dat Martin een grote waardering had voor McCartney. En terecht: de meest muzikale Beatle . . . .

Alles, maar dan ook alles heeft met persoonlijke smaak te maken. Er zijn massa's mensen die Abbey road de beste Beatlesplaat vinden. Beter als Revolver of Pepper. terwijl ik ook weer mensen ken die A hard days night onovertroffen vinden, beter zelfs als Pepper..et..etc... Of die Let it be..

Terwijl Martin zelf Lennon de meest creatieve Beatle noemde die door zijn grote voorstellingsvermogen moeilijk te volgen dus te produceren was. Hij gaf in een productieproces aan George Martin bijvoorbeeld de opdracht een nummer oranje te laten klinken.

Natuurlijk was George Martin als producer ook van belang voor the Beatles, maar de ideeën en composities komen van the Beatles zelf, George Martin hielp hen hun muzikale creaties op plaat te zetten.
En over welk Beatles-album de beste is zijn zelfs de Beatlesfans het niet over eens, wat veel zegt over hun oeuvre.

Hoewel 1965 en 1969 mijn favoriete Beatles jaren zijn, snap ik de 'historische waarde van dit album en andere albums van The Beatles wel...tóch is all in all mijn favoriete Abbey Road en Revolver artistiek misschien de beste, The White Album misschien de 'creatiefste' én.....Sgt. Pepper (misschien) de bekendste...óf alle 4 van alles wat....

Ik weet niet welk Beatles-album commercieel de meest succesvolle is, "Sgt. Peppers" verkocht wel erg goed en wordt algemeen beschouwd als meest baanbrekende Beatles-album en is hierdoor ook de bekendste. Maar "Revolver" doet er voor mij niet onder.

Aan een van de vele Beatleskenners hier:

Waarom is A Day in the Life de afsluiter en niet de Reprise van het titelnummer?

Denk dat het al van het begin logisch was dat 'A Day in the Life' de afsluiter zou worden, omdat het laatste piano akkoord van 'A Day in the Life' een ideaal eindpunt is voor de plaat.

Dat dit 1 van de belangrijkste albums is uit de muziekgeschiedenis is wel duidelijk . Paul McCartney hoorde Pet Sounds van The Beach Boys en had uiteindelijk voor ogen hoe de zaken aangepakt moesten worden op de volgende plaat .
1967 ; het jaar van de liefde , hippies maar vooral ook pschydelia .
Die pschydelia is niet zo heel erg merkbaar op Sg. Peppers . Het is in feite een liedjesalbum verpakt in een ratjetoe aan stijlen waar vooral McCartney zich heerlijk uitleeft . Ondanks die diversiteit is het album toch een eenheid . Het is een plaat die het ene sterke liedje na het andere brengt , met uitzondering van Whitin You , Without You , waar George zijn voorkeur voor de Indiase cultuur misschien iets te nadrukkelijk in het daglicht brengt . (ik vind het een weinig boeiend nummer )
Lennon en McCartney zijn beiden in grootse vorm . Bijna 40 minuten lang is het een soort van carousel van songs die verbazen en met allerlei onverwachte wendingen op de proppen komen .
Sterkste troeven zijn hier vooral ; Lucy In The Sky With Diamonds (errug aanstekelijk ) Getting Better , Fixing A Hole , het prachtige She's Leaving Home , Being For The Benifit Of Mr. Kite , Lovely Rita , maar vooral het indrukwekkende slot , A Day In The Life , waar 2 grove schetsen ( lennon miste nog iets en McCartney had een gepast stuk ) tot elkaar kwamen . Het resultaat is nog altijd verbluffend .
When I'm Sixty Four , Good Morning , Good Morning en With A Little Help zijn eveneens onvergetelijk , maar de eerste 2 songs van het stel hebben iets meligs .
De vernieuwing en de listige studio trucjes komt hier perfect tot uiting .
Is dit nu ook de beste plaat van de Beatles ?
Dat vind ik dan weer niet , want songmatig zijn Revolver en Abbey Road absoluut niet minder .
Qua opzet is Sg . Peppers het meest verrassend , mede omdat de groep de aanzet gaf tot experimenteren in de popmuziek en daardoor onverwachter uit de hoek kwam dan ooit tevoren .
Juist de goed gelukte diversiteit maakt deze plaat legendarisch .

Goed evenwichtig geschreven stuk, Michel (bikkel2). Goed onderbouwd. En er valt eigenlijk niks aan toe te voegen. Ik ben het helemaal eens met de inhoud. Dat wilde ik even gezegd hebben.

Heb dit album laatst nog gekocht en daarna nog maar een paar keer beluisterd. En het blijft gewoon natuurlijk een van de beste albums aller tijden. Natuurlijk weten we al allemaal dat Sgt. Pep de belangrijkste plaat ooit is. Maar buiten zijn invloedrijkheid blijft dit ook gewoon een geweldige verzameling van geweldige songs. Hoewel er geen duidelijk verhaal uit het album valt te halen horen de songs duidelijk bij elkaar (ongeveer hetzelfde als de beatles film Magical Mystery Tour).
Het is dus eigenlijk gewoon een grote show op gevoerd bij the Beatles die zo gefrustreerd waren met het Beatles zijn dat ze zich voordeden als een andere band. Een van de knapste dingen van dit album is het feit dat dit album ook gewoon echt aan voelt als een grote show, dat deze songs ook echt bij elkaar horen. Dat wordt berijkt met de "oldest trick in the book" , waarin de songs in elkaar door gaan. Maar buiten dat zijn het ook gewoon allemaal stuk voor stuk geweldige songs. With a Little Help from my Friends is de ultieme Ringo tune (nog ultiemer dan Yellow Submarine en beter bovendien), Lucy is natuurlijk samen met Strawberry Fields Forever de song die de britse psychedlica defineerde, She's Leeving Home is een prachtig stukje samen sang (dat door de beatles enkel op Abbey Road zou worden verbeterd), Within you and Without You is Harrisons enige song op Sgt. Pep maar ook dit is een meesterwerk.
En natuurlijk A Day In the Life mijn favoriete pop song. Het is toch ironisch dat juist de song die model stond voor de samen werking van Lennon en McCartney een album afsluit dat door McCartney werd overheerst. Het voelt volledig aan als zijn project meer nog dan van welke andere beatle. Buiten dat is dit gewoon een van de beatles ultieme meesterwerken en het best geproduceerde album ooit.

Heb naar aanleiding van LucM, Bikkel en Taxman nog eens goed en streng geluisterd, een half puntje er bij.

Natuurlijk, het is Sgt. Peppers maar niet de belangrijkse plaat ooit, zoals Taxman schrijft. Maar het is uiteraard en onmiskenbaar wel een klassieker, met tijdloze en goede muziek. Maar ik hou het op Revolver als beste Beatles cd ooit, als artistiek oordeel.

Stiekem draai ik overigens Magical Mystery tour nog het meeste van allemaal (inclusief All you need is love), daar zijn de Beatles ook op hun weirdst. Die cd vind ik nu weer ondergewaardeerd.

Totaal niet onder de indruk na één keer luisteren, hopelijk groeit het nog na meerdere luisterbeurten. Het is nu ook niet dat mijn verwachtingen voor deze plaat onmogelijk hoog lagen, dus daar kan het niet aan liggen.

Bon, ik blijf luisteren, een definitief oordeel volgt dus nog. Voorlopig doet dit mij niets. Geef mij dan maar Abbey Road of (nu ook nog maar één keer beluisterd) Revolver.

Thiepken thiepken toch. Ik heb deze plaat veel te vroeg beoordeeld. Start ik na de eerste luisterbeurt domweg bij een 2,5 sterren. Amper twee of drie luisterbeurten later staat deze op een 4. En terecht!

Dit album samen met 'Revolver' aangekocht en ik heb er alles behalve spijt van. Die eerste stond al lang op mijn lijstje, maar deze zag ik ernaast liggen in de rekken, terwijl ik deze plaat nog niet veel ben tegengekomen in de winkels, dus heb ik de kans gegrepen om deze ook mee te nemen! Gelukkig maar.

Daardoor zit ik nu echt wel in mijn Beatles-periode, voornamelijk dankzij 'Revolver' (voorlopig m'n favoriete Beatles-plaat), die om één of andere reden zelfs 'Abbey Road' beter doet klinken, hmm... Ik moet snel om het 'White Album'!

Wat heeft je van mening doen veranderen?

Een oorspoeling doet wonderen! Neen serieus, de eerste keer niet geconcentreerd geluisterd misschien, zodat het niet tot mij doordrong? Ofwel gewoon te vroeg beoordeeld.

Bepaalde platen hebben nu eenmaal even tijd nodig om door te dringen .
Vaker juist de albums die kwalitatief veel te bieden hebben .
Sg . Peppers is een plaat die zijn geheimen niet gelijk prijsgeeft .
Goed om te lezen dat je dit werkje nu op juiste waarde schat .
Het kan alleen nog maar beter worden .

Het geheel gewoon! Als je mij de 20 beste nummers van The Beatles vraagt, zit de helft in deze LP. Ik krijg maar geen genoeg van deze plaat, en ik denk dat dit gevoel ook niet weg zal gaan!

..Oh... .....dat hoor ik niet al te vaak, maar het is jouw mening en beleving, dus ...dat mag.

De laatste tijd begon ik deze steeds sterker te vinden, maar vandaag moest ik me er toch weer doorheen skippen. Vreemd, afgezien van de titelnummers en A Day in the Life weet niks mij écht te overtuigen.

Lucy in the sky ook niet? Geweldig nummer, toch?

De coupletten vind ik mooi, maar de refreins vind ik vervelend.

Mijn theorie luidt als volgt.

Dit album wordt gepresenteerd als een show. De Reprise is de afsluiter en A day in de Life is een toegift.